♦ Του φθινοπώρου οι συλλαβές πρωτοφάνηκαν στην αφαίρεση των βλεμμάτων και στα σύννεφα τα σημειώματα, καρφιτσωμένες αγ­γελίες των υπολοίπων, προετοιμάζουν το ξέ­σπασμα των σταγόνων. Ο ερωτισμός της με­λαγχολίας, γενική της πλάνης, περιουσία των κλίσεων, αντιστέκεται προσηλωμένος στην αυθάδεια των καθιερωμένων.

♦ Τα νυχτωμένα καλοκαίρια άφησαν πίσω τους τα αφηγήματα των χειρωμάτων και οι αναμνήσεις, παράπλευρες συντροφιές των ανήδυστων σκέψεων, αποτυπώνουν την εμμετρία στο διάγραμμα των μορφασμών.

♦ Στην άκρη των χειλιών, μια σελίδα απ’ το καλοκαίρι πρωτομίλησε στην εξώπορ­τα το μυστικό της θάλασσας. Στους συν­δέσμους των βράχων, το νερό, αφρισμένη προστακτική, γέμισε την εικόνα με τις δι­πλές γραμμές της γραφής των αισθήσε­ων. Μικρά κύματα, φωνήεντα μπερδεμένα στα μονοπάτια της πέτρας, στο σύνθεμα των ήχων. Ευφράδεια των στιγμών, όταν η υγρασία φοβερίζει τον ήλιο που στρογγυλοκάθεται στα σημειώματα της στεριάς, στα συνώνυμα των κόλπων, στις ακτές, στις αυτοσχέδιες εκφράσεις των απρόσμενων χρόνων.

♦ Μαΐστρος πέφτει στα ακρόπρωρα και ένα σύνθεμα ανυπέρβλητο ανακατεύει στο αντι­φέγγισμα τον ήλιο που τόλμησε να υπογράψει τη σκιά της πολυσύλλαβης αισθαντικότητας.

♦ Αυθάδεια των κυμάτων και στις κορφές περιστατικά παιγνίου, αλλοπρόσαλλου δια­νοήματος, ονοματολογία της ορμής του θε­ωρήματος και το πάφλασμα ονειρόγραμμα αντιθέσεων, προσδοκία των βλεμμάτων στη δραπέτευση του μυστικού, μετουσιώνει τη νοσταλγία. Τραγούδια της τρίαινας στον απε­ρίγραπτο συμβολισμό της θεότητας που ξε­βράζει η υγρασία όταν το χάδι μονολογεί την απεραντοσύνη.

Ήταν καθισμένος και μετρούσε τις ιστορίες. Προσηλωμένος. Η φωτιά σιγανή. Στα χρώματα, στις διακοπές του σταχτιού, η φλόγα μαρτυρούσε το παραμύθι. Στα παιχνιδίσματα στους μικρούς καπνούς, που φτιάχναν τις παράξενες σκιές. Σταματούσαν οι φωνές, μισόκλειναν τα μάτια. Σφίγγαν τα χείλια, πέφταν οι στιγμές, περνούσαν τα άλογα στολισμένα.

♦ Όμορφη μέρα, με την πρέπουσα μελαγ­χολία.

♦ Συννεφιασμένη περίληψη, θαμπό περιτύ­λιγμα να προσκαλεί τις βαριές επιδιώξεις της κρύας επόμενης ημέρας. Η νοσταλγία έχει κρεμαστεί στα απλανή βλέμματα και η ανα­πόληση των επιλογών προκαλεί έναν πανικόδρομο εφιάλτη χαμένων ονείρων. Οι τίτλοι κατέπεσαν και ο θόρυβος βαρύγδουπος όσο ποτέ, χάραξε στον ορισμό της αβεβαιότητας το περίγραμμα της απελπισίας.

♦ Πανικόδρομος, ο κήπος των εύοσμων ανθέων πρωτοστατεί στις αναρτήσεις των κοινότοπων επιδιώξεων του καθιερωμένου. Η συναλλαγή πράξη νομοθετημένη και εγκατεστημένη στο βαθυστόχαστο υπόγειο της καθεστηκυίας νοο­τροπίας, κρέμεται απροκαλύπτως στα σύρματα, χωρίς να προκαλεί ιδιαιτέρως το από χρόνους απογοητευμένο βλέμμα του μεσόκοπου χαμόγε­λου, το καταγεμισμένο με τον κυκεώνα του δαιμονιώδους κατασκευαστή των ειδήσεων.