1)Η πόρτα έκλεισε απαλά πίσω μου. Φόβος ή σεβασμός δεν ήθελα να ξυπνήσω τους νεκρούς του οστεοφυλακίου. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν αυτός ο σταυρός από το προσκεφάλι του νεαρού αδερφού μου. Φρόντισα να του αφήσω τον βαφτιστικό του, που μετά από τόσα χρόνια βρήκα στα σκαλοπάτια μου, πεταμένος, προμηνύοντας την επιστροφή του εφιάλτη. Έπρεπε να πάρω πίσω τον βαφτιστικό μου που τον είχα αφήσει να προστατεύει την ψυχή του, τώρα όμως τον χρειαζόμουν για μία ακόμη φορά. Όμως η νεράιδα επέστρεψε των δικών του, όπως ακριβώς μου είχε πει τότε.

Περίμενα το 7 στην άδεια από αμάξια Εγνατία.Καλοκαρινό βράδυ αν και μέσα Μαΐου.Το ένιωθες στην ζέστη που σε τύλιγε και στο αεράκι που στο ψιθύριζε κάθε τόσο.Ένιωθα τόση κούραση αν και στην ουσία δεν είχα κάνει τίποτα κι εκείνη την μέρα.

Κάποια πράγματα είναι πέρα από τις δυνάμεις σου.Και ενώ νομίζεις ότι ελέγχεις την ζωή σου,αυτά έρχονται και σε βρίσκουν σαν ξαφνική βροχή στην μέση του δρόμου.Και τότε τρέχεις να βρεις κατάλυμα,ένα υπόστεγο να καλυφθείς από το νερό που νιώθεις να σε καίει ολόκληρο.Μα όπου κι αν πας,έντρομος ανακαλύπτεις ότι οι θέσεις έχουν καταληφθεί από άλλους πριν από σένα.Και μένεις εκεί στην μέση του δρόμου,να βρέχεσαι και να σε καταπίνει η γη.Μένεις εκεί,ενώ οι άλλοι σε κοιτάνε με άδεια μάτια.Μένεις εκεί να πληρώσεις επιτέλους τις αμαρτίες σου.

Προεργασία για την "Άσπρη Ημέρα"

Ήταν μια μεγάλη παραλία που οδηγούσε σε μια μεγάλη μπλε θάλασσα.Ήταν και κάτι άσπρα μεγάλα κύματα.Και όλα στο όνειρο αυτό ήταν μεγάλα.Μόνο εμείς οι δύο ήμασταν μικροί,μέσα σε αυτό το ξύλινο μικρό σπιτάκι.Στην μέση της παραλίας.

Ο Νίκος σκοτώθηκε.Το φορτίο με τις μηχανές και τα ανταλλακτικά έπεσε πάνω του και τον πλάκωσε.Μετά τον Νίκο είναι ο Χρήστος και μετά απ’αυτόν είμαι εγώ.Ο Νίκος έζησε 45 χρόνια.Τα τελευταία 20 στο εργοστάσιο.Πριν ήταν στην ομάδα των μισθοφόρων στρατιωτών για 5 χρόνια ώσπου τελικά κατάφερε να ανταλλάξει την θέση του με έναν νεαρό που ήθελε με αυτόν τον τρόπο να δει την θάλασσα πριν πεθάνει.

3.Πάντα χάνουμε την βροχή μωρό μου…Όσο και να προσπαθήσουμε,πάντα στο τέλος την χάνουμε.Του είχε πει στο τηλέφωνο εκείνη την μέρα,λίγες ώρες αφού είχε φύγει από το σπίτι του.Τότε που είχε αρχίσει να ρίχνει εκείνο το σταθερό και μελαγχολικό ψιλόβροχο.Κι αυτός είχε μείνει να κοιτά τον δρόμο έξω από το παράθυρό του ανέκφραστος.Όσο σκέφτεσαι μια απώλεια,τόσο πιο μεγάλη γίνεται.

