>>> Καλό το χιούμορ, αλλά σοβαρέψου τώρα... Το γνωρίζω πως το «ακατάσχετο» χιούμορ που επιδεικνύεις σε αυτή τη φάση, είναι ψυχολογικό απείκασμα του φόβου σου !.... Όμως συγκεντρώσου και μη φοβάσαι.... είμαστε πολύ κοντά στο σκοπό μας....αλλά ο κίνδυνος από εδώ και πέρα να το θυμάσαι, πως είναι συνεχώς σε επίπεδο συναγερμού... Πρόσεχε λοιπόν !...

>>> Τον « ακούς» αυτό το θόρυβο ? Ρώτησε ξαφνικά ο Ιοθώρ..

>>> Όχι... Απάντησα..

Υπάρχει αυτή η μυστήρια, ανεξήγητη «αναζωογονητική» και «προωθητική» θεία αύρα, όποτε πλησιάζω σε Μοναστήρι !... Υπάρχει κάτι που πηγάζει απροσδιόριστα από κάτι μεγάλο, αληθινό που είναι τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά μου που με περιβάλλει και που σχεδόν αισθάνομαι πως το αγγίζω, κάτι που λες τρυπώνει μέσα μου και αγαλλιάζει τη ψυχή και το πνεύμα !... 7 το πρωί – Σεπτέμβριος.. Ο πιο παράδοξος και απροσδιόριστος μήνας μου τα τελευταία χρόνια... Η ιερά μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, με εντυπωσίασε με τη θετική «φόρτιση» που με γέμισε ακόμα από τα πρώτα βήματα μόλις εισήλθαμε στο προαύλιο του κτηριακού συγκροτήματος, κατευθυνόμενοι στο δασύλλιο που θα γινόταν η συνάντηση με τους 7 «Αόρατους Ερημίτες».

... Ήταν όλοι τους εκεί – παρόντες αυτή τη φορά και μας περίμεναν !...

Kαι μόνο ότι βρισκόμουν ακόμη στον ορίζοντα της Σκέψης Του, με έκανε να σκιρτήσω από  χαρά, Τιμή και Ευγνωμοσύνη...
Ήταν η στιγμή και πάλι που άκουσα τις καμπάνες να Χτυπούν δυνατά και χαρμόσυνα... όταν ο Ιοθώρ μου μετέφερε τα Λόγια και το Μήνυμα του Θείου Ουριήλ…

>>> Και ο Ιοθώρ επανέλαβε, πως Κατ’ εντολή Του, έπρεπε να κόψω ένα κομμάτι από το Σταυρό, που μου είχε δώσει στη μικρή ξύλινη κασετίνα «Εκεί και Τότε» και να τον προσφέρω στην Ερατώ, ως Ασπίδα Προστασίας της από τους Δαίμονες !...

Έτσι και έγινε ! Η Ερατώ όταν το έμαθε και όταν ήρθε η ώρα .... τελείως αυθόρμητα γονάτισε, έκανε το σταυρό της και βγάζοντας ένα λευκό μαντήλι από την τσάντα της, παρέλαβε το Θείο φυλαχτό με αργές κινήσεις και το τύλιξε με μεγάλη προσοχή, διπλώνοντας το σταυρωτά !.... Ενώ έκλεισε τα μάτια, κάνοντας ψιθυριστά «ευνόητη» προσευχή, ευχαριστώντας Τον Θείο Ουριήλ, για το τόσο Πολύτιμο και Ακριβό Δώρο, Ζωής !... Αμέσως μετά σηκώθηκε βάζοντας το φυλαχτό στην αριστερή τσέπη στο πουκάμισο της, κουμπώνοντας τη και φέρνοντας τη δεξιά παλάμη της στο μέρος της καρδιάς της....

Ο ουρανός, άγριος, βαρύς και θεοσκότεινος... Ο αέρας Καυτός μαστίγωνε το ψέμα, την απάτη, την αλαζονεία, το μίσος, τον φθόνο, τη δολοπλοκία, την πλαστή έρπουσα φύση... και άλλες τόσες προεκτάσεις των δομικών στοιχείων της δαιμονικής προσωπικότητας του Ιαλδαβαώθ....

