Και να που φθάσαμε στην γιορτή της Παναγίας.. Στο Πανηγύρι της Παναγιάς μας στα χωριά μας, στα νησιά μας και στη χαρά του Αύγουστου που ανεμίζει και γιορτάζει την δικιά του ανάσταση.. με αποκορύφωμα το Πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου… Όπου Παναγιά και όπου Ελλάδα. Κάθε χρόνο η ίδια προσμονή, η ίδια πάντα συγκίνηση που σε κατακλύζει, όταν το βιολί αγκαλιάζεται με το δοξάρι του και οι χορδές των οργάνων πάλλονται μαζί με τις χορδές της καρδιάς, πάντα στον ίδιο εύθυμο γιορτινό σκοπό μιας παράξενης Ειρηνικής και Ευλαβικής Αγάπης που δεν σβήνει ποτέ στο πέρασμα των χρόνων….

Αυτή τη χρονιά έκανα μια απροσδόκητη αλλαγή πλεύσης σχετικά με τη Μουσική μου, λόγω μια τυχαίας συνάντησης και ενός συμβάντος… Και να που βγήκε σε κάτι καλό χωρίς να το περιμένω. Έτσι λέω να συνεχίσω για λίγο ακόμα, μια και άνοιξα το κεφάλαιο «Τα καλοκαιρινά του logoclub ». Έγραψα λοιπόν μια σύνθεση ενός χαρακτηριστικού και πασίγνωστου δημοφιλούς νησιώτικου σκοπού που λέγεται «Μπάλος» και χορεύεται κατά κόρο σε όλα τα πανηγύρια και τον αφιερώνω σε όλους και σε όλες που γιορτάζουν την ονομαστική εορτή τους την ημέρα της Παναγίας τον 15αύγουστο. Χορέψετε λοιπόν. Στην Υγειά μας και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΌΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΣΑΣ !

Νίκος.

Ο Ιοθώρ με κοίταξε παίρνοντας ξαφνικά τον λόγο. «Πότε έχεις επόμενη πρόβα με την ορχήστρα ?»

«Αύριο το πρωί» απάντησα.

«Θα σου κάνω μια ερώτηση και μια πρόταση.. »

«Για να μιλάς έτσι κάτι ενδιαφέρον θα έχεις στο μυαλό σου… έτσι είναι ?» – Τον ρώτησα..

«Ναι..» απάντησε.

«Να ακούσω λοιπόν..»

«Έχεις ποτέ στο παρελθόν εσύ ή κάποιος άλλος χρησιμοποιήσει Μπουζούκι σε Ορχηστρική Επική Μουσική ?»

Η ερώτηση του Ιοθώρ με ξάφνιασε μεν, με βρήκε απροετοίμαστο δε…

«Μάλλον πρέπει η απάντηση να είναι πως όχι… Κανένας δεν νομίζω από όσο ξέρω να έβαλε το μπουζούκι σε Επική Ορχηστρική Σύνθεση και φυσικά ούτε και εγώ…»

«Είναι σωστή η απάντησή σου !..»

«Και λοιπόν θες να πεις πως… ? »

«Ακριβώς αυτό θέλω να πω !..Σου προτείνω, αν μπορείς βέβαια να αποκλίνεις από τον προγραμματισμό και τα σχέδια σου, να γράψεις μια Επική Ορχηστρική Σύνθεση με Μπουζούκι στην θέση του Πιάνου…! Και στο Βιολί που είναι αναπόσπαστο και πρωταγωνιστικό όργανο έχεις την Ερατώ σολίστ και τους άλλους 14… ! »

Το κομβόι σταμάτησε απότομα όταν ένα από τα βαριά φορτωμένα οχήματα που προπορευόταν έπαθε «λάστιχο». Αναγκαστικό έτσι το σταμάτημα και η προσωρινή διακοπή της πορείας μας. Οι περισσότεροι βγήκαν από τα αυτοκίνητα για ξεμούδιασμα ή για τσιγάρο. Ανοιχτό αλλά αφιλόξενο το τοπίο, βραχώδες, άνυδρο χωρίς βλάστηση. Αυτό που αμέσως χαρακτηρίζεται – ερημιά. Πέτρες και βράχια, μικρά – μεγάλα, παντού γύρω διάσπαρτα και χαμηλοί υψομετρικά λοφίσκοι από πέτρες και ξερό χώμα, όσο έφτανε το ανθρώπινο βλέμμα. Πορεία «κακοτράχαλη» και δύσκολη αν κάποιος αποφάσιζε να πορευτεί σε αυτό το τοπίο. Θα χρειαζόταν ιδιαίτερη γενναιότητα ψυχής. Μόνο αυτός ο δρόμος που ακολουθούσαμε έως τώρα, αν και κακοσυντηρημένος, ήταν υποφερτά προσβάσιμος.

Σε αυτά τα λίγα βήματα που έκανα για να ξεμουδιάσω και ήμουν έτοιμος ήδη να γυρίσω πίσω… ανακάλυψα ξαφνικά μια σπηλιά σε ένα μεγάλο βράχο που από τα εμφανή ίχνη που υπήρχαν, φαινόταν πως κάποιος πριν από εμένα να την είχε επισκεφτεί... Η όμως,.. υπήρχε η περίπτωση, σύμφωνα με κάποιες ενδείξεις ακόμα και να.. κατοικούσε μέσα της ! Απίστευτο και απίθανο ως πρώτη εκτίμηση να συμβαίνει αυτό. Όμως τα γεγονότα το διέψευσαν και απεδείχθη πως το .. απίθανο ήταν δυνατόν !

Με τη φράση, «In this symphony of time, our spirits forever survive» (Σε αυτή τη συμφωνία του χρόνου, τα πνεύματά μας επιβιώνουν για πάντα), είναι ένας ποιητικός στίχος που Κρύβει μέσα του ένα βαθύ, αλλά αισιόδοξο μήνυμα για τη ζωή, τη μνήμη και το τι αφήνουμε πίσω μας.

Πολέμησε τη χειραγώγηση και τη ποδηγέτηση της σκέψης… Ξεχώρισε τη διαφορά από την απλή καθοδήγηση. Μη σε τρομάζει το Τέρας που συνεχίζει να «βρυχάται» καθημερινά όλο και πιο έντονα και πιο καταστροφικά… Μην σε καταπιέζουν και σε ρίχνουν ψυχολογικά οι συνεχώς «κακές» ειδήσεις που κατακλύζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Πλέον πρέπει να έχεις καταλάβει πως επικροτούν και επαληθεύουν την Προέλευση και την Ποιότητα του τελεσίδικα καταδικασμένου «Χειραγωγού» και των συνδαιτημόνων του, που γνωρίζει πως πλέον ο χρόνος τους μετρά αντίστροφα προς το τέλος τους το μη αναστρέψιμο…