Εξαφανίστηκε σαν καλοκαίρι που χαστουκίστηκε από τη θυμωμένη θάλασσα ζητώντας εξηγήσεις...

Είσαι το παραδείσιο άνθος,
που ήρθε στην καρδιά μου
κι έφερε την άνοιξη,
ένα δειλινό.

Τα δέντρα είναι ποιήματα που γράφει η γή προς τον ουρανό.Και εμείς κόβουμε τα δέντρα και τα κάνουμε χαρτί,για να καταγράφουμε την κενότητα μας..... - Χαλιλ γκιλμπραν

Όταν ο Ζαρατούστρα έφτασε στην πιο κοντινή πόλη που συνόρευε με το δάσος, βρήκε πολλούς ανθρώπους μαζεμένους στην αγορά, επειδή είχε ανακοινωθέι οτι ένας σχοινοβάτης θα έκανε επίδειξη. Και ο Ζαρατούστρα μίλησε έτσι στους ανθρώπους: Σας διδάσκω τον Υπεράνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρόκειται να ξεπεραστεί.

Είναι η φυλακισμένη αγάπη αυτό που ουρλιάζει στο στέρνο μας? πως γίνεται η αγάπη να συνυπάρξει στο σώμα μας όταν οι ειδικευμένοι και ανελέητοι κυνηγοί του εγκεφάλου,  μας καταδιώκουν να της κατασπαράξουν την σάρκα,για αυτο χτυπάει τόσο γρήγορα και απελπισμένα...?Μακάρι να είναι..

για το μυστικό υπόβαθρο του πόνου

Ο κόσμος έφερνε στροφή μια γύρα κι εκεί που πιο πριν ήταν ένας μικρός Κινέζος που κάπνιζε σε ένα σοκάκι της Σαγκάης , που πιο πριν από αυτόν ροχάλιζε κάτω από έναν ίσκιο κίτρινης τέντας ένας χοντρός Μεξικανός , εκεί στο σημείο αυτό τώρα ήμουν εγώ που πάλευα να ακούσω τι λέγανε ο πατέρας με τη μητέρα σκυφτοί πάνω στο ξύλινο τραπέζι . Οι παράλληλοι με βοηθούσαν να κοιμηθώ παλιά αλλά τελευταία αυτό το παιχνίδι που μου είχε μάθει ο θείος Τζ. δεν έπιανε καθόλου . Η παράλληλη γραμμή πάνω στην οποία κινιόμουν εγώ και τόσοι άλλοι άνθρωποι , δεν με νανούριζε , ίσα ίσα με κράταγε ξύπνιο βραδιές τις οποίες μέσα μου ευχόμουν να κοιμάμαι .