στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
κοιταζω την φωτογραφια. Α! να ο Γιωργος, ο Νικος, ο Αγγελος, η Νικη! Ποτε την βγαλαμε;
-Δεν θυμαμαι , πανε χρονια τωρα. Πανε χρονια!
κ υστερα περασαν τα χρονια,
σαν παραμυθι… μια φορα κ ενα καιρο,
κ ζησαν αυτοι καλα κ μεις καλυτερα. Ζησαμε ολοι ομορφα. Η ομορφια δεν είναι κατι που μοιραζεται,
ειναι εκει. Θελει μονο να γυρισεις να την κοιταξεις,
να της πεις ένα γεια σου. Κ αυτη αμεσως θα σου απαντησει. Δεν θα σου κανει ναζια,
μπορεις να την πεις ευκολη γυκαικα,
λιγο να της μιλησεις θα μπει αμεσως στο κυρίως θεμα,
δεν θα σου το γυρισει, δεν θα σε παιδεψει,
θα σε αγκαλιασει αμεσως σαν να σε ηξερε απο χρονια,
κ ομως σε γνωρισε τωρα μολις. Ειναι ενας φρεσκος ερωτας, παντα. Το πρωτο ραντεβου,
το πρωτο πρωτο ραντεβου σου, οταν ξεκιναγες την πορεια σου σε αυτο τον κοσμο,
σαν εφηβος. Κουβαλαγες στις αποσκευες σου ελπιδες. Ησουν γεματος με ελπιδες.
-Ωραια η φωτογραφια που βγαλαμε . Πανε χρονια!
Δεν διστασες ομως να ανταλλαξεις ματιες με την γυναικα που ειχες απεναντι σου.
Σε κοιταζε!
Τι ωραια ματια! σωμα! στηθος!
Κοντοσταθηκες, στην αρχη διστακτικα, μετα ομως
πηγες να της μιλησεις κ αυτη αμεσως ανοιξε την αγκαλια της. Ενας στιγμιαιος ερωτας,
μια αμοιβαία ελξη.
Οταν ξεκιναγες το ταξιδι σου ησουν γεματος ελπιδες. Τωρα ουτε μια ελπιδα,
ολες εχουν εξατμιστεί σαν αιθερας απο το βαζο. Εχεις στα χερια σου αυτο το αδειο βαζο,
εκει πανω στο κομοδινο σου.
-Μπαγασα, καταφερες κ κοιμηθηκες τελικα μαζι με αυτή την ομορφη μουναρα;
-Ναι.
το πρωι που εφυγε, το αδειο βαζο ηταν γεματο με μαργαριτες,
διπλα στη φωτογραφια.
το δωματιο ειχε ακομα το αρωμα της.
-
