λογοτεχνικη πανδαισια

οι λεξεις περιμενουν, πανω στα ραφια, τους λογοτεχνες για

να τες διαλεξουν να τες ταιριαξουν μεταξυ τους σαν ενα παζλ.

Στα χερια καθε λογοτεχνη ενωνονται διαφορετικα κ ειναι θαυμα

πως μπορει να γινεται ετσι.

Ενα κομμα, μια τελεία, ένα θαυμαστικο στην ιδια προταση μπορουν να εχουν διαφορετικο νοημα,

Μια λεξη με κεφαλαίο παλιν μπορει να εχει διαφορετικο νοημα απο την ιδια λεξη με μικρο γραμμα. Μετα ειναι κ το ολο σκηνικο που ειναι όλα αυτα ενταγμενα. Αν το σκηνικο ειναι ψευτικο- ολα τα σκηνικα είναι ψευτικα-

Αν παλιν το σκηνικο ειναι αληθινο, τοτε…

Ναι, ξεχασα οτι ολα τα σκηνικα ειναι ψευτικα.

Αν το σκηνικο πλησιαζει την αληθεια- κ η αληθεια δεν ειναι αλλη απο τον ανθρωπισμό-

τοτε το αποτελεσμα της ειναι αξιοθαυμαστο. Μπορει οι λεξεις να ειναι πολυ απλες,

αν ομως το κινητρο του ποιητη ειναι αυτος καθεαυτος ο ανθρωπισμος,

τοτε ειναι αξιοθαυμαστο.

Ελεγα οτι το κινητρο του ποιητη πρεπει να ειναι αυτο καθεαυτο ο ανθρωπισμος, αν δεν ειναι, κ ειναι μεσα οικονομικά κ αλλα κινητρα, τοτε το αποτελεσμα ειναι χάλια. Βεβαια, μπορει ενα λογοτεχνικο εργο να αρεσει πολύ στο φιλοθεαμο αναγνωστικο κοινο, κ να εχουμε κ οικονομικο ωφελος. Ομως επειδη το κινητρο του λογοτεχνη ηταν αγνο,

μονο τοτε δικαιολογουνται μια χουφτα δολαρια.

Ελεγα οτι η λογοτεχνια ειναι κατι το αγνο, κ εκφραζει ,

προσπαθει να δωσει μορφη στον ανθρωπισμό. Βεβαια, ο ανθρωπισμος, δεν εχει μορφη, ειναι κατι το αυλο,

δεν αγοραζεται, δεν πουλιεται, δεν ειναι αντικειμενο. Αυτη ειναι κ ολη η δυσκολια του λογοτεχνη, να εκφρασει σε μορφη κατι που δεν εχει μορφη,

κ κατι που υποψιαζεται ολος ο κοσμος: ότι αυτος ο Κοσμος ειναι Αγαπη. Ετσι εχουμε τον ορο “λογοτεχνικη πανδαισια” για να εκφρασει την πολυποικιλότητα του αυλου.

Παρεμπιπτοντως το ιδιο κανει κ η γη μας με ολες αυτες τις εκφρασεις της: των χρωματων, των σχηματων, των ποικιλιων, των αρωματων.

Η προσπαθεια του αυλου να εκφρασει τον εαυτο του.

ευχομαι στον κοσμο της “λογοτεχνικης πανδαισιας” ότι το πιο ομορφο, με εκτιμηση κριστοφ