Καλώς ήρθατε
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.
Reviews written by SAILOR
| 458 results - showing 346 - 360 | « Previous 1 ... 21 22 23 24 25 26 27 ... 31 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Ποίηση
| η υποτιθέμενη 'απόδραση' από την δράση της σχέσης, της αγάπης, των 'καθηκόντων' μιας δέσμευσης που έχει παραμορφωθεί σε άγχος, μερικές φορές είναι απλά πράξη ευθύνης, προστασία και ένδειξη σεβασμού και πιθανώς να είναι και μονόδρομος για μια ευαίσθητη ψυχή, για έναν ακέραιο άνθρωπο... γεια σου mercury... |
Ποίηση
|
Θα ήθελα να επιχειρήσω ένα εκτεταμένο σχόλιο για τη γραφή του καλού φίλου Ηλία καθώς νομίζω πως μονάχα αποσπασματικά έχω σταθεί. Από τα πρώτα του κιόλας πονήματα που διάβασα –αρκετούς μήνες πριν – διέκρινα μια ροπή, μια αγάπη θα την έλεγα –μάλλον περισσότερο ασυνείδητη ακόμη – προς την εστίαση, την φωτογραφική ή εικαστική αποτύπωση στιγμών… οι άνθρωποι μέσα σε σκηνικά ερειπίων που είναι οι προβολές των εσωτερικών αντιστοίχων. Άνθρωποι πριν ή μετά από οριακές καταστάσεις. Άνθρωποι της ήττας ή καλύτερα, ήττες που έχουν προσωποποιηθεί… -δεν έχουμε να κάνουμε με το λογοτεχνικό εργαλείο της προσωποποιίας, μην μπερδευόμαστε… Αλλά και η συνομιλία, συνήθως βουβή, μοναχική, υπαρξιακή του ανθρώπου με το Μερικό και το Όλο. Συνομιλία με το δράμα του, την επιλογή του, την διάψευση της. Ανθρωποκεντρική μεν η γραφή –και στην διηγηματική αφήγηση περισσότερο – αλλά με κεντρικό πρωταγωνιστή το Χρόνο, το Αντικείμενο και το Βίωμα… στο συγκεκριμένο ποίημα, π.χ. και τα τρία εμφανίζονται… ‘Το ‘περιοδικό άναμμα και σβήσιμο…’,’… Ένα ποτήρι κρασί και ένα χέρι…’, ‘…Δέσμιος του αποχωρισμού…’. Χρόνος – Αντικείμενο {καθώς εδώ και το χέρι ακόμη έχει καταβολιστεί ποιητικά σε αντικείμενο} – Βίωμα... Τούτο το μοτίβο είναι αγαπημένο στη γραφή του – άλλες φορές με πιο σύνθετες νόρμες άλλες φορές καθαρά και παραστατικά… προσωπικά αναγνωρίζω σε τούτο το ανάγλυφο που έχει την δράση πίσω από το βίωμα, να υφέρπει δηλαδή, να ρέει σαν υπόγειο ρεύμα περισσότερο παρά να πρωταγωνιστεί φωναχτά, σε τούτο το ανάγλυφο που έχει την δράση να εγκεντρίζεται στην στιγμή και ποτέ το ανάστροφο, αναγνωρίζω λοιπόν και την ανάλογη, αρχετυπική δράση στην ψυχολογική και συγγραφική ματιά του. Χωρίς να μπορώ να προχωρήσω σε ψυχογραφήματα που θα έχουν και αναγκαστικά πολλά σημεία πρόχειρης και ρηχής αξιοδρόμησης, απλά αισθάνομαι πως αναγνωρίζει κανείς και τον τυπολογικό ιδιότυπο του συγγραφέα σε θεματολογικό, υφολογικό-πραγματολογικό, ανθρωπικό, εν τέλει, επίπεδο. Σε θεματολογικό επίπεδο: Αφήγηση προσωπική, ζεστή, αχνίζουσα, με επιρροές πολλών κι διαφόρων γιγάντων της πένας αλλά με ματιά εντελώς προσωπική. Σε υφολογικό-πραγματολογικό επίπεδο: εργαλεία, δράσεις και χωροχρόνος συνομιλούν αλλά δεν επικοινωνούν –άρα η διάδραση υπονοείται και σ’αυτό το σημείο μάλλον αδύνατο ακόμη με την πάροδο των ετών και το ακόνισμα της γραφίδας θα επέλθει η τελειοποίηση. Σε ανθρωπικό επίπεδο: ο ήρωας που τραγικά πέφτει αλλά στην πτώση του είναι μεγαλειώδης. Ο Τιτάνας Προμηθέας που εξανθρωπισμένος γοητεύει περισσότερο. Ο Αρχάγγελος Λούσιφερ που στην κατακρήμνισή του κερδίζει την προσδοκία της μετάστασης ίσως και της αποκατάστασης… Υποσχέσεις εξαιρετικού μέλλοντος, μυρωδιές και χρώματα από ένα λαμπρό αύριο… Άρα έχουμε ανέλιξη σε τρεις άξονες αλλά όχι ακόμη ισόρροπη, ισοχωρική και ισόχρονη και σε τρεις καθαρά διακριτές διαστάσεις… η μία [το αφηγηματικό πυρ] έχει το αστραφτερό ταλέντο της να λάμπει, η δεύτερη [το στοίχημα της διάδρασης] παραμένει εισέτι ανενεργής, εμβρυακή αλλά με λαμπρές προοπτικές, η τρίτη [το κατηγόρημα του Ανθρώπου] διέπεται από τη εκκεντρότητα που περιέγραψα αλλά με εξαιρετικές ποιότητες… Προς το παρόν αυτά και θα επανέλθω… |
Ανένταχτο
| Για να πω την αλήθεια, προσωπικά δεν εκπλήσσομαι που στα 18 - 20 χρόνια του κάποιος δοκιμάζεται από μια 'θανατερή' τρικυμία καθώς η εφηβική και η νεανική θανατολαγνεία είναι περίπου ταυτόσημη με την γέννηση και του ρομαντισμού και του νεορομαντισμού στην Ποίηση -ας θυμηθούμε όχι μόνο τους Αγγλους και Γερμανούς αλλά και τους ύστερους Ρώσους 'καταραμένους' ποιητές, τον έφηβο Ρεμπώ από τη Γαλλική Σχολή κ.α. Το κεκορεσμένο που ανέφερε ο Νίκος στο σχόλιό του έχει την βάση του καθώς οι στίχοι διαγκωνίζονται μεταξύ τους ποιος θα... εκφράσει περισσότερο την λατρεία του τίποτα με αποτέλεσμα ο θάνατος αντί να υμνείται, σχεδόν να ξεχειλίζει σαν εκρέον λίπος από ένα φαγητό! Πάντως φίλε mondo, όποια ανάγνωση κι αν κάνει κανείς, προσωπικά αισθάνομαι πως στη γραφή σου εκτονώνεις πολύ περισσότερη αρνητικότητα από όση περιέχεις... κάποια επιτήδευση ανιχνεύω, αν με κατανοείς... αλλά πιστεύω κι εγώ πως έχεις πλούσιο και ευαίσθητο κόσμο, γεμάτο λυρισμό... συνέχισε να γράφεις, να αισθάνεσαι, να αναζητάς, να ΖΕΙΣ! |
Ποίηση
| ποίηση αυθεντική, μαεστρία και δεξιότητα, εσωτερική δύναμη, εικόνες που αναρπάζουν... rain paths... τα συγχαρητήριά μου και καλωσόρισες... |
Ανένταχτο
| ενδιαφέρουσα γραφή, εξομολογητική, διεισδυτική... είναι γνωστός και όμορφος ο αναλογικός και παραβολικός τρόπος αφήγησης -ένα παίγνιο, μια εξωτερική δράση αντιστοιχίζεται με τις εσωτερικές δράσεις... πρωταγωνιστές και θεατές σε ένα σύμπλοκο, σε εναλλαγές ρόλων, θέσεων... και ο αφηγητής παίκτης και πιόνι, θύτης και θύμα... σε διαβάζω με αυξανόμενο ενδιαφέρον powerless power |
Άλλο
