στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Η Ερατώ δεν ακούει πια μόνο…. Βλέπει !.... Η μορφή που την αναγνωρίζει αρχίζει να της δείχνει κάτι που δεν είναι ανάμνηση, αλλά πρωταρχική εικόνα — ένα ίχνος της προγενέστερης ύπαρξής της. Όχι πλήρης αποκάλυψη, αλλά ένα πρώτο, συγκλονιστικό θραύσμα.
Ο χώρος γύρω τους άρχισε να σκοτεινιάζει, όχι σαν να έσβηνε το φως, αλλά σαν να υποχωρούσε ο κόσμος για να αφήσει χώρο σε κάτι παλαιότερο. Η Ερατώ ένιωσε τον αέρα να γίνεται πιο πυκνός, σαν να είχε γεμίσει με λεπτά, αόρατα σωματίδια που περίμεναν να πάρουν μορφή.
Η παρουσία μπροστά της —η προγενέστερη ουσία της— άφησε έναν απαλό παλμό φωτός να διαχυθεί. Δεν ήταν φως που φώτιζε τον χώρο… ήταν φως που φώτιζε μέσα της.
Και τότε, χωρίς προειδοποίηση, η Ερατώ είδε…
Όχι με τα μάτια της.
Με κάτι βαθύτερο.
Μια εικόνα άρχισε να σχηματίζεται μπροστά της, σαν να ξεδιπλωνόταν από το ίδιο της το στέρνο. Στην αρχή ήταν θολή, σαν ανάμνηση που δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θέλει να γίνει καθαρή. Αλλά σιγά σιγά, άρχισε να αποκτά μορφή.
Ένα τοπίο. Όχι γήινο. Όχι ουράνιο. Κάτι ..ενδιάμεσο. Ένα φωτεινό τούνελ που περιστρεφόταν γύρω της…
Ένα πεδίο από θολές στην αρχή σκιές, που κινούνταν σαν να ανέπνεαν. Και στο κέντρο, μια μορφή — μια οικειότητα που έκανε την Ερατώ να νιώσει τα πόδια της να μουδιάζουν…
Η μορφή αυτή ήταν η μητέρα της που είχε πεθάνει 13 χρόνια πριν…
Και λες πως τώρα ένας καθρέπτης απέναντι της έδειχνε τον πρότερο εαυτό της που έμοιαζε με φως που είχε μάθει να παίρνει σχήμα. Αλλά όμως… κάτι μέσα της ήξερε ότι αυτή η μορφή δεν ήταν ξένη.
Ήταν η ίδια..
Ή μάλλον… αυτό που ήταν πριν γίνει Ερατώ.
Η παρουσία δίπλα της μίλησε, χωρίς φωνή, αλλά με καθαρή βεβαιότητα:
«Αυτό είναι το πρώτο σου ίχνος.»
Η Ερατώ ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα.
>>> Αυτό… ήμουν εγώ ?....
Η μορφή δεν απάντησε αμέσως. Άφησε την εικόνα να σταθεροποιηθεί, σαν να ήθελε να της δώσει χρόνο να την αντέξει.
Ο Ιοθώρ την παρατηρούσε με βλέμμα που έκρυβε δέος.
>>> Δεν δείχνει ποτέ κάτι που δεν είσαι έτοιμη να δεις, ..είπε σε χαμηλό τόνο.
Η παρουσία στράφηκε προς εκείνον για μια στιγμή, σαν να επιβεβαίωνε τα λόγια του, και μετά ξαναγύρισε στην Ερατώ.
«Δεν σου δείχνω το παρελθόν σου. Σου δείχνω την αρχή σου.»
Η Ερατώ ένιωσε το σώμα της να τρέμει. Δεν ήταν ο φόβος — ήταν η αναγνώριση… Από κάτι που ξυπνούσε μέσα της, κάτι που δεν είχε όνομα στη γλώσσα των ανθρώπων !...
Η εικόνα μπροστά της άρχισε να αλλάζει. Η μορφή και όχι αυτή τη φορά η μητέρα της, άπλωσε το χέρι της —ή αυτό που έμοιαζε με χέρι— προς την Ερατώ. Και η Ερατώ ένιωσε ένα κάλεσμα, όχι να πλησιάσει, αλλά να θυμηθεί.
«Αυτό που βλέπεις», είπε η παρουσία, «είναι το κομμάτι σου που δεν γεννήθηκε ποτέ. Το κομμάτι που έμεινε πίσω για να μπορέσεις να υπάρξεις εδώ.»
