Καλώς ήρθατε
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.
Reviews written by SAILOR
| 458 results - showing 316 - 330 | « Previous 1 ... 19 20 21 22 23 24 25 ... 31 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Ποίηση
| Είναι η αλήθεια ότι πολλές φορές και, συμβαίνει με όλους μας, η πρόθεσή μας προδίδεται από το τελικό αποτέλεσμα... η εκκίνησή μας έχει χυμούς, διάθεση, ανάστημα αλλά κάπου στην πορεία η εξωτερίκευση, η έκφραση, η αποτύπωση μας αδικεί. Ο ποιητικός δρόμος έχει πραγματικά πολλές απαιτήσεις και είναι μια διαρκής δοκιμασία... η ψυχή υπάρχει, η ένταση το ίδιο δεν είναι κακό να βλέπουμε ατέλειες και να τις διορθώνουμε... να'σαι καλά Filiosh... |
Ποίηση
| Λοιπόν φίλε μου Δημήτρη, καιρό είχα να απολαύσω μια τέτοια απενοχοποιημένη γραφή... προτροπή για γιορτάσι και, επιτέλους, 'είναι η ζωή τόσο μικρή να την περνάς σαν φυλακή'...εμ, πως αλλιώς! |
Ποίηση
| αυτό το 'νοστάλγησα μια ήρεμη ζωή' φίλε Δημήτρη μου θύμισε ένα όμορφο κείμενων των Πυθαγορείων για τη νοσταλγία της ανθρώπινης ψυχής... μα, το λες θαυμάσια 'και της ψυχής η χαραυγή / λευκό αγγέλου ντύμα'... νομίζω πως είναι περιττό να επαναλάβω τα όσα έχω κατά καιρούς καταθέσει για τη γραφή σου, αφήνομαι λοιπόν στο να την απολαμβάνω... |
Διήγημα
| για μια ακόμη φορά φίλε μου Ηλία άγγιξες με την ολοένα και πιο δουλεμένη γραφή σου βαθύτερες χορδές... προσωπικά, δεν ξέρω, αλλά επειδή λατρεύω το κοκκινιστό, η μυρωδιά του έφτασε ως εδώ! πέρα από τους αστεϊσμούς πάντως, δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι η ανάλυση που επιχειρεί ο παππούς - διδάσκαλος - εαυτός κινείται σε υψηλά επίπεδα... η έμπνευσή σου τελευταία πλούσια και παραγωγική φίλε... |
Ποίηση
| σ'αυτά τα 'στενάχωρα κελιά' Filiosh καμιά φορά έχεις τη θέα όλου του σύμπαντος... δυνατοί οι στίχοι, οι εικόνες πυρετικές... χαίρομαι που ήρθες στη συντροφιά μας... |
Ποίηση
Αφιερωμένα σε..
|
Φίλη powerlesspower δεν σου κρύβω ότι η γραφή σου μου έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον καθώς ανιχνεύω πάντοτε τα ‘αρσενικά’ και τα ‘θηλυκά’ στοιχεία σε μια σχετική αρμονία και ισορροπία… θέλω με αυτό να πω πως τα μεν πρώτα –στοιχεία που διατρυπούν και γονιμοποιούν και 'επιτίθενται' – ισοσκελίζονται από τα δεύτερα –αυτά που υποδέχονται και κυοφορούν έννοιες και εικόνες -… η συζήτηση περί της λεγόμενης ‘αρσενικής’ και ‘θηλυκής’ ποίησης πιθανώς να είναι άνευ σημασίας τώρα, απλά μου ήρθε στο μυαλό καθώς ταξιδεύοντας από στροφή σε στροφή, και από το πρώτο στο δεύτερο πρόσωπο, αισθάνθηκα να έχω υιοθετήσει την όχι βαριά αλλά οπωσδήποτε νωχελική αίσθηση της ‘εγκατάλειψης’ και της αναχώρησης σε μια αποδομητική ατμόσφαιρα που, πάντως, αποτυπώνεται με ενάργεια… αυτή η ‘αποτυχία να αισθανθείς ζωντανός’ με προβλημάτισε αλλά το προσπερνώ καθώς ο κάτωθι ελιγμός ανοίγει πάλι την αφήγηση… τις καλύτερες σκέψεις μου! ************************************************************************************* Τα σχόλια σου με έβαλαν σε σκέψεις. Για αρχή ευχαριστώ που μου αφιέρωσες λίγο από τον χρόνο σου. Πράγματι, είναι σαν ένα στοίχημα με τον εαυτό μου που έχω από παιδί να σας καταλάβω και για αυτό συχνά προσπαθώ να σκεφτώ σαν άντρας. Γνωρίζω ότι πολύ δύσκολα θα εκφραστώ κατάλληλα, αλλά κάποια στιγμή