Το κομβόι σταμάτησε απότομα όταν ένα από τα βαριά φορτωμένα οχήματα που προπορευόταν έπαθε «λάστιχο». Αναγκαστικό έτσι το σταμάτημα και η προσωρινή διακοπή της πορείας μας. Οι περισσότεροι βγήκαν από τα αυτοκίνητα για ξεμούδιασμα ή για τσιγάρο. Ανοιχτό αλλά αφιλόξενο το τοπίο, βραχώδες, άνυδρο χωρίς βλάστηση. Αυτό που αμέσως χαρακτηρίζεται – ερημιά. Πέτρες και βράχια, μικρά – μεγάλα, παντού γύρω διάσπαρτα και χαμηλοί υψομετρικά λοφίσκοι από πέτρες και ξερό χώμα, όσο έφτανε το ανθρώπινο βλέμμα. Πορεία «κακοτράχαλη» και δύσκολη αν κάποιος αποφάσιζε να πορευτεί σε αυτό το τοπίο. Θα χρειαζόταν ιδιαίτερη γενναιότητα ψυχής. Μόνο αυτός ο δρόμος που ακολουθούσαμε έως τώρα, αν και κακοσυντηρημένος, ήταν υποφερτά προσβάσιμος.

Σε αυτά τα λίγα βήματα που έκανα για να ξεμουδιάσω και ήμουν έτοιμος ήδη να γυρίσω πίσω… ανακάλυψα ξαφνικά μια σπηλιά σε ένα μεγάλο βράχο που από τα εμφανή ίχνη που υπήρχαν, φαινόταν πως κάποιος πριν από εμένα να την είχε επισκεφτεί... Η όμως,.. υπήρχε η περίπτωση, σύμφωνα με κάποιες ενδείξεις ακόμα και να.. κατοικούσε μέσα της ! Απίστευτο και απίθανο ως πρώτη εκτίμηση να συμβαίνει αυτό. Όμως τα γεγονότα το διέψευσαν και απεδείχθη πως το .. απίθανο ήταν δυνατόν !

Με τη φράση, «In this symphony of time, our spirits forever survive» (Σε αυτή τη συμφωνία του χρόνου, τα πνεύματά μας επιβιώνουν για πάντα), είναι ένας ποιητικός στίχος που Κρύβει μέσα του ένα βαθύ, αλλά αισιόδοξο μήνυμα για τη ζωή, τη μνήμη και το τι αφήνουμε πίσω μας.

Πολέμησε τη χειραγώγηση και τη ποδηγέτηση της σκέψης… Ξεχώρισε τη διαφορά από την απλή καθοδήγηση. Μη σε τρομάζει το Τέρας που συνεχίζει να «βρυχάται» καθημερινά όλο και πιο έντονα και πιο καταστροφικά… Μην σε καταπιέζουν και σε ρίχνουν ψυχολογικά οι συνεχώς «κακές» ειδήσεις που κατακλύζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Πλέον πρέπει να έχεις καταλάβει πως επικροτούν και επαληθεύουν την Προέλευση και την Ποιότητα του τελεσίδικα καταδικασμένου «Χειραγωγού» και των συνδαιτημόνων του, που γνωρίζει πως πλέον ο χρόνος τους μετρά αντίστροφα προς το τέλος τους το μη αναστρέψιμο…

Μεταφορικά, η «πύλη» είναι το όριο ανάμεσα στο "πού βρίσκεσαι τώρα" και στο "πού θέλεις να πας". Το να είσαι κοντά στην πύλη σημαίνει ότι έχεις πλησιάσει μια ανάσα από τον στόχο σου. Σε Μυστηριακή διάσταση η «πύλη» είναι το πέρασμα σε έναν άλλο κόσμο, γεμάτο μυστικά, και ίσως άγνωστες προκλήσεις και άγνωρους κινδύνους.. Το να βρίσκεσαι κοντά υποδηλώνει ότι είσαι πλέον έτοιμος να ανακαλύψεις το άγνωστο. Βρίσκεσαι και πλησιάζεις πλέον το «σημείο μηδέν» ακριβώς πριν τη μεγάλη αλλαγή…

Καθόσουν δίπλα μου εχθές στη μεγάλη πλατεία της θεατρικής «αρένας». Ένιωθες εκστασιασμένος.. Σε είδα από τη θέση σου να ταράζεσαι , να ακολουθείς, να κινείσαι με το ρυθμό της ορχήστρας.. σε κάποια στιγμή έχασες την ισορροπία.. κόντεψες να πέσεις από την παχιά πολυθρόνα της πλατείας… Ξαφνιάστηκα… Σε ρώτησα.. δεν απάντησες.. Δεν με άκουγες… Τότε κατάλαβα πως ταξίδευες και εσύ καβάλα στο άλογο σου και προσπαθούσες να μη χάσεις το κύμα που έτρεχε δίπλα σου…

Τις τελευταίες μέρες το logoclub δέχτηκε μια απρόσμενη, όμορφη επίσκεψη: δεκάδες νέοι άνθρωποι που ετοιμάζονται για τις Πανελλήνιες.

Σε όλους εσάς θέλω να πω ένα απλό, καθαρό «καλή επιτυχία». Εύχομαι δύναμη, καθαρό μυαλό και ψυχραιμία.

( Ναυτικά Χρονικά – Επεισόδιο Νο. 2 )

Μέχρι να σαλτάρει ο Θωμάς στη Λάντζα, με το ημιταχώς ανάποδα στα χειριστήρια και όλο αριστερά, άνοιξα την πλώρη δεξιά για να ξεκολλήσει απ’ την προβλήτα και κράτησα για λίγο την πρύμη κολλημένη μέχρι να πατήσει ασφαλώς ο Θωμάς στο κατάστρωμα κι όταν ήρθε δίπλα μου φουλάρισα τις μηχανές στο «πρόσω», του παρέδωσα το τιμόνι και πήγα πίσω να καθίσω με τα παιδιά που φαινόταν να είναι όλοι χαρούμενοι και να αστειεύονται μεταξύ τους.
Όμως φάνηκε πως «υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο».