Πρωτη Ευχη

αγαπητοι φιλοι κινηματογραφου,

ευχομαι κ γω με την σειρα μου:

ομορφη οφθαλμαπάτη να εχουμε. Ο κινηματογραφος βαζει στατικες εικονες στη σειρα, κ με το τρυκ της προβολης 24 καρε ανα δευτερολεπτο, ο ανθρωπινος οφθαλμος δεν μπορει να αντιληφθει την στατικοτητα των εικονων κ εξαπατάτε, βλεπει κινηση. Ειναι ενα κολπο. Ολοκληρη η κινηματογραφικη ιστορια ειναι ενα “κολπο”. Ετσι η ψυχη του σκηνοθετη ειναι αυτη η μπομπινα που ξετυλίγεται κ προβάλλεται πανω στο πανι. Η ψυχη αυτη μπορει να ειναι διαβολικη, μπορει να ειναι πολεμικη, ερωτικη, συναισθηματικη, παραμυθιαρικη, σατανικη, αναλογα με το ποιόν του σκηνοθετη. Πολλες φορες η ψυχη μπορει να ειναι κ διαφημιστικη: αγορασε αυτη την σκονη πλυσιματος, καθαριζει μαγικα κ βελουδενια τα ρουχα κ τους αφηνει το πιο ομορφο αρωμα. ή μπορει:

Αφιερωμένο σε όσους ερωτεύονται ακόμα αληθινά…

Πως θα ήταν αν μπορούσαμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω;

Παραμονές Πρωτοχρονιάς, 31 Δεκεμβρίου 2005

Ο νεαρός υπολοχαγός Ιάκωβος Νικολάου είναι υπηρεσία στο Στρδο Μπάτη του Έβρου. Μόλις έχει γυρίσει από έφοδο στις σκοπιές του σκεπασμένου με χιόνι στρατοπέδου με την απόκοσμη αίσθηση που δημιουργεί το σκοτάδι, το φεγγάρι που παίζει κρυφτό πίσω από τα σύννεφα, το λευκό χρώμα στο έδαφος, ο παγωμένος αέρας και η μοναξιά του στρδου ανάμεσα στα χωράφια.

διαβασα κατι απο τον Λιαντινη σχετικα με την ελληνικοτητα κ μου αρεσε. Λεει ο Λιαντινης:

να υπαρχεις ελληνικος δηλωνει τεσσερις τροπους συμπεριφορας:

1-οτι δεχεσαι την αληθεια που ερχεται μεσα απο την φυση, οχι την αληθεια που φτιαχνει το μυαλο των ανθρωπων.

2-οτι ζεις συμφωνα με την ηθική της γνωσης, οχι με την ηθικη της δεισιδαιμονίας κ των προλήψεων.

3- οτι αποθεωνεις την εμορφια, γιατι η εμορφια ειναι δυνατη σαν τον νου σου κ φθαρτη σαν την σαρκα σου.

4- κ κυριως αυτο: οτι αγαπας τον ανθρωπο. Πως αλλιως,

ο ανθρωπος ειναι το πιο τραγικο πλασμα μεσα στο συμπαν.

σωστα τα λεει ο Λιαντινης,

Σπύρος Σεραφείμ

Αυτά τα Χριστούγεννα σαν κάτι να λείπει, από πολύ κόσμο. Δεν είναι μόνο η έλλειψη χρημάτων, δεν είναι μόνο η ανεργία. Είναι η έλλειψη χαράς.                     
Όλα γύρω μας στολίζονται με γιρλάντες, μπάλες, στολίδια, Άγιους Βασίληδες που παίζουν σαξόφωνο, ψεύτικο χιόνι, ελαφάκια, αμπαλάζ δώρων. Τα Χριστούγεννα είναι εδώ (;)

κ ειδεν ο θεος τα εργα του,

κ μετα αφου εφτιαξε το τελευταιο του δημιουργημα: τον ανθρωπο,

Ειπε: ολα ειναι τελεια τωρα. Ας αναπαυτω. ητο ημερα κυριακη.

μπαινω στο ιντερνετ κ βλεπω ολη αυτη την ομορφια του ανθρωπου, ακουω μουσικη, οπως το “el condor pasa” οπως το ”ιματζιν” του Τζων Λενον, κ δεν πιστευω στα ματια μου, στα αυτια μου, οτι ο ανθρωπος μπορει να ονειρευεται τοσο ομορφα.

Ειναι ομορφος ο ανθρωπος, ενας δημιουργος ομορφιας. Ενα απο τα δημιουργικά εκφραστικα μεσα του ειναι η ποιηση. Μπορει εκει εξω να γινεται ενα χαμος,

ομως η ποιηση ειναι το οχημα που σε κανει να ονειρεύεσαι ενα πιο ομορφο κοσμο. Υπαρχει αραγες αυτος ο κοσμος που ονειρευεται η ποιηση, ή ειναι στην φαντασια της κ μονο;

Ειναι ο κοσμος αυτο το χαλι που βλεπουμε γυρω μας κ μεσα μας; Μπορει να ξεφυγει απο την μιζερια του;

Tελικά ο Δαρβίνος είχε δίκιο. Οφείλω να το ομολογήσω πλέον και οι όποιες ενστάσεις είχα κατά καιρούς έχουν πάει περίπατο. Καταγόμαστε λοιπόν από τον πίθηκο. Τωόντι. Και ειδικότερα, από τον πίθηκα! Τώρα, πως ακριβώς και πότε άρχισε και με ποιους τρόπους έγινε αυτό το παράξενο μικρή σημασία έχει. Αυτό που αντίθετα έχει σημασία είναι ότι χωρίς να είσαι επιστήμονας μπορείς πια να το επαληθεύεις νύχτα μέρα! Καταπληκτικό! Η εξελικτική βιολογία και όλα τα συναφή βαρύγδουπα και ομιχλώδη, δεν χρειάζονται. Αρκεί η απλή παρατήρηση. Να περπατάς και να μην κοιμάσαι πάει να πει αλλά να βλέπεις. Να βλέπεις και να… χαίρεσαι. Ότι ο πίθηκος έγινε πίθηκας και πήρε την εκδίκησή του. Ο μεν πρώτος έμεινε στα δέντρα και ζει τη ζωή του, ο δεύτερος όμως έγινε πολλά άλλα πράγματα και ζει πολλές ζωές. Έγινε πολιτικός, ηθοποιός, παρουσιαστής στη τι-βί, τηλε-περσόνα και σελέμπριτι, πανελίστας, σχολιαστής γεγονότων, αναλυτής και δημοσιολόγος, τιποτολόγος και παπαρολόγος επί παντός του επιστητού…