Όταν ζεις στην ζεστασιά δεν μπορείς να ακούσεις τις κραυγές εκείνου που κρυώνει...

1.

Έμεινα να κοιτάω το πρόσωπο της κοπέλας που απομακρυνόταν προς την έξοδο του μαγαζιού,πίσω από άλλα άμορφα πρόσωπα και καπνούς από τσιγάρα.Λίγο πριν φτάσει στην έξοδο γύρισε και με κοίταξε.Δεν ξαφνιάστηκα.Ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι θα το έκανε αυτό.Στράφηκα στην παρέα μου και τους είπα ότι πάω έξω να πάρω λίγο αέρα.Η Ιωάννα θέλησε να έρθει μαζί μου για συντροφιά.

Νομιζε οτι ο βατραχος που ειχε φιλησει πριν χρονια ειχε γινει πριγκιπας , εκεινο το καταραμενο βραδυ που εκεινος κοιμωτανε διπλα της ενιωθε για ακομη μια φορα το ιδιο συναισθημα. Το νυχτικο της και το σωμα της γινοτανε ξενα υλικα κοκαλωμενα και φορτικα.Μενει αγρυπνη ολη τη νυχτα  πιεσμενη απο μια μοναξια ασφυκτικη.Τη μοναξια του ανθρωπου που ο αλλος διπλα του μονο περιγραμμα παρουσιας του προσφερει, περιγραμμα παρουσιας με περιεχομενο απουσιας. Αυτα τα συνειδησιακα βραδια  μια σκεψη τη βασανιζε , ενα γιατι .

Η ιστορία έχει ως εξής.Τέσσερα άτομα κάθονται γύρω από μια φωτιά σε ένα άνοιγμα μέσα σε ένα πυκνό δάσος γεμάτο λεύκες.Ο ήλιος έχει μόλις δύσει και το σκοτάδι απλώνεται αργά και σταθερά ανάμεσα από τους κορμούς και τα φύλλα των δέντρων.Φτάνει στην παρέα μας και την προσπερνάει γιατί το φως της φωτιάς επιμένει,επιμένει να φωτίζει τα πρόσωπά τους.Μια μικρή φωτιά που νίκησε το σκοτάδι.

Κάποια πράγματα είναι πέρα από τις δυνάμεις σου.Και ενώ νομίζεις ότι ελέγχεις την ζωή σου,αυτά έρχονται και σε βρίσκουν σαν ξαφνική βροχή στην μέση του δρόμου.Και τότε τρέχεις να βρεις κατάλυμα,ένα υπόστεγο να καλυφθείς από το νερό που νιώθεις να σε καίει ολόκληρο.Μα όπου κι αν πας,έντρομος ανακαλύπτεις ότι οι θέσεις έχουν καταληφθεί από άλλους πριν από σένα.Και μένεις εκεί στην μέση του δρόμου,να βρέχεσαι και να σε καταπίνει η γη.Μένεις εκεί,ενώ οι άλλοι σε κοιτάνε με άδεια μάτια.Μένεις εκεί να πληρώσεις επιτέλους τις αμαρτίες σου.

Προεργασία για την "Άσπρη Ημέρα"

Ήταν μια μεγάλη παραλία που οδηγούσε σε μια μεγάλη μπλε θάλασσα.Ήταν και κάτι άσπρα μεγάλα κύματα.Και όλα στο όνειρο αυτό ήταν μεγάλα.Μόνο εμείς οι δύο ήμασταν μικροί,μέσα σε αυτό το ξύλινο μικρό σπιτάκι.Στην μέση της παραλίας.

Ο Νίκος σκοτώθηκε.Το φορτίο με τις μηχανές και τα ανταλλακτικά έπεσε πάνω του και τον πλάκωσε.Μετά τον Νίκο είναι ο Χρήστος και μετά απ’αυτόν είμαι εγώ.Ο Νίκος έζησε 45 χρόνια.Τα τελευταία 20 στο εργοστάσιο.Πριν ήταν στην ομάδα των μισθοφόρων στρατιωτών για 5 χρόνια ώσπου τελικά κατάφερε να ανταλλάξει την θέση του με έναν νεαρό που ήθελε με αυτόν τον τρόπο να δει την θάλασσα πριν πεθάνει.

Κοιμάσαι με σκοπό να ξεχάσεις.Να βγεις για λίγο από την μιζέρια που σε τρώει.Από αυτή την πουτάνα θλίψη που χρωματίζει κάθε σου κίνηση.

Αλλά ο ύπνος σου είναι και αυτός ανήσυχος.Γεμάτος πρόσωπα και εφιάλτες.Ζεις ξανά τις ίδιες γαμημένες καταστάσεις που δεν θα ήθελες ούτε ξύπνιος.Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι ούτε να κοιμάσαι αξίζει.Θα λεγες ότι σε πονάει περισσότερο αυτή η ονειρική σου φωλιά.Κι εκεί σε κείνο το φρικτό σταυροδρόμι χάνεις απλά τον ύπνο σου.Τις βουβές μέρες ακολουθούν βουβές νύχτες.Νύχτες με ένα μπουκάλι τεκίλα και άφθονα τσιγάρα.Κι έναν καναπέ για να σε υποφέρει.

1.   Το πτώμα άνηκε στον νεαρό Τζέιμς Άνταμς,κάτοικο μιας φτωχογειτονιάς στην περιοχή του Πρόβιντενς.Ζούσε σε ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι πάνω το οποίο έπεφταν οι σκιές από τους ψηλούς γυάλινους ουρανοξύστες,κάπου 300 μέτρα πιο δυτικά.Ο πλούτος δίπλα δίπλα με την φτώχεια.