στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Εχω ένα γειτονοπουλο εδώ στην δουλεια μου. Είναι ένα σκυλακι συνεχεια δεμενο. Καθε πρωι που ερχομαι στην δουλεια μου, λεω καλημερα σε όλα τα δεντρα εδώ γυρω, βαζω φαγητο στα αδεσποτα γατακια κ λεω κ ένα καλημερα στο σκυλακι. Ειναι συνεχεια δεμενο. Εχουμε γινει φιλοι. Τελευταιως στο σπιτι μου εκανε την εμφανιση του κ ένα γερικο σκυλακι. Εχω 5-6 σκυλακια κ αλλα τοσα γατακια κ εκανε την εμφανιση του κ αυτό το γερικο κοκκαλιαρικο σκυλακι.
Η ζωη εδώ πανω σε αυτόν τον πλανητη είναι οντως μια πονεμενη ιστορια. Ολοι μας παιδευομαστε για εκεινο κ για το άλλο κ το μονο που θα μενει είναι η καπνα απο ένα παιγμένο καψουλι. Αυτο αφορα όλα τα ζωντανα αυτου του πλανητη. Μοιαζουν όλα τοσο ματαια. Υπαρχει αραγες κατι που αξιζει να ζει καποιος; Η απαντηση βεβαια είναι ένα κοφτο όχι. Δεν είναι αυτό το όχι που καπως αμφιβαλλει. Εδώ εχουμε μια ξεκαθαρη ιστορια. Όλα είναι ματαια. Αυτη είναι η δικη μου φιλοσοφια. Πλαι στην δικη μου φιλοσοφια υπαρχουν εκατομμυρια άλλες. Οσοι είναι οι ανθρωποι πανω στην γη. Ο καθενας κουβαλα την δικη του φιλοσοφια. Οταν μαζευτουν πολλοι γυρω από μια φιλοσοφια τοτε δημιουργειται μια ομαδα,ενας συλλογος, ένα κομμα, μια χωρα, μια ιδεολογια, ένα δογμα, μια θρησκεια.
Ετσι ολονων τα χερια είναι αδεια, εξών από φιλοσοφιες.
Η πιο μικρη ιστορια: Γεννηση, μεγαλωμα, θανατος.
Αυτή είναι η ιστορια. Προσπαθεις να χωρεσεις, εκει αναμεσα τους κατι, κατι να φτιαξεις κ να βαλεις, αλλα παντα αποτυγχανεις.
Είναι πολύ μκρη η ιστορια μας. Προσπαθει το μυαλο να βρει κατι, ότι να’ναι, αλλα εφτασες σε κατι που φαινετα σαν σπιτι, αλλα τελικα είναι ο φορος ακινητης περιουσιας. Οσο πιο πολλα τετραγωνικα εχεις τοσο πιο πολύ φορο θα πρεπει να πληρωσεις. Ειναι όλα ματαια, μην παιδευεσαι, αργα η γρηγορα θα κατασχουν το σπιτι.
Ας χαλαρωσουμε. Η ζωη δεν είναι τιποτα από ότι βλεπεις γυρω σου. Ως γνωστον ειμαι καθαρα χορτοφαγος κ ωμοφαγος. Τρωω φρουτα κ σαλατες, αυτό είναι το φαγητο μου. Δεν καπνιζω δεν πινω, ζω απλα. Περπατω πολύ, απολαμβανω την φυση, δεν ζω σε τσιμεντουπολη. Δεν ακολουθω κανεναν από πισω, δεν πιστευω σε τιποτε κ ολοι οι σωσιες εχουν πεθανει εδώ κ καιρο για μενα. Δεν εχω να σωθω από τιποτε. Η ζωη είναι από μονη της ένα μυστηριο, δεν μπορει κανενας να βρει μια λυση. Δεν υπαρχει λυση.
Είναι ομορφο που δεν υπαρχει λυση κ που κανενας ποτε δεν θα την βρει. Ετσι το μυστηριο θα συνεχισει να υπαρχει. Ειμαι ένα μυστηριο κ εισαι ένα μυστηριο κ γυρω μας αμετρητα αλλα μυστηρια.
