στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Η «εκπαίδευση της Ερατούς βρισκόταν πλέον στα τελευταία «στάδια».. Η «μετάλλαξη» και η επίλυση της γεωμετρίας της σωστής πορείας προς τη Πύλη του «Αληθινού Κόσμου» πήγαινε προς ολοκλήρωση… με τον Ιοθώρ πάντα δίπλα της, παρακολουθώντας τα βήματα και την προσπάθεια της….
[ Η «Η ανάρτηση 31 είναι η στιγμή όπου η αντίληψη της Ερατούς διπλώνει. Δεν βλέπει απλώς κάτι νέο — βλέπει με δύο τρόπους ταυτόχρονα. Ο ανθρώπινος τρόπος και ο προγενέστερος τρόπος επικαλύπτονται για πρώτη φορά. Αυτό δεν πρέπει να παρουσιαστεί σαν «όραμα» ή «μαγεία», αλλά σαν μια αλλαγή στον τρόπο που φτάνει πλέον η καινούρια της πραγματικότητα.]
Η Ερατώ ένιωσε για πρώτη φορά ότι δεν αντιλαμβανόταν τον χώρο μόνο με τα μάτια της.
Υπήρχε κάτι άλλο.
Κάτι που δεν είχε όνομα…
Ο Ιοθώρ την παρατηρούσε προσεκτικά. - «Ερατώ…;»
Η φωνή του έφτασε σε εκείνη με δύο τρόπους:
ο ένας ήταν ο γνώριμος ήχος,
ο άλλος ήταν σαν απόηχος που δεν περνούσε από τα αυτιά της, αλλά από κάτι
βαθύτερο…
Η παρουσία —η προγενέστερη ουσία της— έγειρε ελαφρά, σαν να αναγνώριζε τη μετατόπιση.
«Μην προσπαθήσεις να το ελέγξεις. Άφησέ το να δείξει μόνο του.»
Η Ερατώ πήρε μια αργή ανάσα.
Και τότε συνέβη.
Ο χώρος γύρω της… διπλασιάστηκε.
Όχι οπτικά.
Όχι σαν είδωλο.
Αλλά σαν να υπήρχαν δύο επίπεδα πραγματικότητας το ένα πάνω στο άλλο — και για πρώτη φορά, μπορούσε να τα αντιληφθεί και τα δύο…
Το πρώτο ήταν ο κόσμος όπως τον ήξερε:
ο αέρας, το φως, ο Ιοθώρ, το άνοιγμα που περίμενε τις αποφάσεις της...
Το δεύτερο…
Το δεύτερο ήταν σαν να έβλεπε τις ροές πίσω από τα πράγματα.
Όχι σχήματα.
Όχι μορφές.
Αλλά Κινήσεις…
Κατευθύνσεις…
Πιθανότητες…
Σαν ο κόσμος να είχε αποκτήσει μια δεύτερη διάσταση που δεν ήταν ορατή, αλλά ήταν απολύτως παρούσα…
Η Ερατώ ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα. «Τι… είναι αυτό;»
Η παρουσία απάντησε με φωνή που έμοιαζε να έρχεται από μέσα της:
«Είναι ο τρόπος που έβλεπες πριν γεννηθείς. Ο τρόπος που δεν χρησιμοποιεί μάτια.»
Ο Ιοθώρ έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός. «Μπορείς να με δεις;»
Η Ερατώ τον κοίταξε.
Και τον είδε !...
Αλλά όχι μόνο με τον συνηθισμένο τρόπο.
Τον είδε και ως ροή.
Ως κίνηση μέσα στον ιστό.( όπως η αράχνη στον ιστό της.)
Ως πιθανότητα που είχε κατεύθυνση…
«Σε βλέπω… δύο φορές», είπε. «Σε βλέπω όπως είσαι… και όπως κινείσαι μέσα στο… αυτό.»
Η παρουσία έγειρε ελαφρά.
«Αυτό είναι η μετατόπιση αντίληψης. Δεν είναι όραση. Είναι πρόσβαση.»
Η Ερατώ ένιωσε ένα κύμα ζέστης να ανεβαίνει στο στήθος της.
Δεν ήταν φόβος…
Ήταν κάτι σαν… επιστροφή.
Το άνοιγμα μπροστά της άρχισε να πάλλεται πιο έντονα, σαν να αντιδρούσε στη νέα της αντίληψη.
Ο Ιοθώρ ψιθύρισε: «Το βλέπει ότι το βλέπεις.»