| Ταπεινή μου άποψη είναι ότι η μεγάλη προσφορά των Ελλήνων, πέρα από την καλλιτεχνική και την πνευματική-φιλοσοφική, είναι η δημιουργία για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, των ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΜΈΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ, κοινωνιών και κοινοτήτων, ΠΟΛΕΩΝ αλλιώς που δεν είχαν την ιδρυτική τους πράξη σε θεούς ή σε άυλα όντα αλλά στην βούληση ανθρώπων, στην επιλογή, στην εσωτερική τους ωρίμανση... τα μοντέλα των πόλεων βέβαια είναι αρκετά, η Αθηναϊκή Πόλις όμως, ως οντότητα διακριτή, ως δυναμικό σύνολο προσωπικοτήτων, ως ΕΚΚΛΗΣΙΑ ελεύθερων ανθρώπων, έμεινε αξεπέραστη ιστορικά... πελώριο και δύσκολο και πολυεπίπεδο το θέμα... Πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγισή σου Κατερίνα, αφορμή στοχασμού της πορείας του σύγχρονου ανθρώπου, του ανθρώπου όχι της ευδαιμονίας αλλά του ευδαιμονισμού... εύγε!! |
Διήγημα
Νέμεσις
|
κι εγώ πιστεύω ότι πάει για μυθιστόρημα... καλή συνέχεια φίλε, άρχισες πολύ ωραία... ______________________________________________________________ ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^ Σου υπενθυμίζω πάντως Ηλία, ότι έως 4 - 5 δακτυλογραφημένες σελίδες μπορείς να υποβάλεις άνετα (δεν ξέρω πόσο μεγάλο θα είναι το Διηγηματομυθιστόρημα σου), αυτό το λέω για να μη στέλνεις μικρές συνέχειες, και χάνει ο αναγνώστης τη σειρά και το νόημα, και πρέπει να ψάχνει να βρει τα προηγούμενα. Καλή συνέχεια. Νίκος Στυλιανού |
Ποίηση
| Εδώ έχουμε μια αναδοχή και μια παράθεση της λέξης 'βράδυ' με ιδιαίτερα φορτισμένο περιεχόμενο, νοηματοδοτημένη σημασιολογικά, σχεδόν οντολογικά θα μπορούσα να πω με εμφανώς αρνητικό πρόσημο... δεν θεμελιώνεται όλο τούτο σε αδύναμους πυλώνες στήριξης και πράγματι, οι ισχυρότεροι είναι οι δυο τελευταίοι στίχοι που, θα έλεγα, ότι ξεκορμίζουν από το υπόλοιπο ποίημα και στέκουν αγέρωχοι σαν αυτόνομο και αυτάρκες σώμα. Είναι εμφανής η προσωπική προβολή, ένδον αγωνία, η διαδρομή που έχει διανυθεί, η ενέργεια που έχει αναλωθεί για να περάσει σε ποιητικό πόνημα όλη τούτη η εσωτερική δράση. [διαχωρίζεις ως περιεχόμενο την λησμονιά από τη λήθη; Ρωτώ διότι τις συμπαραθέτεις στο δεύτερο στίχο. Μήπως η μια από τις δυο είναι η ενεργητική και η άλλη η παθητκή;] Σε καλωσορίζω κι εγώ powerless power στο Λογοκλαμπ. |
Ανένταχτο
| έχω ξαναπεί ότι πάντα υποκλίνομαι σε μια ψυχή που εκφράζει την δύναμή της, σε μια καρδιά που πάλλεται δυνατά... περισσότερο από τα μορφολογικά στοιχεία να στεκόμαστε στον πυρήνα της γραφής... αν έχει αξία κάτι είναι αυτό εν τέλει... |
Ποίηση
| ζεστή γραφή με την ενδιαφέρουσα αντι-θέση και αντι-παράσταση δυο πραγματικοτήτων, η εξωτερική που γεννιέται, πλέκεται, δημιουργείται, είναι εν δυνάμει και την εσωτερική που την διακρίνει μια ετοιμότητα αλλά και μια ακινησία... η στασιμότητα της αναμονής... |
Ανένταχτο
| προσωπικά αισθάνομαι πάντα ότι διαβάζω στιγμιότυπα, αποσπάσματα, σπαράγματα... με δύναμη μεν και ένταση αλλά χωρίς ολοκλήρωση... όντως εδώ έχουμε μια πιο σφριγηλή, πιο σφαιρική, πιο δυναμική θεώρηση... έχεις ωραίο υλικό στη ψυχή σου φίλε μου και περιμένω τα καλύτερα στο μέλλον από σένα... ψάξε, αναζήτησε, αναρριχήσου... |
