Έξω έβρεχε ασταμάτητα. Αύγουστος μήνας και είχαν ανοίξει οι ουρανοί. "Ο καιρός είχε σαλέψει εντελώς" σκέφτηκε και δυσανασχετώντας απομάκρυνε τα ιδρωμένα μαλλιά της από του γυμνούς ώμους της. Φαινόμενο του θερμοκηπίου της το είχε πει όταν προσπαθούσε να της αναλύσει τις κλιματολογικές αλλαγές τότε που ακόμα την φλέρταρε και εκείνη εκστασιασμένη τον κοιτούσε με το στόμα ανοιχτό. Γιαυτό τον είχε ερωτευτεί όχι γιατί ήταν όμορφος ούτε γιατί ήταν πλούσιος αλλά γιατί της μιλούσε ώρες για πράγματα που εκείνη δεν ήξερε. Μια αστραπή φώτισε το σκοτεινό δωμάτιο και η φωτογραφία του πάνω στο κομοδίνο της φωτίστηκε λες και κάποιος εκείνη την ώρα την τραβούσε με το φλας και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ένα απόκοσμο μπουμπουνητό ήρθε να την συμπληρώσει. "Το φως ταξιδεύει γρηγορότερα από τον ήχο..." τον άκουσε να της ψιθυρίζει και με μια κίνηση την πέταξε κάτω και άκουσε το τζαμάκι να σπάει σε χιλιάδες κομμάτια. Γύρισε πλευρό αναστενάζοντας και προσπάθησε να κοιμηθεί αύριο ήταν η μεγάλη μέρα θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον ξεκούραστη.

Bara Devlam, Istenem

Επίκληση προς στον Θεό, σε κάποια διάλεκτο των Ρομά της Ρουμανίας της.

Η ερμηνεία της διχάζει. Κάποιοι το μεταφράζουν ως "Παντοδύναμε Θεέ", ενώ κάποιοι άλλοι, υποστηρίζουν πως σημαίνει "Παντοδύναμε Θεέ, θα αμαρτήσω"

Δεν ξερω ποιος νικα κ ποιος είναι ο ηττημενος,

Νεκροι στα ποδια μου. Οχι μονο φανταροι, αλλα γυναικες, παιδια, γεροι.

Κ περασαν τα χρονια, κ οι νεκροι συνεχιζαν να είναι στα ποδια μου. Δεν θα αρχισω να μιλω με τους νεκρους -θα μπορουσα να το κανω για να σου δημιουργησω συναισθηματικη φορτιση-, Δεν θα το κανω. Σεβομαι τους νεκρους. Τι σημαινει σεβομαι τους νεκρους; Σημαινει ότι οι νεκροι δεν εχουν ομιλια για να μπορουν να αντιπαρατεθουν στις αποψεις μου. Νεκρος σημαινει ένα τελειωμενο κεφαλαιο, ηταν μαζι μας κ τωρα εχουν περασει απεναντι. Δεν υπαρχει τροπος επιστροφης, οι γεφυρες εχουν πεσει, το μονο που μενει ειναι να τους κουνω το μαντηλι κ να κανουν κ αυτοι το ιδιο. Καμια φορα σκουπιζω τα δακρυα μου κ βλεπω ότι κανουν κ αυτοι το ιδιο.

Χαμενος μεσα σε τοσες σκοτουρες,

Που τελικα χανεις τον εαυτο σου,

Αναμεσα με τα βελονακια του ραψιματος. Ηθελες να κρεμασεις μια κουρτινα, να ραψεις ένα τραπεζομαντιλο, ένα σεντονι με στριφωμα. Όχι τιποτα σπουδαιο, απλες καθημερινες πραξεις που λεει κ ο Ριτσος, απλα καθημερινα πραγματα, να δεσεις το κορδονι σου, να ποτισεις τα λουλουδια. Κ είναι κ αυτό το φεγγαρι που περιμενει να το εξερευνησεις, κ μετα είναι η σειρα του Αρη, του Πλουτωνα, του Κρονου. Περιμενουν από σενα τοσα να κανεις, μα δεν τα προλαβαινεις όμως όλα, μια ζωη τι να πρωτοκανεις;

Παραγύρως η αυτοκρατορία της υγρής επιφάνειας. Λαμπερή απ’ τον ήλιο που χαλάρωνε αφήνοντας τα καθρεφτίσματα. Στα ανάκλιντρα, σώματα ριγμένα επιμελώς. Λακκούβες και πεταμένα παιχνίδια. Κύματα, χάδια, ησυχία και μόνο κάποιες κλητικές να διακόπτουν το πνεύμα της χαλαρώσεως.
Τα ενδύματα, διάφανα προστάγματα της αποκρύψεως των λεπτομερειών, ανεμίζουν. Επικύψεις της τακτοποιήσεως των αντικειμένων, χρωματιστά σκεπάσματα, στολίδια πρωινού προσανατολισμού, υπερβολή της χείριστης ώρας και ο ήλιος στο μεσουράνημα.

Κατά βάσιν! Στην αφετηρία των εξελίξεων. Με το βλέμμα προσηλωμένο στα ψηλά. Στο διάστημα της αναπνοής. Όταν η επιθυμία γράφει αριθμούς, στα κλεμμένα όνειρα.
Ενώ η καλοκαιρία συνεχίζεται και τα σώματα παρατημένα στις διαθέσεις των ρημάτων πασχίζουν να καταλαγιάσουν την αμηχανία στις καταλήξεις των επιθυμιών.
Στην αυτοκρατορία του απομεσήμερου οι στιγμές, συγκριτικοί συνειρμοί των αναμνήσεων, αφηνιάζουν δίνοντας στη λησμονιά την πρωτοκαθεδρία της θλίψεως.
Πολιτική ρητορική η ηλιθιότητα, στολισμένη παλλακίδα στην ακολουθία των προκαθορισμένων βημάτων. Και στα ίχνη η απορία έκφραση απογνώσεως κρύβει στο βαθούλωμα την αγανάχτηση των φράσεων.

Χρησιμοποιουν τον πιο υπουλο τροπο,

Επονοματι Του. τον πιο υπουλο. Επονοματι Του

Στον πιο πανω ποδοσφαιρικο αγωνα, δηλαδη, Ανθρωπος εναντιον θρησκειας, κερδισμενος βγηκε η θρησκεια. Το ματς βεβαια ηταν στημενο. Στημενο ξεστημενο ο μεγαλος χαμενος είναι ο Ανθρωπος. Ετσι ο Ανθρωπος από Ανθρωπος εγινε ανθρωπος, εχασε δηλαδη το κεφαλαιο γραμμα, το Α, κ στη θεση του εβαλε ένα μικρουτσικο α. Στην πραγματικοτητα δεν είναι ένα α καποιας λεξης, αλλα είναι ένα επιφωνημα: ααααα! ενα επιφωνημα φοβου, απογνωσης, τρομου, τρελας.

Ετσι στον κοσμο επικρατει το μαυρο σκοταδι,

είναι ένα νεκροταφειο με χρυσους σταυρους.