«Καταδικάστε τη βία, απ όπου κι αν προέρχεται».

Η συνηθισμένη κραυγή των «πράων οπαδών της μη βίας», των συγκυβερνητών ή και παρατρεχάμενών τους, στα κανάλια της TV και στις στήλες των εφημερίδων.

Τι είναι η βία για να την καταδικάσουμε;

Βία είναι στον κόσμο των λέξεων, ό,τι είναι το μαχαίρι για τον κόσμο των πραγμάτων, των αντικειμένων. Αν το δώσεις σ έναν κακούργο, θ αφαιρέσει μια ζωή. Αν το δώσεις σ έναν χειρουργό, θα σώσει μια ζωή. Το μαχαίρι είναι δίκοπο. Έχει την κακή του, έχει και την καλή του κ-όψη.

Η λέξη βία δεν προσδιορίζει απολύτως τίποτα. Αν δεν συγκεκριμενοποιήσεις την αντικειμενική πραγματικότητα στην οποία αναφέρεται, η γενική έννοια βία, είναι σαν να μην λες τίποτε. Ποιος ασκεί τη βία, με τι μέσα, σε βάρος τίνος, σε ποιο περιβάλλον. Όχι βία γενικά λοιπόν, αλλά ανάλυση των όρων που ξεχωρίζουν τις συγκεκριμένες μορφές βίας.

Καθώς ο χρόνος πλησιάζει στο τέλος  του  και οι άνθρωποι προσπαθούν να ανακαλύψουν το χαμένο νόημα των Χριστουγέννων μακριά από την επίπλαστη υλική ευμάρεια προηγούμενων δεκαετιών – που και πάλι, για πολλούς δεν ήταν δεδομένη – τα αρνητικά συναισθήματα κορυφώνονται. Αμηχανία, φόβος, απογοήτευση, απαισιοδοξία, απελπισία, στένεμα του ορίζοντα, ασφυξία. Κάπου-κάπου εναλλάσσονται με την ελπίδα, αλλά κι αυτή κάπου πρέπει να τη βασίσεις. Οι εορτασμοί των ημερών έχουν έντονο το σημάδι τους, ειδικά μπροστά στη συνειδητοποίηση του ότι μαζί με τις λέξεις που έχουν χάσει το νόημά τους, το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τις ευχές.

Για μιαν ακόμη χρονιά, παρακολουθούμε με μελαγχολική καρτερία ένα σύμπτωμα που αποδεικνύει τη βαθύτατη κρίση ταυτότητας που περνά η χώρα. Μια χώρα που δεν ξέρει πια πώς να... παρελάσει! Μια χώρα που δεν ξέρει πια πώς να παρακμάσει, μια χώρα που δεν καταφέρνει να πραγματοποιήσει μια εθνική παρέλαση δίχως να αυτο-γελοιοποιείται μέσω των θεσμικών, πολιτικών, θρησκευτικών και κοινωνικών της παραγόντων. Κάθε μια από τις εν λόγω θορυβώδεις και βδελυρές φατρίες που λυμαίνονται τον τόπο, θεωρεί κατάλληλες τις εθνικές στιγμές – ό,τι δηλαδή απέμεινε να μας ενώνει – για να διατυπώσει τις ιδεοληψίες της, τις άρρωστες εμμονές της, τις αγκυλώσεις της. Όλοι θεωρούν τις εθνικές επετείους ως κατάλληλη στιγμή να θίξουν στην ουσία ό,τι πολύτιμο έχει απομείνει στον τόπο: αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές της Ιστορίας μας που μπορούν με τον τρόπο τους να συντηρούν την ταλαιπωρημένη μας υπερηφάνεια, τη χαμένη μας αξιοπρέπεια, την εξουθενωμένη μας εθνική ύπαρξη...

Οι διαβεβαιώσεις του Μαξίμου ότι δεν θα έρθουν νέα μέτρα σημαίνει ξηλωθείτε και βγάλτε τον σκασμό

Επίμονα και υπαινικτικά στην αρχή, επίσημα και ηχηρά στη συνέχεια, σύμφωνα με την πάγια, αλλά κακοφορμισμένη πια, επικοινωνιακή συνταγή, η κυβέρνηση ξανασηκώνει την αυλαία στο μέτωπο του ασφαλιστικού.
Το έργο, το οποίο νιώθουμε ήδη ότι έχει ξαναπαιχτεί, ξεκίνησε πριν από λίγο καιρό, αρχικά με την… αδιαπραγμάτευτη διαβεβαίωση ότι «δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα», για να διολισθήσει τις ημέρες που ακολούθησαν στην κομψότερη διατύπωση «δεν πρόκειται να ληφθούν νέα οριζόντια μέτρα», προϊδεάζοντας με αυτόν τον τρόπο ότι δεν πρόκειται να τη βγάλουμε καθαρή.

