Καλώς ήρθατε
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.
Reviews written by SAILOR
| 458 results - showing 331 - 345 | « Previous 1 ... 20 21 22 23 24 25 26 ... 31 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Ποίηση
| σκέφτομαι καλέ μου φίλε Ηλία, αν στην ηλικία σου -και αναφέρομαι μονάχα στην βιολογική και όχι στην συναισθηματική ή τη νοητική την οποία ουδείς γνωρίζει για τον εαυτό του ή για οιονδήποτε και μάλλον ευτυχώς- είσαι τόσο έντεχνα αφαιρετικός, τι θα συμβεί δέκα χρόνια αργότερα; διότι, είθισται να εκκινούμε την συγγραφική μας πορεία με πληθωρικό, ενίοτε και πληθωριστικό τρόπο -ακόμη και φλύαρα λυρικό ή επιτηδευμένα στοχευμένο εδώ ή εκεί- και να συνεχίζουμε το βηματισμό μας αφαιρώντας... συνήθως αφαιρώντας τις 'κορδέλες' και τους 'φραμπαλάδες' της γραφής -εντυπωσιακές λέξεις, πομπώδεις εκφράσεις και βαρύγδουπες προτάσεις - και τα πολλά επίθετα και να μένουμε στα ρήματα, τα επιρρήματα και τα ουσιαστικά. έτσι είθισται λέω, πολλές φορές όλα ανατρέπονται... με σένα έχω αυτή την αίσθηση... δεν σου αρέσει η φλυαρία, η περιγραφική γραφή, η εξοντωτική ανάλυση... επικεντρώνεις, αποτυπώνεις, εκφράζεις... οι λέξεις είναι σαν σημειακά φορτία, που στην Στατική είναι και τα πλέον επικίνδυνα... βλέπεις, το ίδιο βάρος μιας κατασκευής κατανέμεται ομοιόμορφα αλλά ένα σημειακό φορτίο μπορεί να αποβεί μοιραίο... κανένας τέτοιος κίνδυνος εδώ... αντίθετα, πάντα όταν σε διαβάζω βυθίζομαι... προχωράω, πηγαίνω, ξέρω ότι κάπου θα με πας και στο τέλος θα με... αποτελειώσεις με ένα υπέροχο... ρήμα... 'αγάπη μου/ ήρθα σε σένα/ ν α π ε θ ά ν ω'!!! αυτό είναι η ποίηση... να πεθάνεις... ποιητικά, να σπαρταρήσεις, να ματώσεις... όλα τα άλλα μου μοιάζουν ξεθωριασμένες καρτ ποστάλ... η γραφή σου πάντα ένα ρίγος... να'σαι καλά |
Ποίηση
| τελικά η βροχή, διαπιστώνει κανείς, ότι λειτουργεί και θεραπευτικά όσο και γοητευτικά... κάποιες φορές μελαγχολικά αλλά ενίοτε και εξαγνιστικά... ο ήχος της βροχής συντονίζεται με τις εσωτερικές μας δονήσεις, με το υδατώδες πυρ μας και αισθανόμαστε οικειότητα όσο και σκοτεινή γλυκύτητα, αν μπορώ να το πω έτσι... μπόρεσες να απεικάσεις συναισθήματα, να εκφράσεις, να αποτυπώσεις το εσωτερικό δυναμικό σου... δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα αυτό... |
Ποίηση
Μετοχή... της επιστροφης
|
πολύ έντονος λυρισμός, ένα ταξίδι αναγωγής, ανάβασης, απέλπιδας... ελπίδας θα έλεγα... η φόρμα του λίγο με ξένισε με την έννοια της αρχιτεκτονικής της... και η απροσεξία στην ορθογραφία... powerlesspower αισθάνομαι ότι είσαι μια ψυχή που υπερ-δονείται, μια ψυχή συντονισμένη με το Ευγενές και το Ωραίο... να είσαι καλά... ******************************************************************************* Ευχαριστώ για τα σχόλια