Τωρα που γραφω σε σκεφτομαι. Σκεφτομαι εσενα που θα με διαβασεις. Οι σκεψεις είναι τοσο μυστηριακο φαινομενο. Βεβαια γινονται στον εγκεφαλο, στην μηχανη που ονομαζεται εγκεφαλος κ μετα ταξιδευουν οπου τες βγαλει ο δρομος τους, όμως δεν παυουν να είναι κατι το μυστηριακο. Εχουν ελθει από καπου, εχουν γινει λεξεις, μετα ταξιδευουν στον δικο σου εγκεφαλο κ υστερα χανονται εκει εξω.
Πολλοι μυστες εχουν μιλησει για την θαλασσα, ότι δηλαδη όλα είναι μια απεραντη θαλασσα, κ ότι βλεπεις, είναι τα κυματακια της. Μιλησαν για το ενιαιο του Κοσμου. Φανταστικά ομορφη προσεγγιση των πραγματων. Ομως κ οι ιδιοι οι μυστες ειπαν:
«Τιποτε δεν μπορει να ειπωθει για τον Κοσμο. Από την στιγμη που ειπωνεται κατι, αυτό το κατι, είναι ψευτικο».
Τωρα που γραφω σε σκεφτομαι. Θα ηθελα να σε αγκαλιασω χωρις να πω κουβεντα κ να μεινει ο ένας μεσα στην αγκαλια του αλλου. Ελα! Δωσε μου το χερι κ ας κατσουμε στην ακρογιαλια, ξυπολητοι, να μας χαιδευει τα ποδια το κυμα κ να κοιταζουμε μαζι την θαλασσα, σαν δυο ερωτευμενοι. Το εχεις παρατηρησει; Οποτε αισθανεσαι ερωτευμενος, θελεις να πας στο δασος στη θαλασσα, να καθησεις διπλα από ένα δεντρο. Αν δεν εχει εκει δεντρα γυρω καθεσαι στο δωματιο της πολυκατοικιας σου, διπλα στο παραθυρο.
-Τι συμβαινει μεσα στο μυαλουδακι σου εκεινη την ωρα;
Είναι οι σκεψεις σου κ θελεις να τις στειλεις να φυγουν. Ταξιδευεις τις σκεψεις σου.
Δεν παιζει κανενας ρολος να εισαι χορτοφαγος όπως εγω η όχι, να εισαι φυσιολατρης η όχι. Δεν παιζει κανενα απολυτως λογο να ζησεις πολλα χρονια. Ακολουθα την δικη σου πορεια σε όλα. Είναι ο μονος τροπος να ανακαλυψεις κατι, αν υπαρχει κατι. Τουλαχιστον εζησα την ζωη μου όπως ηθελα εγω κ όχι όπως ηθελαν οι αλλοι.
Κ οι αλλοι τυφλοι σαν εμενα,
Το μονοπατι μου δεν παει για αλλού, κ γω αλλού.
Το μονοπατι είναι ένα μικρο φαναρι. Αυτό εχεις μονο στην κατοχη σου. Ενα φαναρακι κ το φως του μονο εσυ μπορεις να δεις κ κανενας άλλος,
Εκει εξω εκτυφλωτικοι προβολεις,
Φωτισμενες τσιμεντοπολεις, κανουν την νυχτα μερα, σαν να την φοβουνται. Την νυχτα. Που κ που καμια πυγολαμπιδα κ διπλα της μια άλλη. Δωσε μου το χερι σου!
Εχω ένα γειτονοπουλο εδω στην δουλεια μου. Ειναι ένα συνεχεια δεμενο σκυλακι. Γιναμε φιλοι, κ υστερα αυτή η ιστορια που εγραψα εξαιτιας του.
Λεξεις,
Εκατομμυρια πουλια στον αερα,
Κ στο χωμα τιποτε παρα κουτσουλιες