Η Ερατώ ένιωσε ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλό της χωρίς να το καταλάβει.
>>> Γιατί… τώρα ? ψιθύρισε...
Η παρουσία απάντησε με μια απλότητα που έκανε τον χώρο να πάλλεται:
«Γιατί τώρα είσαι έτοιμη να επιστρέψεις.»… Όχι ΠΙΣΩ…. Αλλά ΜΠΡΟΣΤΑ !….
Η εικόνα άρχισε να φωτίζεται…
Και η Ερατώ κατάλαβε ότι αυτό ήταν μόνο το πρώτο βήμα…
[Η Ερατώ δεν θα καταλάβει πλήρως, αλλά θα νιώσει το βάρος μιας ευθύνης που δεν είχε ποτέ φανταστεί.]
Η εικόνα μπροστά της άρχισε να αλλάζει ξανά — δεν στεκόταν πια ακίνητη. Κινήθηκε. Όχι όπως κινείται ένα σώμα, αλλά όπως μετατοπίζεται μια ιδέα που αποφασίζει να πάρει κατεύθυνση.
Η Ερατώ ένιωσε τον αέρα να πάλλεται γύρω της. Κάθε κίνηση της μορφής άφηνε πίσω της ένα ίχνος φωτός που δεν έσβηνε, αλλά έμενε, σαν να χαράσσει μονοπάτι.
>>> Τι κάνει; ψιθύρισε….
Η παρουσία δίπλα της —η προγενέστερη ουσία— απάντησε χωρίς ήχο:
«Σου δείχνει το λάθος σου»….
Η Ερατώ ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
>>> Ποιο λάθος μου» ?
Η μορφή μέσα στην εικόνα άπλωσε τα χέρια της…. ΚΑΙ Τότε θυμήθηκε ξαφνικά…
Η μητέρα της καθόταν απέναντι και την καλούσε να τη συνοδεύσει για να γυρίσουν πίσω στη γη που είχαν πολλά ακόμα να κάνουν …. Απλώνοντας τα χέρια —ή αυτό που έμοιαζε με χέρια— και ο χώρος γύρω της άρχισε να αλλάζει…..
Ο Ιοθώρ πήρε μια κοφτή ανάσα.
>>> Το κάνει… είπε χαμηλά… Δεν το περίμενα να το δείξει τόσο καθαρά…
Η Ερατώ γύρισε προς το μέρος του.
>>> Τι κάνει ; Τι βλέπω ;…
Ο Ιοθώρ την κοίταξε με βλέμμα που έκρυβε δέος και φόβο μαζί.
>>> Σου δείχνει πως λειτούργησε η παγίδα και εξαπατήθηκες …. Πως γύρισες πάλι πίσω και γεννήθηκες σαν Ερατώ !......
Η εικόνα μπροστά της άρχισε να φωτίζεται περισσότερο. Η μορφή της σχηματιζόταν μέσα στο ίδιο της το φως, δημιουργώντας μονοπάτια που δεν οδηγούσαν σε τόπους, αλλά σε εκβάσεις.
Η Ερατώ ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν.
>>> Δηλαδή… εγώ…?
Ο Ιοθώρ συμπλήρωσε, με φωνή σχεδόν τελετουργική:
>>> Ήσουν εσύ που έδωσες τη συγκατάθεση σου να γεννηθείς σαν Ερατώ»….
Η Ερατώ ένιωσε το δέρμα της να ανατριχιάζει. Η εικόνα μπροστά της έδειχνε τη χρυσή μορφή να σταματά για μια στιγμή και να στρέφεται —όχι προς την Ερατώ, αλλά προς κάτι αόρατο, σαν να άκουγε μια κλήση.
Και τότε η παρουσία δίπλα της είπε:
«Και όταν αποφάσισες να γεννηθείς, άφησες πίσω σου αυτή τη λειτουργία… -…Εμένα.»
Η Ερατώ ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.
>>> Γιατί; Γιατί να το αφήσω;…
Η παρουσία απάντησε με μια απλότητα που έκανε τον χώρο να παγώσει:
«Γιατί ήθελες να μάθεις πώς είναι να ζεις μέσα σε αυτό που έδωσες τη συγκατάθεση σου»
Η εικόνα άρχισε να σβήνει αργά, σαν να είχε δείξει όσα επιτρεπόταν…
Και η Ερατώ κατάλαβε ότι η αλήθεια που έρχεται θα είναι ακόμη πιο βαθιά.
