στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
η ποιηση,
φευγαλεες ματιες πισω από τον μαντρότοιχο.
θα νομιζε κανεις οτι οι ποιητες βαζουν σκαλα , ανεβαινουν στο μαντροτοιχο,
κ βλεπουν τι εχει μεσα στην αυλη.
βεβαια, οι ποιητες δεν ανεβαινουν κανενα μαντροτοιχο,
ουτε βεβαια χρειαζεται να δουν κατι κ να μας πουν τι ειδαν. Ουτε καν μαντροτοιχος υπαρχει.
οι ποιητες θελουν να μας δειξουν οτι δεν υπαρχει μαντροτοιχος. Ηταν μεσα στη φαντασια μας,
όμως στους ανθρωπους αρεσκονται να φτιαχνουν μαντροτοιχους. Ειναι ένα παιχνιδι του μυαλου. Στο μυαλο αρεσουν τα δυσκολα,
οσο πιο δυσκολα του βαζεις, τοσο πιο ομορφα νιωθει.
ομως η ζωη δεν ειναι καθολου δυσκολη,
ειναι το πιο ευκολο πραγμα στον κοσμο,
το πιο συνηθισμενο. Παντου βλεπεις την ζωη να αναπηδά σαν πίδακας. Μαλιστα το νερο απο τους πιδακες βρεχει τα μαλλια μας. Δεν ειναι από τα συννεφα,
ειναι απο τους πιδακες, από την ζωη.
Για τους ποιητες- η ζωη- ειναι χωρις συνορα,
ομως γνωριζουν πολύ καλα οτι ολοι οι ανθρωποι ζουν μεσα σε συνορα.
η δουλεια των ποιητων ειναι να δειξουν αυτη την αληθεια.
συνορα δεν υπαρχουν, ειναι όλα πουστιες του μυαλου μας.