σου. Δυστυχώς πάντα είχα πρόβλημα ορθογραφίας και το κακό αυτήν την φορά ήταν ότι δούλεψα σε έναν υπολογιστή που υποστήριζε μόνο τα open office και , μάλιστα, χωρίς τη δυνατότητα ορθογραφικού ελέγχου ( όχι ότι αυτό είναι ευσταθής δικαιολογία για το λάθος μου να το δημοσιεύσω χωρίς επαρκή έλεγχο!). Όσο για την αρχιτεκτονική εύκολα διακρίνεται με μια δεύτερη ματιά ότι «σκέφτομαι» ανά τέσσερις στίχους (το ίδιο νόημα), απλά στο τέλος θέλησα να πειραματιστώ παρουσιάζοντας το ως ενιαίο , το οποίο για την ακρίβεια δεν πέτυχε γιατί και στο πεδίο των ηλεκτρονικών υπολογιστών και διαδίκτυο είμαι καινούρια και αρκετά αδέξια. Παρ’ όλο αυτά, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με σχολιάζουν και με αυτόν τον τρόπο με βοηθούν να βελτιώνομαι. Γνωρίζω ότι έχω ένα τεράστιο δύσβατο μονοπάτι μπροστά μου για να φτάσω σε ένα επίπεδο αρκετά καλό, αλλά είναι απαραίτητη η βοήθεια όσων γνωρίζουν για να μπορέσω να πορευθώ. powerless power |
Ποίηση
| έχει ένα τρυφερό λυρισμό -παιδικά και... 'δροσερά' θα έλεγα μελαγχολικό- είναι λιτό, αρχιτεκτονικά απλό και σαφές... με μια λέξη συμπαθητικό -το πιο ενδιαφέρον είναι αυτός ο έμμεσος 'διάλογος' εμένα-εσένα που έχει προοπτικές ανάπτυξης... να΄'σαι καλά Chaos |
Διήγημα
| Αποτύπωση με ενάργεια, ακρίβεια και ζεστασιά στιγμών, καθημερινών εικόνων που μέσα από τη γραφή σου αποκτούν διαστάσεις, ενδιαφέρον, ανάγλυφο… τούτη είναι μια από τις δύσκολες εργασίες του συγγραφέα, δεν είναι; Να μεταστοιχειώνει το ‘καθημέριο’ σε ξεχωριστό και με έναν τρόπο, αθάνατο… |
Διήγημα
| Με αιφνιδίασε τούτο το γράφημα… ανώτερο από το προηγούμενο που έχεις αναρτήσει με ενδιαφέρουσες τομές στους δυο βασικούς πρωταγωνιστές… έχει ροή η γραφή σου, έχεις ελαφρώς σουρεαλιστικές αξονικές γραμμές, τρόπον τινα γράφεις για κάτι σκοτεινό με φωτεινό τρόπο… υφολογικά είναι πολύ ενδιαφέρον και αισθάνομαι ότι μπορείς να το απογειώσεις… πάλι το τέλος είχε μια αίσθηση σοκ… |
Ποίηση
| Καμιά φορά τα λόγια είναι περιττά... ομολογώ ότι είναι από τα καλύτερά σου Νίκο... |
Ανένταχτο
| εδώ που τα λέμε και ποιος δεν είναι παιδί της ποίησης του Πόε; Μου κέντρισε το ενδιαφέρον η αναφορά σου σε πρώτο πρόσωπο στον μεγαλύτερο ίσως Αμερικανό συγγραφέα των δυο τελευταίων αιώνων... και μαθαίνω πως η Βαλτιμόρη αποκαθιστά την μνήμη του και 'του φέρεται' πια όπως του αρμόζει... την καλησπέρα μου |
Ανένταχτο
| Λέμε βέβαια ένα ηχηρό ΟΧΙ και στα ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ και σε κάθε είδους ναρκωτικό, εξάρτηση, κατηφορική και αδιέξοδη πορεία... εύγε για την ανάρτηση φίλε Mondo... |
Ανένταχτο
| εξαιρετικό! Δεν έχω να πω άλλα! Ρίγος και συγκλονισμός... υποκλίνομαι...φύλακα!!! |
Ανένταχτο
|