Να λοιπόν και κάτι για το οποίο... παρεξήγησα και μάλωσα τον εαυτό μου... που δεν το γνώριζα τόσο καιρό !... Ό,τι η Ερατώ δηλαδή, ήταν και απόφοιτος Ωδείου και έπαιζε... Κλασικό Βιολί ! Είχε αποφοιτήσει με άριστα !... Αλλά και η Ερατώ δεν γνώριζε πως έγραφα μουσική... και ενώ ποτέ δεν υπήρξε το κύριο επάγγελμα μου, είχε γίνει από μικρός η δεύτερη φύση μου, μαζί με την Ποίηση... Πάντα ερασιτεχνικά, μιας και το επάγγελμά μου ήταν εντελώς σε αντίθετη σφαίρα.... Οργώνοντας θάλασσες και Ωκεανούς 32 ολόκληρα χρόνια.... πλεύσιμα... Ο.. δράστης αυτής της αποκάλυψης δεν ήταν άλλος από το Ιοθώρ... Και θα καταλάβετε πως, από το διάλογο που ακολουθεί...

>>> Πότε ξεκινάς την “Panspermia ?....”

>>> Από την ερχόμενη Πέμπτη ξεκινάω πρόβες... Αλλά μου λείπει ένα «πρώτο» βιολί αριστερά... Και θα ήμουν πολύ τυχερός εάν έβρισκα Σολίστ ! Είναι σπάνιο είδος... Το ψάχνω...

>>> Το βρήκες !...

>>> Τι είναι αυτό τώρα που άκουσα, δεν καταλαβαίνω...

Ο Ιοθώρ για να με «παιδέψει» περισσότερο, συνέχισε...

Ενώ η Γη έτρεμε πάλι... Ένας ξαφνικός, δυνατός, απότομος άνεμος στην αρχή, γρήγορα εξελίχτηκε σε μια σφοδρή καταιγιστική ανεμοθύελλα που σάρωνε τα πάντα γύρω μας και είχε ως αποτέλεσμα να κρατιόμαστε με δυσκολία, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να μη μας παρασύρει, γαντζωμένοι όπως μπορούσαμε καλύτερα, στα κοντινά δέντρα.,, Η Ερατώ βρισκόταν τώρα καθισμένη στο γρασίδι, και είχε αγκαλιάσει ένα δέντρο που βρέθηκε κοντά της, ενώ η Γιαγιά βρισκόταν ξαπλωμένη μπρούμυτα και ακίνητη δίπλα της... Είχε περάσει αρκετή ώρα που βρισκόμαστε σ’ αυτή τη κατάσταση... Στο διάστημα αυτό είχα κάνει κάποιες προσπάθειες να πλησιάσω την Ερατώ, αλλά αυτή φαινόταν πως δεν ήθελε κανέναν κοντά της , δείχνοντας με τον τρόπο της πως η παρουσία μου... την ενοχλούσε... Όταν ξαφνικά τα δυνατά αστραπόβροντα και οι κεραυνοπτώσεις σταμάτησαν και η Γη έπαψε να τρέμει, ενώ ο ουρανός είχε σχεδόν καθαρίσει και τα τελευταία μαύρα σύννεφα έτρεχαν γρήγορα πάνω απ’ τα κεφάλια μας καθαρίζοντας τον ουρανό από την απειλητική παρουσία τους...

Ήταν η στιγμή που ο Μοναχός Κοσμάς βγήκε από την εκκλησία και ήρθε κοντά μας με γρήγορα βήματα...

Δεν ήταν οι παγωμένες ψιχάλες της βροχής που μ’ έκαναν να ανατριχιάσω, ήταν το χρώμα της βροχής, που έπεφτε στο κορμί μου.. Ήτανε το συναίσθημα που έτρεχε με πάθος μπροστά, αλλά που έπρεπε να περάσει ένα απροσμέτρητο σε μέγεθος τείχος που το έσπρωχνε ένας παγωμένος μαύρος βοριάς με αβάσταχτη δύναμη, και δεν μπορούσε να το προσπεράσει...

