στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
χώρος μυθων,
κ παραδόξων. ακους εκει ο Διας να εχει ερωμένες, να ριχνει κεραυνους, να τιμωρει,
ακους εκει ο Διας ενας μαζοχιστης. Ελλαδα των Ζομπι. Ελατε να κανουμε μαζι ενα ταξιδι στους λαβύρινθους της πιο μακαβριας φαντασιας. Με ενα ομως παραδοξο· χωρις καθολου αιμα. Αν θελεις αιμα ανοιξε την τηλεοραση,
δες ειδησεις,
διαβασε εφημεριδα,
δες κουτσομπολιστικες εκπομπες. Τα ζομπι εχουν κυριευσει την χωρα μας, ειναι αναμεσα μας, εχουν ενσωματωθει μαζι μας. Βρίσκουνται εκει που δεν ειχες υποψιαστει ποτε σου. Τα ζομπι ειναι τοσα πολλα που για να πας εναντιον τους κ να τα πολεμησεις θα ειναι το πιο μεγαλο ρισκο. Ακομα κ ο καλυτερος σου φιλος μπορει να ειναι ενα ζομπι. Ελα μαζι μου στην εποχη της μεταλλαξης του ανθρωπινου ειδους σε πραμα, σε αντικειμενο,
σαν αντικειμενο στα ραφια.
Υπαρχει ενας ντετεκτιβ που προσπαθει να βρει τον τελευταιο ανθρωπο- ανθρωπο. Θα τα καταφερει να τον βρει ; Κ αν τα καταφερει; Το εργο θα εχει συνεχεια;
ή ενα τελος τελος; Ελατε, η ιστορια ειναι πολυ περιπετειώδης κ απροβλεπτη, ολα ειναι πιθανα. Θα καταφερουμε να σωθουμε απο το πηγάδι που ζουμε ολοι μας κ να βγουμε τελικα στο φως; Κ αν βγουμε στο φως τελικά, το τοπιο πως θα ειναι; Φρικιαστικό; Θα σκοτωθούμε απο κανενα αδεσποτο βλημα απο την Συρια; Θα καταφερουμε να επιβιωσουμε απο την μολυνση του πλανητη; Απο την λίγδα της μιζεριας· θα καταφερουμε να περπατησουμε ορθιοι; Ελατε! Ετσι κ αλλιως δεν εχετε αλλη επιλογη, ειστε ηδη ζωντανοι νεκροι, νεκροζωντανοι. Η ιστορια μου ειναι μονοδρομος. Απο την στιγμη που άρχισες να με διαβαζεις, πισω να πας δεν μπορεις. Μονο μπροστα. Ακολουθα με. Φορεσε τις φορμες σου κ παμε. Κ το κυριότερο: δεν οπλοφορουμε. Ειναι μια μαχη σωμα με σωμα, μάν του μάν, μαχη εκ του συστάδην.
Τα καύσιμα, τα πολεμοφόδια μας εχουν τελειώσει εδω κ μερες. Βρισκόμαστε σε εχθρικο εδαφος,
κ κομμένες ολες οι γεφυρες πισω μας.Το νερο ειναι λιγοστο, θα το μοιραστούμε,
κ εδω δεν βρεχει. Πολυ σπανια βρεχει. Εχει να βρεξει εδω κ χρονια. Ξηρασια. Εχε μου ομως εμπιστοσύνη. Δεν ειναι οτι γνωριζω κατι εγω. Οχι. Το μονο που γνωριζω εγω ειναι οτι εκει εξω ειναι ανθρωποι ζομπι. Κ αυτο δεν αρμοζει σε μας, στο ανθρωπινο ειδος. Το μονο που γνωριζω ειναι αυτο: πηραμε την ζωη μας λαθος. Ετσι ο μονος μπούσουλας ειναι οτι εκει εξω κυκλοφορουν ζομπι,
σαν να ανοιξαν οι πυλες της κολασης κ βγηκαν ολα τα καθαρματα εξω,
γιατι η κολαση μονο καθαρματα εχει. Οι καλοι δεν κατοικουν εκει. Οι καλοι κατοικουν στον παραδεισο. Το προβλημα με τον παραδεισο ειναι οτι αυτος ο τοπος δεν ειναι καπου στα ουρανια. Αυτα ειναι φαντασιες της εκκλησιας . Ο τοπος αυτος, ο παραδεισος, ειναι στο κεντρο της κολασης,
μεσα στην ερημο, μια οασης. Θα σου κανει εντυπωση αλλα το κακο κ το καλο δεν ειναι μακριά το ενα απο το αλλο, τους χωριζει απλα ενα συνορο. Στην πραγματικοτητα ειναι μια γραμμη με μια κιμωλια, δεν ειναι συρματόπλεγμα ηλεκτροφορο, ειναι ενα συνορο χαραγμενο στο εδαφος με μια κιμωλια. Απεδω εμεις κ απο κει οι αγιοι μας.