"Οι άνθρωποι είναι φλεγόμενες σκιές που χάνονται με το φως της ημέρας.Μένει μόνο το εντύπωμά τους πάνω στα μάρμαρα,πάνω στους τοίχους,πάνω στα δέντρα να τούς θυμίζει..." Τούτη η μελαγχολική αλήθεια συνηχείται αρμονικά με την ψυχή μου και αισθάνομαι πως έχεις Ηλία συλλάβει βαθύτερες αρμονικές που σιγά σιγά θα λάβουν και ακόμη πιο ανάγλυφο σχήμα στην εσωτερική σου διαδρομή, στη σκέψη σου, στο στοχασμό σου. VERA AMO, VERA SEQUOR, έλεγε ένα παλαιό σιγγίλιο και ο Σολωμός το είχε διαλέξει να χαράξει σε ένα ρολόι που δώρισε κάποτε σε ένα βαφτισιμιό του. Ο άνθρωπος οφείλει να δρα αλλά και να στοχάζεται. Οφείλει να δημιουργεί αλλά και να εξετάζει τα πεπραγμένα του, να αναρωτιέται για τα εδώ και τα επέκεινα, για την παρουσία και την απουσία του, για τα πάντα. Δεν είναι μια μηχανή που τρώει, πίνει, αφοδεύει και τελικά μια μέρα πεθαίνει. Τη ζωή ως αφεδρώνα δεν την δέχομαι και αρνούμαι την πεσιμιστική θεώρηση πολλών του ανθρώπου-ευφυούς μηχανής. Νομίζω πως κι εσύ Ηλία αναζητάς την βαθύτερη αιτία, εκείνο που κρύβεται πίσω από αυτό που φαίνεται, καθώς θα έλεγε και ο Γιουνγκ. |
Άρθρο
Για το ταξίδι
|
Χάος καλησπέρα κατ'αρχάς και χαίρομαι που σε ξαναδιαβάζω μετά από καιρό. Ενδιαφέρον και με πολλές αφορμές για φιλοσοφικές προσεγγίσεις και συζητήσεις το μικρό αυτό πόνημα -φαντάζομαι πως αποτελεί τμήμα ευρύτερης εργασίας. Ομολογώ πως έχω ενστάσεις και σταχυολογώ μερικές: "Άρα το Τελειοθέν Ον, είναι πλέον άχρηστο και ουσιαστικά ανύπαρκτο για κάθε τι άλλο πλην του εαυτού του (και αυτός ο τελευταίος δεν το απασχολεί αφού ήδη τον κατέχει πλήρως)..." Είναι ένας αφορισμός με 'λογικό' έρμα όμως δεν αποκρίνεται στην δική μου οπτική για την Τελείωση. Εάν αυτή αποτελεί υπέρβαση, κατά χάριν πλήρωση ή κατά προκοπήν εξέλιξη -και αν-έλιξη όπως το τοποθετείς. Το Τελειοθέν Ον δεν είναι αναφορικό, σύμφωνοι αλλά δεν σημαίνει ότι οτιδήποτε μη αναφορικό είναι άχρηστο και δρα εγωικά ή ενδο-κυκλοτερικά οπωσδήποτε. Μπορεί και απλά και μόνο με την ίδια την παρουσία Του να δρα ως σημείο αναφοράς και αυτό, πολλές φορές έχουμε δει πως λειτουργεί και σε αρχαϊκές όσο και σε σύγχρονες κοινωνίες. Εάν διαστρεβλώνεται η ίδια η 'αποστολική' θεώρηση της τελείωσης, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση και εκεί θα συμφωνήσω. "Αντιθέτως, σε μας τους Αν-θρώπους ανήκει μια άλλη Ιδέα: Εκείνη της Αν-έλιξης. Της συνεχούς, αδιάκοπης και ακούραστης επέκτασης των Ορίων που μπορούμε να εξερευνήσουμε και να παραβιάσουμε, των Γνώσεων που μπορούμε να προσεγγίσουμε και να αποκτήσουμε, των Θεωριών που μπορούμε να δημιουργήσουμε και να ελέγξουμε, των Λαθών που μπορούμε να κάνουμε και να απολαύσουμε, των Επιτευγμάτων που μπορούμε να επιδιώξουμε και να πραγματώσουμε..." Δεν διαφωνώ ακριβώς, θεωρώ απλά ότι είναι μια επιστημονικίστικη, στεγνή και, επιτρεψέ μου, 'επεκτατική' και