΄΄Πραγματικά υπέροχη έκθεση Νίκο.Με εκπλήσσει ευχάριστα που ένα παιδί της ηλικίας σου γράφει τόσο ώριμα και τόσο αληθινά.’’
Η καθηγήτριά μου έμεινε να με κοιτάζει με απορία για λίγη ώρα ακόμα.Μετά μου έδωσε την κόλλα με τον τίτλο ΄΄Φθινοπωρινό τοπίο’’ και με ένα μεγάλο και κόκκινο 20 δίπλα.

1.Η πορεία του αίματος

ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ
EΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ, Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ με τους τρεις αγαπημένους του μαθητές, Περικλή, Μάριο και Δημήτρη, πλησίασε κοντά στην κώμη με το όνομα Περιστέρι. Σαν έφτασαν στα σύνορα της πόλης, δίπλα σ' ένα τεράστιο πλατάνι, ο Διδάσκαλος κοντοστάθηκε, σήκωσε τη παλάμη του, είπε στους μαθητές: "Σταθείτε. Ευλογημένα τούτα τα χώματα που'ναι να πατήσουμε αδελφοί. Ονομάτισαν αυτή την πόλη Περιστέρι, πάει να πει το αγαπημένο πτηνό του Πατρός μου''.
Οι μαθητές ακούγοντας τα λόγια αυτά δείξανε θαυμασμό μεγάλο. Και τότε ο Μάριος, ο πιο ψηλός κι πιο όμορφος από τους μαθητές που’χε και τα καθήκοντα του Γραμματικού της συντροφιάς, πήρε το λόγο: "Διδάσκαλε, είμαστε όλοι κουρασμένοι. Ας σταματήσουμε πρώτα σε κάποια οικία να φάμε και να πιούμε να δροσερέψει ο στόμας μας να στερεώσει το κόκαλό μας και αργότερα μπαίνουμε στην ωραία αυτή κώμη".
Κάρφωσε πάνω του βλέμμα βλοσυρό ο Διδάσκαλος, του είπε: "Μόνο τη σάρκα σκέφτεσαι λοιπόν εσύ Μάριε; Καλώς λοιπόν σε είπαν κάποιοι Χαμουρέα. Τη φτηνή σου σάρκα πάλι χαμουρεύεσαι και τώρα που είσαι μαζί μου όπως πριν τη σάρκα των μοιχαλίδων".
Κι ευθύς ως άκουσε την επίπληξη αυτή ο Μάριος κατέβασε την κεφαλή. Και τότε μίλησε ο Περικλής, με τις πλάτες τις φαρδιές, τα τριχωτά τα στήθια που’ χε τη κοψιά αργάτη και τη καρδιά αγνή σα του μωρού: "Στάζει ο ιδρώς απ' το γυμνό κρανίο μου Διδάσκαλε. Ζέστα πολύ κάνει ο Θεός σήμερα, λες και έχουν καεί τα σωθικά Του και έπνευσε καυτή και την ανάσα Του. Ας μείνουμε λιγάκι εδώ στη σκιά τούτου του γερο-πλάτανου να ξαποστάσουμε κι όταν μερέψει τη κάψα Του ο Θεός, μπαίνουμε στην ωραία πόλη"
Κι ως άκουσε τα λόγια αυτά ο Διδάσκαλος, γύρισε προς τον Περικλή και είπε: "Κι εσύ λοιπόν κουράστηκες Περικλή που άλλοτε σκαρφάλωνες τα χοντροπόδαρά σου στις πλαγιές και δε σε πρόφταιναν ούτε τ’ αγριοκάτσικα; Πως θα ανεβείς μωρέ την πιο μεγάλη απ' όλες τις πλαγιές, κείνη που οδηγεί στην Αγία Κατοικία αν θέλεις κάθε τόσο ξαποστήματα;"
Κι ακούγοντας τα λόγια αυτά του Διδασκάλου ο Περικλής σκούπισε το κρανίο του με το μανίκι και έμεινε σιωπηλός. Μονάχα ο Δημήτριος, το τρυφερούδι, με τη ψυχή του ποιητή και τη φωνή του αγγέλου, ο πιο μικρός, ο αγαπημένος του Δασκάλου, δεν έβγαλε μιλιά.
"Πάμε λοιπόν, ακολουθάτε με!", φώναξε ο Διδάσκαλος και ευθύς πατήσαν τ' άγια χώματα της γαλήνιας κώμης.
* * *