Εύα Στάμου - Άρθρο

(Υπάρχουν στιγμές που μου δημιουργείται η εντύπωση ότι ολόκληρη η ελληνική κοινωνία αντιδρά με τρόπους που θυμίζουν την κατάσταση του tunnel vision. Είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο;)

Το tunnel vision («σωληνοειδής όραση») είναι ένα ιατρικό φαινόμενο κατά τη διάρκεια του οποίου παρατηρείται η απώλεια της περιφερειακής όρασης του ατόμου. Μερικές από τις αιτίες είναι: ο καταρράκτης, το γλαύκωμα, κάποιος όγκος στον εγκέφαλο, η μεγάλη απώλεια αίματος, η υπερβολική χρήση αλκοόλ ή παραισθησιογόνων ουσιών, ο υπερβολικός θυμός, η εμπλοκή σε πάλη, ο έντονος πονοκέφαλος, και κάποιο τραύμα ή σοκ.

Το φαινόμενο του ελληνικού τοπικισμού έχει τις ρίζες του στα προεπαναστατικά χρόνια, τότε που οι προύχοντες των τοπικών κοινωνιών ρύθμιζαν τα ζητήματα που προέκυπταν σε αυτές με τους δικούς τους ανθρώπους στην κεντρική διοίκηση. Ήδη, στα δύο προηγούμενα τεύχη έχουμε σημειώσει ότι τόσο το Πατριαρχείο όσο και οι Φαναριώτες είχαν σε ολόκληρη τη διάρκεια του 17ου αιώνα εδραιώσει τη θέση τους στην κεντρική διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ελέγχοντας ουσιαστικά κάθε πτυχή της ζωής των υπόδουλων ορθοδόξων.

Να και πάλι οι «Ιστορίες... Ελληνικές» εκτάκτως και επειδή το καλεί η επικαιρότητα, έτσι για να μην ξεχνάμε και για να μαθαίνουμε... ιστορίες που αφορούν την Ελλάδα, ειδικά από της συστάσεως του σύγχρονου ελληνικού κράτους, οι οποίες δείχνουν όχι μόνο πόσο δύσκολο είναι να γίνουν πραγματικά θεσμικές μεταρρυθμιστικές αλλαγές, αλλά και πως όταν επιχειρήθηκαν αυτές οι αλλαγές υπονομεύτηκαν από την ίδια την αντίληψη του συστήματος, κυρίως του πολιτικού, το οποίο μέχρι τις μέρες μας κυριαρχείται από το ρουσφέτι και τον παλαιοκομματισμό...

◆ Στα πανωφόρια του Αυγούστου έφτασε η ψευδαίσθηση προετοιμαζόμενη ενώ ο χρόνος λογάριαζε τα επερχόμενα αφήνοντας στα διαστήματα τις ξεροτοπιές των κακογραμμένων σκέψεων.
◆ Του προλόγου η ανάγκη κατέβασε πάλι το παραμύθι απ’ το ράφι, αφήνιασε στα σκαλοπάτια και άφησε το τρεχαλητό να μαντέψει δίπλα στις λυγαριές, τα δάχτυλα που ράβαν’ τις πληγές κόβοντας κλωνάρια.
◆ Προαναφωνήματα ημερών, των μεγάλων πανηγύρεων πρωτογράμματα και στον συνωστισμό παιδιά στους ώμους, γέροι, γριές και νέοι στην κατεβασιά της λατρείας απ’ τα ψηλά, στο ανακάτεμα των ήχων της δύσεως με το αργόσυρτο της ανατολής στο καθιερωμένο πρόσταγμα της προσευχής, όταν το σταυροκόπημα κεντά στο κορμί την απελπισία.

Αποχώρησε ο Βενέδικτος 16ος από τον «παπικό θρόνο», ακολούθησε η βασίλισσα της Ολλανδίας Beatrix, ενώ στο ποδόσφαιρο αποχώρησαν οι sir Alex Ferguson και David Beckham, έχοντας πάρει τη «Μεγάλη Απόφαση…»
---------------------------------------------------
Περπατά με το κεφάλι σκυφτό, εδώ και πολλή ώρα, αργά, με εκείνη τη χαρακτηριστική βραδυπορία που δείχνει άνθρωπο φορτωμένο, έντονα προβληματισμένο. Φέρνει και ξαναφέρνει στροβιλισμένες μέσα στον νου του γνώριμες σκέψεις, όμορφες στιγμές, γνωστά πρόσωπα, κάποτε αγαπημένα, τώρα θαμπά, χαμένα στο συναίσθημα που τον πνίγει...
Είναι μεγάλη η απόφαση και είναι επιτακτική η ανάγκη να την πάρει, εδώ και τώρα, μόνος, καθώς περιδιαβαίνει τους δρόμους της δικιάς του πόλης, της δικιάς του αγαπημένης «φυλακής...».

«Aδελφοί, φίλοι και Συμπατριώται, απόγονοι των Ελλήνων, και γενναίοι της ελευθερίας του ελληνικού γένους υπέρμαχοι, οι κατά την Aίγυπτον ευρισκόμενοι Γραικοί, και όσοι άλλοι εις την Ελλάδα ή και αλλαχού διατρίβετε, προσμένοντες τον αρμόδιον καιρόν της κοινής του γένους ελευθερίας, Aξιωματικοί τε και στρατιώται πάσης τάξεως και παντός βαθμού, χαίρετε, επειδή η χαρά σας είναι κοινή χαρά όλων των Γραικών, υγιαίνετε, επειδή η υγεία σας είναι κοινή σωτηρία της Ελλάδος».

Το Πολεμιστήριο Σάλπισμα του Κοραή δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας των ευγενών του πόθων και των επιδιώξεών του για την πατρίδα.