Οι εξελίξεις ήταν πλέον καταιγιστικές. Ο ήλιος είχε κρυφτεί για μέρες... Η σκοτεινιά έκρυβε τα ίχνη ένθεν – κακείθεν... Το πλάκωμα στη καρδιά ήταν βαρύ... Τότε φάνηκαν οι πρώτες σπίθες. Και ήταν πολλές... Έγιναν σύννεφο και έτρεχαν προς όλες τις κατευθύνσεις... Δεν μπορούσε κανένα εμπόδιο να τις ανακόψει... Καθώς οδηγούσα με τα φώτα αναμμένα 2 η ώρα μεσημέρι... κτύπησε το τηλέφωνο !..

>>> Έρχεσαι ?.... Η φωνή της Ερατούς ήταν πάλι γλυκιά όπως πρώτα... Αποθύμησα να σε δώ, που είσαι ?...

>>> Έχω βγει με το σκάφος... είμαι λίγο μακριά !...

>>> .....................................

Ένα παρατεταμένο συνεχές μπιπ ακουγόταν... Το τηλέφωνο ήδη είχε κλείσει !....... Η παγίδα μου λειτούργησε σκέφτηκα... Κάλεσα γρήγορα το γιατρό στην κλινική.... Χτυπούσε συνεχώς αλλά καμιά ανταπόκριση... Άλλαξα αμέσως πορεία, ανέβασα ταχύτητα και κατευθύνθηκα προς την κλινική, όταν άκουσα τις πρώτες σειρήνες... Κοίταξα τον καθρέφτη και με θάμπωσαν οι προβολείς που αναβόσβηναν συνεχώς πίσω μου... έκανα στην άκρη... και το πυροσβεστικό με προσπέρασε με ταχύτητα, με τη σειρήνα του να ουρλιάζει....

«Με την ψυχή στο στόμα» έφθασα στη μονή του Αγίου Νικόδημου, περνώντας  γρήγορα  και χωρίς να σταματήσω σε μία ξαφνική κατολίσθηση βράχων, που συνέβαινε για πρώτη φορά όσο θυμάμαι σ’ αυτό το βουνό… Την πύλη τη βρήκα ανοιχτή…  Κατευθύνθηκα  προς το γραφείο του Ηγούμενου, αλλά πριν φθάσω σταμάτησα απότομα, όταν είδα τον Ιοθώρ σε απόσταση 10 – 15 μέτρων μπροστά μου  !..

Μόλις τον πλησίασα, μου είπε με την ζεστή μπάσα φωνή του…

>>>  Σε περίμενα… δεν θα μπορούσε βέβαια να σε σταματήσει η κατολίσθηση … !  Χαίρομαι που δεν φοβήθηκες….

>>>  Δεν έβλεπα την ώρα να συναντηθούμε  Ιοθώρ.. Τα πράγματα έχουν εξελιχθεί άσχημα.. Η Ερατώ είναι πολύ άρρωστη, της έχουν προξενήσει ζημιά οι καταραμένοι… Η  αστυνομ….

>>>  Μη συνεχίσεις !... Τα γνωρίζω όλα !... Με διέκοψε ο Ιοθώρ…  και συνεχίζοντας…  εδώ είσαι ασφαλής..  Δεν θα τολμήσουν να πλησιάσουν !... Θα καταλάβεις το γιατί σε λίγο, όταν θα δεις Ποιος είναι μαζί μου…. Ακολούθησε με τώρα !...

Ευχαρίστησα τον Ηγούμενο και βγήκα από το γραφείο του. Πηγαίνοντας προς την εκκλησία της μονής, πήρα πάλι τηλέφωνο τον γιατρό φίλο μου στην κλινική, που κανονικά όπως υπολόγισα, έπρεπε ήδη να βρίσκονται εδώ και πολύ ώρα η Ερατώ και η γιαγιά, για να μάθω νέα… Ευτυχώς απάντησε αμέσως…

>> Σε περίμενα να πάρεις… Άκου, τα νέα είναι σχετικά καλά για την ηλικιωμένη … Δεν υπάρχει κάτι το σοβαρό… έχει κάποια θεματάκια.. αλλά και πάλι για την ηλικία της, θα σου έλεγα ότι είναι αναμενόμενα…. Αντιμετωπίζονται με απλή φαρμακευτική αγωγή… Για την νεαρά τώρα… δεν ξέρω… κάτι περίεργο συμβαίνει που προσπαθούμε να βρούμε…