Knock, knock, knockin’ on heaven’s door, τραγουδα ο Μπομπ Ντιλαν,

κ ειναι ενα αντιπολεμικο εργο.

Ω! Εσυ, κακια μου μοιρα! Φυγε από το σβερκο μου! Φυγε μακρια μου! Μαζι σου η ζωη μου ηταν σκετη καταστροφη!

Ξεφορτωθηκαμε την κακια μας μοιρα, κ πλεον η ο δρομος προς τον παραδεισο ηταν ανοικτος.

να εχεις ενα πιατο φαγητο,

αν δεν εχεις θα ειναι βλασφημια. Αμαρτια.

Η βια εναντιον του αλλου θα ειναι τοσο σπανια που οταν θα συμβαινει θα ειναι ειδηση,

πρωτοσελιδο: «ακουστε ακουστε! ενας συναθρωπος μας σηκωσε χερι σε συνανθρωπο του»

Ολα ειχαν αλλαξει. Ο παλιος βιαιος κοσμος εξαφανιστηκε,

σαν καποιος να κτυπησε το μαγικο ραβδι.

η μετατροπη της Αθωοτητας σε πονηρια, καπατσοσύνη, «εξυπναδα»,

μεσα σε διαστημα μολις 70- 80 χρονων.

εισαι φιλη με τον Οσσο,

κ αυτο σημαινει γνωριζεις οτι το Εγω ειναι κατι το ψευτικο.

ειχε αγχος, στρες, καπνιζε, δεν ετρωγε φρουτα, δεν περπατουσε, πηγαινε στο περιπτερο για τσιγαρα με το αυτοκινητο, μολις 500 μετρα πιο μακρια απο την δουλεια του.

Τον ειχε εγκαταλειψει η γυναικα του με τον καλυτερο του φιλο,

η δουλεια του δεν τα πηγαινε καλα.

«ο ηλιος κρυμμενος πισω απο τα αραιά συννεφα,

σκεφτικος,

κοιταζει τον κοσμο μας,

κ εκαμαν εισβολη στη χωρα τους, κ καθως διεμεναν κοντα στις εχθροπραξιες, ακούονταν οι ριπες των οπλων, τα κανονια, τα αεροπλανα, κ επειδη οι ανθρωποι νιωθουν ασφαλεια οταν ειναι κοντα ο ενας στον άλλο, ετσι μαζευτηκαν οι γειτονες στο σπιτι του Μιχαλη. Ητο εκει ο Γιωργος με την γυναικα του την Φωφω κ τον γιο τους Αντρικκο. Τα αλλα δυο παιδια τους, ο Τασος κ ο Σαββακης ηταν φανταροι, εκει, λιγο πιο μακρια στο μετωπο.

θα κανουμε μαζι μια μικρη αναδρομη στην ιστορια μας,

οταν αφησαμε τα οπλα μετα το 1821 ,

τοτε ειμασταν νεοι,

προσπαθουσαμε να φτιαξουμε την ζωη μας,

φυγαμε απο τον ενα τοπο που ειχε πολεμο, την κυπρο μας,

κ πηγαμε στην νοτιο αφρικη.

η μεταξυ μας σχεσης,