Οταν πεθαίνουμε το μονο που παίρνουμε μαζι μας ειναι η συνειδητοτητα. Οση εχει ο καθενας μας. Ετσι ολες αυτες οι μασκες που φοραμε για να διεκπεραιώσουμε το παρε δωσε μεταξυ μας, ολες αυτες οι μασκες μενουν εδω να τες χρησιμοποιήσουν αυτοι που μενουν πισω μας, κ κουβαλαμε μονο την επιγνωση του ο καθενα μας. Οσοι δεν εχουν καθολου πανε στην κολαση. Οσοι εχουν εστω κ λιγη πανε στον παραδεισο.
Πολυ ομως φλυαρήσαμε με υποθεσεις, κ το επείγον θεμα της ανευρεσης του ανθρωπου-ανθρωπου επείγει. Σιγουρα εχεις πληρωσει κ ενα αντίτιμο κ συ που με παρακολουθεις. Δεν εχεις πληρωσει εισιτηρια αλλα κατι πιο πολύτιμο: ο χρονος σου. Εχεις πληρώσει με τον χρονο σου, κ ο χρονος σου ειναι κατι που δεν γυριζει πισω. Δεν θα σε χασομερήσω αλλο, ξεκινω. Παμε!
Ελλαδα 2015.
Μπηκαν κ οι τελευταίες υπογραφες πανω στην ταφοπλακα αυτης της χωρας. Ορισμενοι φροντισαν, πριν μπει η ταφοπλακα, να βαλουν συστηματα συναγερμου κ παρακολούθησης. Η ταφοπλακα θα επρεπε να μεινει αν ηταν δυνατο για παντα. Τωρα που μπηκε ολος ο κοσμος μεσα στο μνημα, ζωντανος , δεν θα επρεπε με κανενα τροπο να ξανανοιξει αυτη η πλακα κ να τους ελευθερώσει. Οι ιδιοι οι αρχηγοι ειχαν μπει απο τους πρωτους εκει μεσα. Ακουγες εκει στα καταγώγια κραυγες κ φωνες παιδικες μαζι με γυναικεια τσιρίσματα, σαν κρεβατομουρμουρα. Στους ηλικιωμένους δεν εβλεπες καθολου σοφια, μονο πονηριά κ μια μεγαλη δοση: εμεις στους καιρους μας δεν καναμε ολα αυτα τα αίσχη τα δικα σας. Ξεχνουσαν βεβαια οτι το σημερα βγαινει απο το χθες, η ζωη ειναι μια συνεχεια, απο το σημερα βγαινει το αυριο, απο το χθες βγηκε το σημερα, ειναι ολα μια συνεχεια, ειναι ενα σχοινι χωρις κανενα κομπο πανω του. Δεν μπορει δηλαδη να το κοψει κάποιος κ να το ενωσει ας πουμε σε αλλη εποχη. Οτι σπερνεις θεριζεις.
Η ταφοπλακα ειναι εκει κ κανενας δεν μπορει να την ανοιξει. Μονο ενας ανθρωπος γλύτωσε, κ αυτον ψανουμε να βρουμε.