[Όπου η Ερατώ θα αρχίσει να συνειδητοποιεί τις συνέπειες του να ξυπνά η παλιά της λειτουργία μέσα στον ανθρώπινο εαυτό της.]
Η εικόνα είχε σχεδόν σβήσει, αλλά η επίδρασή της παρέμενε μέσα στην Ερατώ σαν απόηχος που δεν έλεγε να καταλαγιάσει. Ένιωθε το σώμα της βαρύτερο, αλλά ταυτόχρονα πιο διάφανο, σαν να είχε αποκτήσει δύο στρώματα ύπαρξης που προσπαθούσαν να συγχρονιστούν.
Ο αέρας γύρω της είχε αλλάξει. Δεν ήταν πια ουδέτερος. Έμοιαζε να αντιδρά στην παρουσία της, σαν να την αναγνώριζε. Σαν να περίμενε κάτι από εκείνη.
Η παρουσία —η προγενέστερη ουσία της— πλησίασε ελάχιστα. Δεν είχε βήματα, αλλά η εγγύτητά της ήταν αδιαμφισβήτητη.
«Αρχίζει να ξυπνά μέσα σου.»
Η Ερατώ ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά τη σπονδυλική της στήλη.
>>> Τι… ακριβώς ξυπνά;
Η παρουσία δεν απάντησε αμέσως. Άφησε έναν παλμό φωτός να περάσει μέσα από την Ερατώ, και εκείνη ένιωσε κάτι σαν κύμα να διατρέχει το σώμα της. Όχι πόνο. Όχι ευχαρίστηση. Κάτι ενδιάμεσο. Κάτι που δεν είχε ακόμη όνομα.
Ο Ιοθώρ έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά σταμάτησε. Ήξερε ότι δεν έπρεπε να παρέμβει.
Η παρουσία μίλησε τελικά:
«Η λειτουργία σου. Η ικανότητα να υφαίνεις ροές. Να βλέπεις όχι τι είναι, αλλά τι μπορεί να γίνει.»
Η Ερατώ ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα. Ο δεύτερος παλμός —εκείνος ο βαθύτερος, αρχαιότερος— συγχρονιζόταν τώρα με τον δικό της. Δεν ήταν πια δύο. Ήταν ένας.
>>> Αλλά… είμαι άνθρωπος, είπε. Δεν μπορώ να…
Η παρουσία την διέκοψε απαλά:
«Είσαι άνθρωπος. Και είσαι κάτι ακόμη. Δεν θα γίνεις αυτό που ήσουν. Αλλά δεν μπορείς πια να είσαι μόνο αυτό που είσαι.»
Η Ερατώ ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
>>> Τι σημαίνει αυτό;
Ο Ιοθώρ μίλησε τότε, με φωνή χαμηλή, σχεδόν θλιμμένη.
>>> Σημαίνει ότι η ανθρώπινη μορφή σου αρχίζει να θυμάται μια λειτουργία που δεν σχεδιάστηκε για σώμα. Και αυτό… έχει συνέπειες…..
Η Ερατώ ένιωσε τα χέρια της να μουδιάζουν. Σαν να περνούσε μέσα τους ένα λεπτό ρεύμα. Κοίταξε τις παλάμες της —και για μια στιγμή, είδε κάτι σαν χρυσή γραμμή να διατρέχει το δέρμα της, σαν ίχνος φωτός που δεν έπρεπε να υπάρχει.
>>> Τι μου συμβαίνει; ψιθύρισε…
Η παρουσία απάντησε με μια απλότητα που έκανε τον χώρο να πάλλεται:
«Δεν σου συμβαίνει. Επιστρέφει.»
Η Ερατώ ένιωσε την ανάσα της να κόβεται.
>>> Και… τι θα γίνει αν επιστρέψει πλήρως ;
Η παρουσία έγειρε ελαφρά, σαν να την παρατηρούσε από μέσα προς τα έξω.
«Τότε δεν θα είσαι πια μόνο Ερατώ. Θα είσαι και αυτό που άφησες πίσω.»
Ο Ιοθώρ έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή, σαν να προσευχόταν σε κάτι που δεν είχε όνομα.
Η Ερατώ ένιωσε τον κόσμο γύρω της να αλλάζει ξανά.
Και κατάλαβε ότι η επόμενη αποκάλυψη θα είναι ακόμη πιο βαθιά !.....
(συνεχίζεται……)
Νίκος Στυλιανού
