[ Δυο λόγια, που τα θεωρώ χρήσιμα, καθώς φθάσαμε στην ανάρτηση 27, όπου πλέον εισήλθαμε και πλέουμε σε βαθιά και «αταξίδευτα νερά», που εδώ και ο αναγνώστης εύλογα ίσως να δυσκολεύεται να παρακολουθήσει και να αφομοιώσει… μη νοώντας την αιτία που συμβαίνει η αλλαγή της πλεύσης και όπου πρέπει να γίνει μια καθαρή μετατόπιση, όχι απαραίτητα προς τη λύση, αλλά προς την αποκάλυψη του μηχανισμού που κινεί τα γεγονότα… Η προηγούμενη ανάρτηση έκλεισε με τη μεταβολή του χώρου __ τώρα χρειάζεται να δώσουμε στην Ερατώ την πρώτη πραγματική εμπειρία αυτού που «κουβαλά μέσα της». Και η «βάσανος» πρέπει να υπάρξει για να γαλουχηθεί, να εμπεδώσει και να καταλάβει όλη την γεωμετρία της πορείας προς την Πύλη της Αλήθειας που οδηγεί στον Αληθινό κόσμο και το ασφαλές μονοπάτι που αν το διαβεί τότε δεν κινδυνεύει να επιστρέψει ξανά στο σκοτάδι… και πάλι δυο βήματα από τον Άδη… όπως εύστοχα αναφέρει και στο τραγούδι της…. Που σε ανύποπτη στιγμή και χωρίς να το καταλάβει εκείνη τη στιγμή τραγούδησε… Και πως αν αποτύχει τώρα και «επιστρέψει πίσω» τότε δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία και πλέον μοιραία όπως όλοι οι άλλοι θα έχει να αντιμετωπίσει στον μελλοντικό της θάνατο το «τούνελ των ψυχών», αυτή την εγκληματική και απροσπέλαστη σατανική παγίδα που 99,9 % η «μετενσαρκωμένη επιστροφή» της είναι μαθηματικά βέβαιη….. Και είναι Άγνωστο εάν θα συναντήσει ή όχι και πάλι τον Ιοθώρ για να την βοηθήσει……! ]

*********************************************************************************************

Ο χώρος δεν άλλαζε όπως αλλάζει ένα τοπίο όταν το κοιτάς μέσα από νερό. Δεν υπήρχε παραμόρφωση, ούτε θόλωση. Ήταν σαν να ξεδιπλωνόταν ένα δεύτερο στρώμα πραγματικότητας, που πάντα βρισκόταν εκεί, απλώς μέχρι τώρα δεν είχε λόγο να φανερωθεί.

Η Ερατώ ένιωσε το έδαφος κάτω από τα πόδια της να γίνεται πιο σταθερό, όχι σαν πέτρα, αλλά σαν κάτι που την αναγνώριζε. Σαν να την υποδεχόταν. Ο Ιοθώρ στεκόταν δίπλα της, αλλά η παρουσία του είχε αλλάξει. Δεν ήταν πια ο οδηγός· ήταν ο μάρτυρας.

>>> Μην προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις, της είπε… Άφησέ το να σε δει πρώτα...

Η Ερατώ πήρε μια αργή ανάσα. Μπροστά της, ο αέρας άρχισε να πυκνώνει, να αποκτά μια σχεδόν χρυσή υφή. Δεν ήταν φως — ήταν μνήμη… Μνήμη που δεν ανήκε σε κανέναν άνθρωπο.

Μετά από την τελευταία επαφή που είχα με τον Ιοθώρ και την Ερατώ, τους έχασα και τους δύο για κάποιο χρονικό διάστημα… και μετά τα όσα είχε πει ο Ιοθώρ - πως,… < Η Ερατώ είναι πλέον ο καιρός να «ανέβει επίπεδο», να «μάθει», να «γνωρίσει» και να «μυηθεί» την Πραγματική Αλήθεια.. και πως τώρα είναι ευκολότερο που φέρει πλέον και την «προστασία» Του Θείου Ουριήλ !.... Και σε αυτό έπρεπε πλέον να επικεντρωθεί γιατί ο χρόνος τελειώνει !...> Το συνέδεσα λοιπόν με όσα είπε και θεώρησα καλό να μην τους ενοχλήσω. Έως σήμερα πλέον που έλαβα την κλήση να βρεθούμε…

Και σήμερα η μέρα ήταν κάπως παράξενη… Κάπως διαφορετική… Φαινόταν καθαρά κάποια αλλαγή…

Η Ερατώ φαινόταν πως πάλευε με κάτι άγνωστο μέσα της. Κάτι που λες ότι προσπαθούσε να το μετατοπίσει και να το βάλλει στη σωστή του θέση, ένιωσε για πρώτη φορά πως ο αέρας γύρω της δεν ήταν απλώς άνεμος, αλλά μια μνήμη που την άγγιζε. Σαν να την αναγνώριζε. Σαν να της ψιθύριζε ότι τίποτα από όσα είχε ζήσει δεν ήταν τυχαίο — ούτε οι συναντήσεις, ούτε οι απουσίες, ούτε οι σιωπές που την είχαν διαμορφώσει περισσότερο από τα λόγια.