Μεσα στην κολαση, το κοινοβουλιο συνεχιζε να συνεδριαζει οπως παντα, κ ολη αυτη η ατέλειωτη φλυαρία, το να μιλας κ να μην λες τιποτε, συνεχιζόταν απο τα εδρανα του κοινοβουλιου, στα καναλια , στις ειδησεις, στην τηλεοραση, στον κινηματόγραφο, στα σήριαλ,
λες κ ο χρονος μας ειναι απεριοριστος κ μπορουμε να αλληλοκοροιδευόμαστε επι αιωνες.
Μια μερα εντόπισα αυτον που εψαχνα. Εψαχνε να βρει τροπους να ελευθερωσει την χωρα του, να ανοίξει την ταφοπλακα κ να ελευθερωσει τους κολασμενους της, αλλά μου ελεγε οτι κ να τους ελευθέρωνε δεν θα γινοταν τιποτε, γιατι η ιδια κολαση που ηταν κατω απο την γη ηταν κ απο πανω: μολυνση της γης. Μολυνση της ψυχης κ μολυνση της γης. Ηταν απελπισμένος, ομως ο ιδιος έπαιρνε θαρρος απο μια ειδηση που ελεγε οτι στο μολυσμένο περιβάλλον του πυρηνικού ατυχηματος στο Τσερνομπιλ, που εγινε πριν 30 χρονια, τωρα αρχισε κ δημιουργείται ξανα ζωη απο μονη της. Μου ελέγε ακομα, ο ανθρωπος ανθρωπος, οτι κ στα αλλα μερη του πλανητη κατοικουν ζομπι οπως στη χωρα μας, κατω απο ταφοπλακες, κ κει μεσα τρωει το ενα το αλλο, οπως εδω.
Ηταν λιγο μετα που αρχισε μολις να χαράσσει, ξημερωματα της 17 Νοεμβρη, ψωμι- παιδεια- ελευθερια, οταν αυτος ο ανθρωπος ανθρωπος, καταφερε κ σηκωσε την ταφοπλακα. Περιμενε για λιγο κ δεν φανηκε κανενας. Ισως οι ανθρωποι να ειχαν συνηθίσει αυτη τη κατασταση κ να τους αρεσε. Ομως μετα απο λιγο εσκασε μυτη απο μεσα ενα ζομπι, τοσο αποκρουστικο, σαν σκυλι της ρατσας...ομως σιγα σιγα, κατω απο το πρωινο φως, αυτη η γλοιώδης φατσα διαλυόταν, κ στη θεση της αρχισαν να δημιουργουνται ξανα τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Κ μετα κ άλλος έβγαινε στην επιφάνεια , κ άλλος, κ άλλος. Φαινεται το ανθρωπινο ειδος αποφάσισε να ξαναθυμηθεί τον παλιο καλο εαυτο του, σαν να βαρεθηκε την μασκα κ το καρναβαλο του ζομπι.
Τα ζομπι πλεον ηταν παρελθον. Αυτη η βρωμικη ιστορια του ξεπεσμού εφτανε στο τελος του. Ολα εδειχναν οτι η κολαση εμενε πισω μας,
κ αν μπορουσες να επικοινωνησεις με τον παραδεισο- με την οαση στο κεντρο της κολασης- σου ελεγαν οτι τα συνορα του ολο κ προεκτείνονταν, ηταν τωρα πιο βολικά εκει περα.
Ολα ειναι μυθος. Ολα. Μονο η συνειδητοτητα, η επίγνωση, μπορει να εχει μια υποσταση. Μπορει κ οχι. Ποιος ξερει; Απλως υποθέτουμε. Ειναι τοσο αχανής ,ο Κοσμος, που εχουμε αναγκη μυθων, ιστοριων , θριλερ, για να νιώθουμε ομορφα, τουλαχιστον για λιγο εχουμε ενα σπιτι. Ολα ειναι μυθος. να περνάτε ολοι ομορφα.