θα ήθελα να μπορέσω να προσεγγίσω τη σκέψη σας, έστω και ελάχιστα. Συνήθως στα κείμενα μου υπάρχει αυτή η επιδίωξη, αλλά ποτέ κανένα δεν ήταν αρκετά ικανοποιητικό για να το δημοσιεύσω. Όσον αφορά την αποτυχία να αισθανθείς ζωντανός, επαναφέρομαι σε όλη την στροφή σε μια προσωπική εμπειρία προσπάθειας για μια ελπίδα που απέτυχε παταγωδώς, οπότε σε μένα φαίνεται λογική σύνδεση (το κακό είναι ότι παρασύρομαι με κάτι που εγώ θεωρώ δεδομένο). Ευχαριστώ και πάλι γιατί τα σχόλια με κάνουν να σκέφτομαι και να επιχειρώ να βελτιωθώ. p.p. |
Διήγημα
| Προσωπικά εκτιμώ πως είναι άρτιο, ολοκληρωμένο, εκτεταμένο όσο χρειαζόταν. Βαθιά συμβολικό, αληθινό, με συγκλόνισε. Κάθε λέξη ήταν και σταγόνες αίμα... αίμα δηλητηριασμένο... φίλε Ηλία, εγώ θα σταθώ στο σιωπηλό, μαύρο ποτάμι που αναφέρεις στον πρόλογο της ιστορίας σου... αυτό το ποτάμι στο οποίο έχουν μεταβολιστεί η οργή, η αγανάκτηση, ο εσωτερικός πόνος, ακόμη και η φρίκη, έχει έναν ανάρρου και έναν κατάρρου, πολλοί μέσα μας ακολουθούν τον εύκολο κατάρρου αλλά ο άνθρωπος της Δράσης, ο εσωτερικός πολεμιστής, αποφασίζει να ακολουθήσει τον ανάρρου, το αντίρευμα, την ανάντι ροή... κόντρα στην συνισταμένη της φθοράς, κόντρα στην εντροπία, κόντρα σε όλες τις δεδομένες και τετριμμένες ατραπούς, εκείνος αποφασίζει να ορθώσει ανάστημα και να αναστρέψει τη ροή... το μπορεί; είναι αμφίβολο... ο μαχόμενος άνθρωπος όμως, έστω και μετά από ένα βύθισμα στο λήθαργο του Τίποτα, αφυπνίζεται, αρνείται να παρακολουθεί απλά τον πληγωμένο δράκο από το δηλητήριο... οργανώνει τον εαυτό του και επισκοπεί των δυνάμεών του... έχει τις δυνάμεις, έχει την υποδομή, έχει τα εργαλεία και προσανατολίζεται ξανά προς τα ΑΝΩ! Σε ευχαριστώ για την ευκαιρία με το θαυμάσιο κείμενό σου να δω κι εγώ μέσα μου ξανά πολλές υπόγειες δράσεις και να τις μοιραστώ μαζί σου και με όλους... |
Ποίηση
|
Δεν θα πω ψέματα αν ισχυριστώ ότι με απασχόλησε έντονα τούτη η γραφή - καταγραφή που με συνέχει ακόμα και συναισθηματικά και βαθύτερα, εσωτερικά. Ο αξιόλογος φίλος Chaos έχει κατά καιρούς καταθέσει ιδιαίτερα πονήματα με έντονες ορίζουσες και προβληματικές, πολιτικές, ερωτικές, πλατιά ανθρωπικές… και σε τούτο το κείμενο, μου κάνει εντύπωση ιδιαίτερα η αναφορά στους ‘νεκροσυλλέκτες’ και στους ‘σαλούς’. Εμείς λοιπόν, κάποιοι από εμάς που επιμένουμε να μην φοβόμαστε τους σαλούς και τους κατά κόσμον… περιθωριακούς και ονειρευτές και ποιητάδες και βάρδους, εμείς εξακολουθούμε –ας μην θεωρηθεί αλαζονικό – να καταφάσκουμε τη ΖΩΗ, όχι την νευρωσική επιβίωση, την αγχωτική, αναιμική και άνυδρη καθημέριο μέριμνα αλλά την κατ’αλήθειαν βιωτή, την αληθή ζωή, αυτή που έχει ως υδροφόρο ορίζοντα την ποίηση και ουρανό την Αλήθεια… Δεν το αρνούμαι, με δονεί ακόμη η μεταλλική σκληρότητα των στίχων αλλά με ανακουφίζει πως υπάρχουν ακόμη και επιμένουν να υπάρχουν γραφίδες όπως του Chaos… |
Ποίηση
