στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
για παραδειγμα,
ποιος σου εδωσε το δικαιωμα να εξουσιαζεις τα ζωα;
Η ζωη μας ειναι διεύρυνση αντιληψης. Για παραδειγμα, εχουμε ολοι ερωτευτει·
ας ειμαστε λιγο πιο σοβαροί με την ζωη μας( βεβαια όλα αυτά τα ερωτικα τραγουδια, τα σηριαλ),
η τηλεοραση ειναι ανοικτη. Ο αλλος , εκει στο σηριαλ, ειναι 50 χρονων κ ερωτευεται. Ο πρωην προεδρος, ο ανδρεας παπανδρεου,
70 χρονων κ βαλε, κ ερωτευτηκε.
Οταν εχεις φτασει στα 40,
εχεις μαθει τα παντα για τον ερωτα μεταξυ ανδρα κ γυναικας, κ όταν εχεις φτασει τα 50,
τον εχεις αφησει πισω, το σεξ. Για παντα.
Στην πραγματικοτητα ο ερωτας σου ειναι σεξ. Οχι αγαπη. Η αγαπη δεν ειναι ποτέ κατοχή.
Η ζωη κινειται «μαζι», δεν κινείται μεμονωμένα, δεν ειναι μια σχεση μεμονωμένη.
Ξεκίνησες να ερωτευεσαι στην ζωη σου, κ αρχισες να σχετιζεσαι με τον «αλλον» . Ηταν μια ομορφη εμπειρια. Μετα ξαναερωτευτηκες κ ξαναερωτευτηκες. Τελειωσες το πρωτο, το βασικο επιπεδο,
θα πρεπει να πας στην επομενη ταξη.
Ολα ειναι διεύρυνση συνειδητοτητας. Μοιάζουμε ολοι με ένα φακο. Ο φακος στην αρχη φωτιζει μια πολύ μικρη περιοχη. Ο φακος ειναι σχεδον κολλημένος στα πραγματα που φωτιζεις. Καποια στιγμη στην ζωη,
απομακρύνεις λιγο τον φακο απο τα αντικείμενα, κ τωρα βλεπεις σε πιο μεγαλη ακτινα,
κ οσο διευρύνεται η αποσταση απο τα πραγματα τοσο βλεπεις πιο πλατια,
που πριν δεν τα εβλεπες,
ηταν το φως πολύ κοντα στα πραγματα.
Απο το σημειο που ειμαι τωρα, βλεπω εναν κοσμο ρομποτοποιημενο. Του λενε οι αλλοι τι να κανει με την ζωη του, υπακουει τους αλλους,
κυνηγα τα ονειρα αλλων,
κυνηγα ολων των ειδων τις καταστασεις. Ζουμε μηχανικα. Ετσι εξηγούνται ολες οι συμπεριφορες μας:
γιατι να σκοτωνομαστε μεταξυ μας,
γιατι να προσφερουμε πονο ο ενας στον άλλο,
γιατι να θελουμε να εξουσιαζουμε, να κατεχουμε,
να θελουμε να ξεχωριζουμε, να εχουμε δοξα, φημη κλπ. Ολα εξηγούνται κατω απο το πρισμα του ρομποτικου μηχανισμου που εχουμε γινει ολοι. Ζουμε μηχανικά.
Το πρωτο που θα αντιληφθεις οταν εχεις κανει δουλεια με τον εαυτο ειναι αυτό: την ρομποτοποιηση μας. Η σκεψη μας, ο τροπος που αντιδρουμε, οι συμπεριφορες μας, ολα γινονται απουσια μας. Εμεις λειπουμε κ κατι αλλο εχει παρει τον ελεγχο της ζωης μας κ μας κανει κουμαντο,
κ μετα πηγαινουμε σε καθε λογιων «δασκαλους» για να μας κανουν καλα.
Οι πραξεις μας δεν ειναι συνειδητες, αλλά αυτοματες, μηχανικες, ρομποτοποιημενες, προκαθορισμενες από πριν.
Από μικρος ακομα αναρωτιόμουν: τι κανει τον ανθρωπο κ θελει να παει στον πολεμο κ να σκοτωσει καποιον που δεν εχει δει ποτε στην ζωη του, μονο κ μονο επειδη του ειπε καποιος άλλος, οτι ειναι εχθρος του;
Η απαντηση βγαινει αβιαστα απο το οτι δεν γνωριζω τι κανω,
«Κυριε συγχωρεσε τους, δεν γνωριζουν τι κανουν», ειπε ο Χριστος πανω στον σταυρο.
Λιγο πριν ειχαμε σκοτωσει τον Σωκρατη κ καθαρίσαμε τον τοπο από τον Πυθαγορα, κ παει λεγοντας το κεφάλαιο που λεγεται: δεν γνωριζω τι κανω. Ζω σαν ρομποτ.
Αν ετσι εχουν τα πραγματα- που εχουν ετσι-
τοτε οι μόνες συνειδητες υπαρξεις ειναι 5, 20, 40 ατομα , αυτους που αποκαλουμε αγιους, μυστες. Οι υπολοιποι ολοι μας, δρούμε με κλειστα μάτια. Επομενο ειναι να τρωγομαστε μεταξυ μας, να τσακωνομαστε μεταξυ μας, να προσφερουμε στους αλλους, κ στη γη μας, μονο πονο. Ολες μας οι πραξεις γινονται χωρις εμας. Εμεις απλα κοιμουμαστε εναν υπνο βαθυ.