Η παρουσία ολοκλήρωσε:
«Και τώρα… θα σου δείξει αυτό που δεν δείχνει σε κανέναν που βλέπει μόνο με μάτια.»
Η Ερατώ ένιωσε τον κόσμο να αλλάζει ξανά.
Και κατάλαβε ότι η επόμενη στιγμή δεν θα είναι απλώς αποκάλυψη.
Θα είναι αναγνώριση…
Η διπλή αντίληψη δεν έσβησε. Αντίθετα, άρχισε να βαθαίνει. Ο κόσμος γύρω της —ο ανθρώπινος κόσμος— παρέμενε εκεί, με το φως, τον αέρα, τον Ιοθώρ, το άνοιγμα. Αλλά πίσω από όλα αυτά, σαν δεύτερη επιφάνεια κάτω από το νερό, άρχισε να αναδύεται κάτι άλλο.
Κάτι που δεν είχε σχήμα.
Κάτι που δεν είχε χρώμα.
Κάτι που δεν είχε όνομα.
Και όμως… ήταν απολύτως παρόν…
Η Ερατώ ένιωσε το στήθος της να ανοίγει, σαν να είχε γίνει διάφανο. Η ανάσα της έμοιαζε να περνά μέσα από δύο κόσμους ταυτόχρονα. Ο Ιοθώρ την κοιτούσε, αλλά η φωνή του —όταν μίλησε— έφτασε σε εκείνη σαν από δύο κατευθύνσεις.
«Τι βλέπεις;»
Η Ερατώ δεν απάντησε αμέσως.
Γιατί αυτό που έβλεπε… δεν ήταν θέαμα.
Ήταν λειτουργία…
Ο χώρος πίσω από το άνοιγμα άρχισε να πάλλεται. Όχι σαν φως. Αλλά σαν κατεύθυνση… Σαν κάτι που δεν κινείται, αλλά ορίζει την κίνηση…
Και τότε, για μια στιγμή, ο ιστός φάνηκε…
Όχι σαν δίκτυο.
Όχι σαν γραμμές.
Όχι σαν νήματα.
Αλλά σαν σχέσεις…
Σαν ροές που δεν είχαν μορφή, αλλά είχαν νόημα….
Σαν πιθανότητες που δεν είχαν ακόμη γίνει γεγονότα….
Η Ερατώ ένιωσε το σώμα της να τρέμει. «Αυτό… αυτό είναι…;»
Η παρουσία —η προγενέστερη ουσία της— μίλησε με φωνή που έμοιαζε να έρχεται από το ίδιο της το στέρνο:
«Αυτό είναι ο ιστός όπως τον αντιλαμβάνεται μια υπερβαίνουσα το Ανθρώπινο… Όχι ως δομή… Ως δυνατότητα !...»
Η Ερατώ ένιωσε τις ροές να κινούνται γύρω της.
Όχι προς τα εκείνη.
Όχι μακριά της.
Αλλά μέσα από εκείνη…
Σαν να ήταν μέρος τους.
Σαν να ήταν σημείο αναφοράς.
Σαν να την αναγνώριζαν….
Ο Ιοθώρ έκανε ένα βήμα πίσω, σαν να ένιωσε κάτι που δεν μπορούσε να δει.
«Ερατώ… το φως γύρω σου… αλλάζει.»
Η Ερατώ δεν τον άκουγε πια με τον συνηθισμένο τρόπο.
Τον άκουγε ως ροή.
Ως κατεύθυνση μέσα στον ιστό.
Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενε…
Μία από τις ροές —λεπτή, σχεδόν αόρατη— στράφηκε προς το μέρος της.
Όχι σαν κίνηση.
Αλλά σαν προσοχή !…
Η παρουσία έγειρε ελαφρά.
«Σε αναγνωρίζει ως σημείο που δημιουργείται γιατί το θέλει….»
Η Ερατώ ένιωσε τον διπλό παλμό μέσα της να συγχρονίζεται ξανά, αυτή τη φορά πιο βαθιά, πιο καθαρά.
«Και… τι σημαίνει αυτό;» ψιθύρισε.
Η παρουσία απάντησε με μια φράση που έκανε τον χώρο να παγώσει:
«Σημαίνει ότι ο ιστός σε θυμήθηκε.»
Η Ερατώ ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν.
Όχι από φόβο.
Από το βάρος της αναγνώρισης…
Ο ιστός δεν της έδειχνε τι ήταν.
Της έδειχνε ότι όμως ότι την περίμενε !....
(…………….συνεχίζεται)
Νίκος Στυλιανού