| έχουμε άραγε επίγνωση της στοιχειακής μας καταγωγής; έχουμε επαφή με τα δομικά μας στοιχεία; γη, νερό, αέρα, φωτιά; εσύ τα εντάσσεις, τα ενθέτεις, τα επικαλείσαι και τα ενεργοποιείς μέσα στην δυναμική της ποιητικής σου με κεντρικό άξονα περιστροφής της αφήγησής σου αυτήν ακριβώς τη διαλεκτική... δεν είναι ένα εύκολο εγχείρημα και θα μπορούσε να εκτραπεί σε μια διάχυση και μια σκέδαση που θα αδικούσε την πρωτογενή δύναμη των λέξεων. Δεν συνέβη αυτό και οι αρθρώσεις σου άντεξαν το ίδιο βάρος της αφήγησης. Περισσότερο με γοητεύει ο ρυθμός σου που, για μένα, παραμένει εξαιρετικής σημασίας, γενικά έχω διαπιστώσει -ασχέτως αν δεν άφησα κάποιο σχόλιο στα προηγούμενα πονήματά σου- ότι ο ρυθμός και η εσωτερική 'μουσικότητα' της γραφής σε απασχολεί... εύχομαι πάντα εμπνευσμένη Ελεωνόρα! |
Ποίηση
Σαν χάδι του αιθέρα
|
το να εξελίξεις έναν τρόπο γραφής, ιδιαίτερο, δικό σου, στην ιδιοσυχνότητά σου χωρίς αυτό να γίνεται 'μανιέρα' και μηχανισμός επανάληψης, απαιτεί όλο σου το εργαλειακό δυναμικό να είναι στην συνδεδεμένο με την πρωτοπηγή σου, οι λέξεις να αιμορραγούν, ο λόγος να πάλλεται, οι στίχοι να εκρέουν φυσικά, χωρίς επιτήδευση... τούτο το έχεις επιτύχει και το τελειοποιείς ποίημα με το ποίημα φίλε Δημήτρη... εύγε! ********************************************************************************* να σαι καλα Αντωνη παντα μετραω τα δικα σου λογια που μου δινουν κουραγιο να συνεχισω την προσπαθεια - ΧΕΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ |
Ποίηση
| τίποτε άλλο δεν θέλω από το να απολαμβάνω τέτοιους στίχους... γιατί η ποίηση είναι τέχνη και η τέχνη πριν απ'όλα είναι τέρψη... νέκταρ και αμβροσία της ψυχής... τίποτε άλλο δεν θέλω Ηλία!!! |
Ποίηση
| είχες βάλει κάποιο προσωπικό στοίχημα να γράψεις ένα ποίημα χωρίς... ρήμα; Αν είναι έτσι, πρέπει να σου πω ότι το κέρδισες μεν αλλά έχασες σε ποιητική δύναμη, καθώς ναι, εντάξει, υπάρχει το ενεργόν αλλά λείπει το ενεργούμενο, υπάρχει το αντικείμενο αλλά εκλείπει το κατηγόρημα... υφίσταται το έ ν θ α αλλά μου έλειψε το ε ί ν α ι... αν κατάλαβες τι θέλω να πω... πάντως η πρώτη ύλη υπάρχει και έτσι... |
Ποίηση
| μπροστά σε μια τέτοια εκπόρευση από το φως της ψυχής, σε μια τέτοια γενναιόφρονα στάση ενός εσωτερικού κόσμου που πάλλεται με τόση ένταση, μόνο να υποκλιθεί κανείς μπορεί... |
Ποίηση
| φίλε Δημήτρη, πρώτα απ'όλα χαίρομαι που σε ξαναδιαβάζω στο Λογοκλαμπ... η πυρετική και αιμάσσουσα γραφή σου από την αρχή με είχε κερδίσει. αισθανόμουν πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ευγενική και ευαίσθητη ψυχή που όμως έχει σφυρηλατήσει μια θαυμαστή ισορροπία και πληρότητα μέσα από πολύ ζόρικες διαδρομές και εκφράζεται ανάλογα... εξαιρετικές οι δυναμικές και αυτού του τραγουδιού σου, διότι νομίζω πως αν μελοποιηθούν αυτοί οι στίχοι θα τραγουδηθούν από όλους μας και θα συγκινήσουν... κι αυτό το 'γεννιέσαι και πεθαίνεις σ'ένα βράδυ' ήταν μια δυνατή μαχαιριά... να σαι καλά φίλε και εμπνευσμένος πάντα! |
Ποίηση
| από τη μια η εκστατική ομορφιά της Φύσης που ταξιδεύει και βυθίζει στο άπειρο με εικόνες όμορφες, από την άλλη η αθλιότητα, η μικρότητα, η χαμέρπεια νοοτροπιών και συμπεριφορών.... η φύση σαν Μάνα κληροδότησε ό,τι ωραιότερο στον Ανθρωπο που ως ουτιδανός κληρονόμος τα μετέτρεψε όλα σε κέρδος και φτηνή συναλλαγή... το κοντράστ ετούτο πολύ ενδιαφέρον... λιτό, σκληρά ήρεμο, μεταλλικά αιχμηρό... αν μου έλειψε κάτι ήταν ένα ακόμη εντονότερο ράπισμα... καλωσόρισες Παύλο... |
| 458 results - showing 316 - 330 | « Previous 1 ... 19 20 21 22 23 24 25 ... 31 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Powered by jReviews