Ειτε το γνωριζεις ειτε όχι, ειτε θελεις να το πιστεψεις ειτε όχι, η κατασταση ειναι αυτή. Βεβαια θα σου σηκωθει η τριχα,
γιατι ολοι οι οι αρχηγοι κρατων, οι βασιλιαδες κ οι βασιλισσες, οι συνδικαλιστες, οι ιερεις, οι διανοουμενοι, οι γιατροι, οι χειριστες πυρηνικών οπλων, οι στρατιωτικοι, οι δικαστες, οι δασκαλοι μας, οι γονεις μας,
ολοι δρουν σαν μηχανες. Ολοι μας δρουμε σαν μηχανες.
Η διαφορα η δικη μου, απο την δικη σου, ειναι αυτή: εγω το γνωριζω οτι δρω ετσι, ενώ εσυ όχι. Εγω το γνωριζω κ προσπαθω να ελευθερωθω απο αυτά τα δεσμα της σκλαβιας. Ειναι η μεγαλυτερη σκλαβια.
Αρχισε απο τωρα κιόλας, απο αυτη την στιγμη να παρατηρείς τον εαυτο σου, οταν καπνιζει , οταν σκεφτεται, όταν τρως, οταν νευριαζει, οταν ερωτευεται, οταν μισείς, οταν νιωθεις ομορφα κ ασχημα. Αρχισε να εισαι παρων σε καθε σου ενέργεια,
χωρις καμια κριτικη, αυτο ειναι καλο κ το άλλο κακο,
χωρις καμια κριτική. Απλα να παρατηρας τον εαυτο σου σε οτι κανει κ σκεφτεται.
Δεν υπαρχει αλλος δρομος για την γαληνη κ την ευτυχια που παντα ονειρευοσουν.
Υπαρχουν ομως δυο βασικες προυποθεσεις για να αρχισεις.
Η μια ειναι να υποψιαστεις οτι εισαι κατι σαν μαριονέτα- άλλοι κ άλλα κινουν τα νηματα της ζωης σου-
κ η δευτερη προυποθεση ειναι να αναζητησεις τον πραγματικο σου εαυτο.
Αφου υπαρχουν αυτες οι δυο προυποθεσες, τοτε η παρατηρηση του εαυτου ερχεται σαν επακολουθο.
Αυτα που σου ειπα δεν ειναι κονσερβοποιημενη γνωση. Ειναι κατι απο την δικη μου πειρα, σου λεω κατι που εμαθα προσωπικα.
Ετσι δουλευει ο κοσμος: μηχανικά,
κ ολος του ο πονος, ολο αυτο το κενό που εχει μεσα του, προσπαθει να το γεμισει με υποκαταστατα. Δεν πρεπει να δουλευει ετσι ο ανθρωπος, αντιβαινει στη φυση των πραγματων. Η φυση μας ειναι να ειναι ο καθενας αρχοντας του εαυτου. Ο κοσμος κινειται αντιθετα, ειναι ρομποτ. Υποφερει. Η σωτηρια δεν ειναι καπου εκει εξω που με καποιον τροπο θα την βαλω μεσα μου. Δεν δουλευει ετσι. Θα πρεπει πριν το τελος της δικης μου ιστοριας εδώ πανω, να ξαναβαλω τα πραγματα στην σωστη τους θεση. Κ ο τροπος για να γινει ειναι να παρατηρω συνεχως τον εαυτο μου σε οτι κανει, σκεφτεται κ σε ότι νιωθει. Ειναι πολύ δυσκολη η ζωη καποιου που «γνωριζει»,
να ζει μεσα σε οχλο. Στην πραγματικοτητα, οχλος, μαζα, σημαινει μηχανη, κατι το απροσωπο. Ειναι πολυ δυσκολη η ζωη του Ιησου, του Σωκρατη, αναμεσα μας. Μπορει να τους σκοτωσουμε , να τους κλεισουμε φυλακη, να τους βασανισουμε, να τους κρεμασουμε, να τους γιουχαρουμε , να τους βρισουμε, να τους κτυπησουμε. Ειμαστε ρομποτ, κ αυτοι τοσο γηινοι, τοσο ντελικάτοι, τοσο ευαισθητοι, τοσο ανθρωπινοι.
Μοιαζουμε ολοι με τακς. Στην πραγματικοτητα δεν ειμαστε τανκς, ομως εχουμε μετατραπει σε τανκς, κ βαραμε τα κανονια μας δεξια κ αριστερα,
κ αυτοι γυμνοι, ουτε καν ενα κομματι ξυλο στα χερια τους για να μας αντιμετωπισουν. Το μονο οπλο που διαθετουν ειναι η Επιγνωση. Το Ειμαι. Ομως επειδη είναι κ το μονο πραγματικο ειναι κ το πιο ομορφο, το πιο σπουδαιο, το Μεγα.
Ηλθε ο καιρος για το ανθρωπινο ειδος να σταθει στο υψος του. Οι δυσκολοι καιροι που ζουμε, προσφερουν αυτη την ευκαιρια. Να αφησουμε πισω μας την ψευτικη ζωη που ζουσαμε μεχρι τωρα, κ να κοιταξουμε την Ζωη καταματα, τολμηρα, χωρις κανενα ψεγαδι πανω της. Ετσι οπως πραγματικα ειναι. Ανθρωπινα. Ανθρωπινη.
να εχετε ολοι μια ομορφη μερα, με εκτιμηση κριστοφ.
