στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Δεν ξερω γιατι, αλλα παντα μου ασκει γοητεια το ακουσμα του ονοματος Οδυσσεα. Σιγουρα εχει να κανει με τις περιπετειες του Οδυσσεα. Ομηρου Οδυσσεια, Καβαφης κ Ιθακη, η Οδυσσεια του Καζαντζακη, Οδυσσεας Ελυτης,
Ελλαδα,
αυτή η χωρα, ένα καραβι με ολανοιχτα φτερα,
σαν πουλι που θελει να πεταξει,
κ οι κουρσαροι της , οι κάθε ειδους πολιτικοι,
της κοβουν τα φτερα.
Διαβαζοντας τους μυθους της μπαινω σε μια άλλη διασταση. Θεικιά.
Ειμαι ευγνωμων που ειμαι ελληνας. Το ελληνας με μικρο γραμμα γιατι το ελληνας δεν φωνασκει. Ειναι σαν ένα μικρο παιδακι, αθωο μικρο παιδακι, που απλωνει τους κουβαδες του στην παραλια για να παιξει κ ο μαλθακος μπαμπας του του βαζει τις φωνες να μην λερωθει κ η ψυχωτικη μανα του τον σιγονταρει. Μανα κ μπαμπας εναντιον του παιδιου.
Στο ακουσμα της λεξης ελλαδα( παντα με μικρο, τοσο ντροπαλη λεξη: ελλαδα) γεμιζουν δακρυα τα ματια μου. Ετσι πρεπει να γινεται, ισως επειδη σκοτωσαμε τον Σωκρατη μας, τα παιδια μας.
Καθομαι εδώ κ κοιταζω το λαπτοπ μου, την οθονη του λαπτοπ μου κ γραφω για αυτή την χωρα, σαν να είναι η μανα μου, το παιδι μου, που κανει τα πρωτα του βηματα κ το προσεχω να μην πεσει,
κ αυτό πεφτει,
κλαιει κ σηκωνεται κ ξαναπροχωρα. Χαμογελωντας ερχεται προς εσενα,
κ συ ανοιγεις τα χερια σου να το αγκαλιασεις.
Κ οταν αυτό το μωρο εχει μεγαλωσει γινεται επαιτης. Αυτος, ενας γεννημενος βασιλιας.
Κλαιει κ σηκωνεται κ ξαναπροχωρα.
Ανοιξα τα χερια μου κ το αγκαλιασα.
Κ υστερα αυτό το θαυμα. Μια βαθεια σιωπη. Τοσο βαθεια σιωπη. Η μονη λεξη στον κοσμο που χρειαζεται κεφαλαίο. Η Σιωπη, που μεσα της χωρά ολη Αυτή η χώρα. Μανα κ κορη αγκαλια. Δυο θηλυκά αγκαλια κ παρα κει ενας μαγκας να κοιταζει. Ο Οδυσσεας.
Κοιταξα τα ματια του Οδυσσεα κ τοτε ένα ριγος ηταν εκει μεσα μου, μια στιγμιαια ανατριχιλα,
Το βλεμμα του Οδυσσεα κ ο Θοδωρος Αγγελοπουλος μας.
Αφιερωμενο στον Θοδωρο Αγγελοπουλο μας. Ηταν δικος μας, παντα δικος μας.
Οι δικοι μας. Ο δικος μου.
Ξεκινησα να γραφω αυτή την ιστορια χωρις να ξερω που θα καταληξω κ με εφερε από το χερακι διπλα εδώ στον Αγγελοπουλο. Ειναι ευτυχια να εισαι Ελληνας. Ευτυχια.
Δικος σου.
Τοπιο στην ομιχλη,
Σαν λυπημενη μουσικη Ελενης Καραινδρου,
Το λειβαδι που δακρυζει,
Ταξιδι στα Κυθηρα,
Το μετεωρο βημα του πελαργου, κ η σκηνη με τους εργατες να ανεβαινουν στους στυλους κ να αναρτουν καλωδια.
Η σκονη του χρονου,
Λαξευμενες πετρες , η μια πανω στην άλλη,
Τεό Αγγελοπουλος. Απλα Τεό
