στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
ο ανθρωπος,
πηγε εκει στην ακρη του Ωκεανου, στρογγυλοκάθισε, κ ανακατεψε λιγο το νερο,
μετα σκεφτηκε να παρει λιγο αμμο, μετα σκεφτηκε να παρει ξυλα,
εφτιαξε ενα νερομυλο, εβαλε δυο μυλοπετρες, εφτιαξε εναν μυλο για να αλεθει αλευρι,
πηρε καμποσους εργατες στην δούλεψη του,
ολοι αυτοι οι μυλοι εγιναν τραστ, συνδικατα εργατων,
συνδικατα εργοδοτων, εγιναν κράτη, προεδροι,
κ σαν δον κιχωτες, εκει, στην παραλια παλευουν με τους ανεμομυλους,
καπου σε μια ακτη του κοσμου που ονομαζεται γη,
ξεχνωντας οτι ειναι πρωτα απ’ολα ανθρωποι, κ οχι αντικείμενα για χρηση.
Η χρηση του ανθρωπου- κ η μοναδικη του ιδιότητα- ειναι οτι δεν ειναι αντικειμενο για χρηση. Αν ηταν ετσι, θα ειχαμε αυτοκτονησει απο καιρο. Το φαινομενο ανθρωπος ειναι απεραντο κ δεν χωρά μεσα σε οτιδηποτε αντικειμενο.( Βεβαια πολλοι συγχύζονται,
επειδη εχουμε ενα σωμα, κ νομιζουν τον ανθρωπο για αντικειμενο. Δεν είναι.)
Αυτη είναι η τριτη ομαδα ανθρωπων,
που δεν ειμαστε πολλοι προς το παρων,
που πιστευουν οτι, το φαινομενο ανθρωπος, ειναι τοσο απεραντο,
που οι σημερινες κοινωνιες ειναι απλα παιδαριώδεις. Δον κιχωτες.
Ειμαστε κ μεις Δον κιχωτες,
ομως με μια ταση παιχνιδιου, μια ταση αθωοτητας,
γνωριζοντας οτι πισω απο τα φαινομενα, υπαρχει ενα απεραντο ομορφο Κενο,
δεν εχω να κατακτησω κατι, ουτε καν να γινω. Ειμαι ηδη τοσο απεραντος.
Μιλω τοσο μυστηριακά, ομως πως μπορεις να βαλεις σε φορμες την ζωη; Ουτε καν δεν γνωριζουμε τι ειναι η Ζωη. Κατεχω αυτο το φαινομενο κ δεν το γνωριζω, ποσο μαλλον να θελω να επιβαλω την γνωμη σου σε αλλον, ποσο μαλλον να θελω να εκμεταλλευτώ τον αλλο. Προς τι; Τι να την κανω τοση δυναμη, τοση εξουσια.
Εμεις, αυτης της τριτης ομαδας οι ανθρωποι , που υποψιαζομαστε οτι τα φαινομενα ειναι τοσο απεραντα, ξαφνικα εχουμε ενα σεβασμο για το οτιδηποτε. Η χορτοφαγια ειναι το πρωτο που θα συμβει. Δεν θελεις να σκοτωνεις κανενα για να τον φας,
μετα το δευτερο βγαινει τοσο αβιαστα, απο μονο του,
νιωθουμε ολο τον κοσμο ενα ενιαίο αδιαιρετο συνολο,
κ οτι το καθε στοιχείο του ειναι τοσο σημαντικο,
σαν τα κύτταρα ενος ενιαιου οργανισμου, που αγκαλιαζει το ενα το αλλο. Που δεν ειναι αλλη απο αυτή που γνωριζουν ολοι. Η αγαπη.
Ετσι ολα τα οικονομικα συστηματα του ανθρωπου θα αποτυχουν. Δινουν αποκλειστικη εμφαση στο σωμα. Παλατια στην αμμο.
Κ μετα το τριτο που θα συμβει ειναι η αγαπη του εαυτου,
τοσο απεραντη για αυτο το σωμα,
που γινεται ενα ενιαιο συνολο, αδιαχωριστο,
που ουτε καν μπορει να πεις οτι εδω τελειωνει το σωμα κ εκει αρχιζει η ψυχη,
μεσα σε καθε κυτταρο ζει η ψυχη,
κ μεσα στη ψυχη κολυμπα το κυτταρο, τοσο ενωμενα μεταξυ τους,
που η παραμικρη υποτιμηση της υλης, σε κανει να κοκκινιζεις σαν πρωτοπλαστος που ειδε για πρωτη φορα την γυμνια του.
