στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
βλεπεις τις παλιες φωτογραφιες,
κ μεσα απο αυτες ζεις τα περασμενα. Τα περασμενα ειναι παρελθον,
δεν μπορουμε να γυρισουμε πισω κ να του πουμε: γεια σου ηλθα!
Το παρελθον μπορει να ελθει κοντα μας μεσα απο τις φωτογραφιες,
σαν παραμυθι.
Ηταν μια φορα κ ενα καιρο. Ειναι παραμυθι.
Ολες μας οι στιγμες μοιαζουν με καπνο, μοιαζουμε σαν μικρα καπνισμενα τσουκαλια, κ ο καπνος μας ειναι το εδω κ τωρα. Τωρα ειναι εδω, κ σε λιγο θα διαλυθει στον αερα,
σαν να μην υπηρξε ποτε αυτη η στιγμη. Κ μετα απο λιγο θα περασω –ο καπνος μου- απο τον φιλο Λακη, να του πω ενα γεια,
θα περασω απο το κομμα να δωσω την συνδρομη μου,
θα περασω απο τον μπακαλι να παρω το φαγητο μου,
πιθανον απο τον ποδοσφαιρικο συλλογο να δω τι γινεται με τις νεες μεταγραφες,
κ γενικα θα κινηθω εκει εξω σαν καπνος που απλωνεται στα τέσσερα σημεια του οριζοντα. Βεβαια κ οι αλλοι ειναι κ αυτοι καπνος οπως εγω. Ομως για να μην πνιγουμε απο τον πολυ καπνο-τον δικο μας κ των αυτοκινητων μας- ας παμε μια βολτα στον απεναντι λοφο, κ ας παρακολουθησουμε το φεγγαρι να ξεπροβαλλει πισω απο το απεναντι βουνο.
Αυτη ειναι ολων μας η ζωη: ενα καπνισμενο τσουκαλι. Ορισμενοι απο μας θελουν να αφησουν την στάμπα τους στον κοσμο σαν μεγαλοι κ τρανοι. Ειναι απλα ενας καπνος που σχηματιζει, ας πουμε μια μεγαλη μορφη: καποιου προεδρου,
ενος σπουδαιου νομπελιστα συγγραφεα,
καποιου διασημου επιστημονα,
ενος διασημου φωτομοντελου,
καποιου παρουσιαστη στην τηλεοραση,
ενος γκολτζη ποδοσφαιριστη.
Ολα αυτα ειναι σχηματα καπνων.
Α, να! Βγηκε κ το φεγγαρακι. Ας αποθανατίσουμε την στιγμη.
Ημουν κ γω εδω.
να εχετε ολοι μια ομορφη μερα. με μεγαλη εκτιμηση στο σαιτ Τραχωνας Λευκωσια, κ προσωπικα στον Ανδρεα Μονογιο