Ποίηση
ΚΙ' ΟΛΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΥΣΑΝ
|
άλλο ένα ταξίδι οι λέξεις σου, οι εικόνες σου, οι άξονες που διατρέχουν νοηματικά και εσωτερικά τη σάρκα των συλλαβών, το σώμα του ποιήματος... κι είναι ιερό τούτο το σώμα, έχει χυμούς αληθινούς, κι έχει μέσα του την καταγγελία, την αναφορά, την ιστορία, την διαδρομή, την αποτύπωση, την έξοδο, την διέξοδο... στους τελευταίους στίχους έχω ερωτηματικά με την καταλυτική απουσία-παρουσία του Ηγέτη... αν είναι ο ηγέτης - νους, αν είναι ο ηγέτης άνθρωπος, αν είναι ο ηγέτης - χρόνος... αν είναι ίσως ο ηγέτης - Λόγος... όπως κι αν έχει Νίκο, εύγε! ******************** Για μένα ΗΓΕΤΗΣ = " Αυτός που θα γίνει ολάκερος φωτιά,προσάναμα στην ευτυχία του κόσμου που θα βοηθήσει τα κουρασμένα χέρια να υψωθούν,τα βασανισμένα κορμιά να στηλωθούν τα πεινασμένα στόματα να χορτάσουν." - ( Κατερίνα ) αλήθεια που ήξερες ότι αυτό ακριβώς εννοώ ;;;; ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ που θα μιλάει τη γλώσσα της ΆΛΗΘΕΙΑΣ αυτός που θα δώσει χωρίς καμιά υστεροβουλία ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ (με τις ενέργειες του) στον κόσμο, στον συνάθρωπο, μέσα σε ένα μεγάλο άσπρο, ζεστό πακέτο Α Γ Α Π Η Σ. Νίκος Στυλιανού |
Ανένταχτο
ΑΡΣΕΝΙΚΗ ΠΟΡΝΗ
|
δεν είναι πολύ σκληρό να απευθύνεσαι στον εαυτό σου ως 'σαρκικά εθισμένο κτήνος'; ακραίες οι τιμές βέβαια που έχει το συναίσθημα και ποιος ευαίσθητος άνθρωπος -όπως σίγουρα είσαι- δεν το έχει βιώσει; οφείλω να παρατηρήσω ότι έχεις πλούσιο υλικό, δυνατή η κραυγή σου μπλοκαρισμένη, εγκλωβισμένη σε κάποια νοητικά αδιέξοδα περισσότερο... με τον καιρό όλο τούτο το πρωτογενές υλικό θα πάρει μορφή, δεν θα χάσει τη δύναμή του αλλά θα εκφράσει τη δυναμική του... σε διαβάζω με ενδιαφέρον... ***** τα λογια περιττα για καποιον σαν εσας..τα εργα σας εχθν κατι πολυ μακρινο απο εμενα και αυτο με γοητευει...σας ευχαριστω και επιφυλασομαι για το μελλον.. ευχαριστω παρα πολυ...επιφυλασομαι για το μελλον -- mondo |
Ποίηση
| ενδιαφέρουσες σκέψεις, περισσότερη ανάπτυξη ήθελαν... |
Ανένταχτο
| να μου επιτραπούν από τον/την δημιουργό κάποιες παρατηρήσεις... η συνήθεια ρουφάει τα σωθικά και παραλληλίζεται με το ζώο που τριγυρνάει το θήραμά; μάλλον δεν ταιριάζει, αυτή είναι η αίσθησή μου... η τελευταίες γραμμές πολύ δυνατές καθώς τα υποκατάστατα πάντα είναι οι τυραννικές υπενθυμίσεις της αλήθειας, της αυθεντικότητας... υπάρχει το βάθος, το υπόβαθρο, η δύναμη του βιώματος αλλά εκτιμώ ότι χρειάζεται αρκετή προσοχή στην έκφραση, στην διευθέτηση όλου τούτου του ψυχικού πύρινου υλικού... |
| 458 results - showing 346 - 360 | « Previous 1 ... 21 22 23 24 25 26 27 ... 31 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Powered by jReviews
