Καλώς ήρθατε
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.
Home 
ΛΟΓΟ - PAGE Ποίηση
ΛΟΓΟ - PAGE Ποίηση
LOGO PAGE **
| Άλλο (12) | Ανένταχτο (66) | Άρθρο (13) |
| Διήγημα (35) | Δοκίμιο (0) | Επιστημονική Φαντασία (6) |
| Μυθιστόρημα (2) | Νουβέλα (0) | Πεζογράφημα (124) |
| Ποίηση (809) |
| 809 results - showing 81 - 90 | « Previous 1 ... 6 7 8 9 10 11 12 ... 81 Επόμενο » |
Ordering
|
0
Άρπαγες
φονιάδες σιωπηλοί
σύμβολα που ακόμα καίνε
αιώνες που ματωμένοι σέρνονται
όπως τα πληγιασμένα πόδια
ορφανών παιδιών
Κάτω από το σπίτι μου
οι στρατιές των προγόνων
δεν σταματούν
ατελείωτες
μικρές εκλάμψεις του νουρωτάνε να μάθουν το ρυθμό
Μια αστραπή στην ηρεμία της ψυχής.
'Άσε με να σ αγαπήσω
Άσπρο και μαύροτόσο όμοια μεταξύ τουςκαι ας μην την βλέπειςτην αχνή γραμμή ανάμεσά τουςμε τα μάτια της λογικήςπαρά μονάχα με το τρίτο σου μάτιπου σαν ρόδο ανοίγει στους κήπους της...
"...άστεγος έρωτας, καβαλάρης του ύπνου μου..."
Ένα ακόμη απόγευμα… που σβήνει τον ήλιο, εκτροχιάζοντας μαζί του στο σκοτάδι και τα βαγόνια της ζωής που τρέχουν ξωπίσω του κάθε μέρα, γεμάτα ραγισμένες...
Αιτία και γνώση αντικριστά..
Αυλάκια αφυδατωμένα, σκέψεις νεκρές.. Γη ταπεινωμένη, όρκος πληγωμένος πουκάμισο ανοιχτό, μούσκεμα ιδρωμένος..
Ζωγραφίζω τη μορφή σουΚι η βροχή έξω που πέφτειΠάλι θα σε φέρει πίσωΣτου μυαλού μου τον καθρέφτη
Θέλω να τρελαθώ κι άλλο μια νύχτα
Να με στριμώξω στη γωνιά
Να μου ξηλώσω τα μελάνια
Τα ξενέρωτα –
Ό, τι μου απόμεινε, δηλαδή,
Από την εποχή την άσπρη...
| 809 results - showing 81 - 90 | « Previous 1 ... 6 7 8 9 10 11 12 ... 81 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Powered by jReviews