εγωιστική θεώρηση του ανθρώπου ως οφειλομένου να εξελίσσεται αγχωτικά και διαρκώς. Η ηθική διάσταση που βρίσκεται; Ανέλιξη δίχως την ηθική παράμετρο νοείται; Και γιατί να 'παραβιάσουμε'; δεν το αποδέχομαι όπως το γράφεις. Αρκετά δεν παραβιάσαμε ως τώρα, δεν 'κατακτήσαμε', δεν βιάσαμε; Κι άλλο; Δεν έχουμε μάθει από τα ιστορικά μας τραγικά λάθη; Δεν έχουμε καταστρέψει αρκετά εαυτούς και αλλήλους; Δεν έχουμε ισοπεδώσει, εξανδραποδίσει, αφανίσει στο όνομα της 'συνεχούς και αδιάκοπης επέκτασης των Ορίων' όπως λες; Έθεσα απλά απόψεις στους ενδιαφέροντες λογισμούς σου. Να σαι καλά |
Δοκίμιο
ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
|
Να πω κι εγώ ένα καλωσόρισες. Διάβασα μονορούφι την ομολογουμένως παράξενη αυτή μικρή ιστορία - οι Αγγλοσάξωνες τις τοποθετούν φιλολογικά στις short stories - και είχα την περιέργεια, καθώς η αγωνία κορυφωνόταν, που θέλεις να το πας. Με απογοήτευσε το κλείσιμο και νομίζω ότι την έγραψες βιαστικά και μάλλον αγχωτικά. Πιθανώς να ήθελες να την ολοκληρώσεις γρήγορα και δεν πρόσεξες και τόσο. Η γραφή είναι ανάλαφρη, κάπως επιδερμική -αναμενόμενο για μικρή ιστορία - οι χαρακτήρες μάλλον σε δυο διαστάσεις, μεγάλη έμφαση στην εξωτρική δράση που είναι και το ζητούμενο. Εχει όμως καλά στοιχεία και, κυρίως, πολύ πάθος. Σου αρέσει να γράφεις, αυτό είναι ολοφάνερο. Και όποιος έχει μεράκι με τη γραφή αποζημιώνεται. Να σαι καλά. *********************************************************************************** Καλώς σας βρήκα. Το κείμενο είναι short story, μάλλον κάπου μπέρδεψα την κατηγορία, δεν πειράζει νέος είμαι θα μάθω. Αλλά και πάλι αν η κατηγορία είναι δοκίμιο ή διήγημα, δεν έχει σημασία, στο γράψιμο δεν πρέπει να υπάρχει κατηγοριοποίηση, αυτό ίσως να είναι δουλειά των κριτικών και των βιβλιοθηκονόμων, αυτός που γράφει δεν πρέπει να τον απασχολούν τέτοια ζητήματα. Σχετικά με το κλείσιμο δεν νομίζω ότι ήταν βιαστικό και αγχωτικό, άλλωστε το διήγημα σου δίνει το δικαίωμα να πάρεις από το πορτοκάλι ένα μόνο κομμάτι, μικρό ή μεγάλο. Απλά ήθελα να γράψω μια κάπως "αλλόκοτη" ιστοριούλα που να πατάει στο πραγματικό και το φανταστικό. πάντως κάθε γνώμη και άποψη είναι σεβαστή και σχεδόν πάντα μέσα από τέτοιου είδους συζητήσεις μόνο θετικά μπορούν να προκύψουν. Αυτά για αρχή και Θα τα λέμε λοιπόν μέσα από το club. - Chariatis - |
Ποίηση
| αυτός ο πρώτος πληθυντικός είναι ο αγαπημένος μου... από την αρχή ως το τέλος ολοκληρωμένο, ακέραιο, άρτιο δυνατό... μεγαλώσαμε... τόσο άξαφνα, πόσο δίκιο έχεις Kate... |
Ποίηση
| η ποίηση, τελικά, μπορεί να είναι και μια... απειροδιάστατη στιγμή!! |
| 458 results - showing 331 - 345 | « Previous 1 ... 20 21 22 23 24 25 26 ... 31 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Powered by jReviews
