το Οσκαρ

Εβγαλε το στυλο του κ διεγραψε ότι ειχε γραψει πριν. Εκανε ενα «Χ», σαν αυτό που βαζουν πανω στις πορτες. Πηρε την βαλιτσα του στον ωμο κ ξεκινησε για ενα νέο ταξιδι. Δεν θα ξαναγυριζε κοντα τους. Προχωρησε 500 μετρα στο νέο δρομο κ μετα γυρισε το κεφαλι του πισω. Ειδε τοτε τους εργατες να διαλυουν τα σκηνικα κ τα ριμουλκα να τα μεταφερουν στις αποθηκες των στουντιων. Ηταν σκηνικα από το επικο εργο: «Ο Κοσμος».

Ηταν ένας σεναριογραφος ταινιων. Τωρα το εργο ειχε τελειωσει κ θα εβγαινε στις οθονες του κινηματογραφου. Το εργο ειχε απ’όλα. Ερωτες, μιση, παθη, καταστροφες, κατασκευες, πολεμους. Θα αρεσε στον κοσμο γιατι ειχε χαπι εντ. Τελειωνε με τον πρωταγωνιστη να φιλα την πρωταγωνιστρια του εργου κ να δηλωνουν παντοτινη αγαπη. Αυτος ειχε γραψει στο σεναριο ότι ο πρωταγωνιστης σκοτωνε την πρωταγωνιστρια κ μετα αυτοκτονουσε, αλλα ο παραγωγος ηθελε κατι πιο μπαναλ κ πιο ρομαντικο κ ετσι ο σεναριογραφος δεχτηκε να τους αφησει ζωντανους κ χαμογελαστους. Παιχτηκε στις οθονες κ εγινε χαμος. Πηρε 13 οσκαρ. Εσπασε όλα τα ρεκορ. 11 οσκαρ ειχαν παρει μεχρι τωρα ο Μπεν Χουρ,ο Τιτανικος κ ο Αρχοντας των δακτυλιδιων. Η ταινια αυτή, με το δικο του σεναριο, ειχε σπασει ολα τα ρεκορ. 13 οσκαρ. Ο χρυσαφενιος οσκαρ ηταν εκει απεναντι του κ του χαμογελουσε.

«Το Όσκαρ είναι ένα επιχρυσωμενο αγαλματίδιο από χαλκό και κασσίτερο, έχει ύψος 34 εκ., ζυγίζει περίπου 4 κιλά και το σχεδίασε ο Τζορτζ Στάνλεϊ. Πρόκειται για έναν γυμνό άνδρα, ο οποίος καρφώνει ένα ξίφος σε μια μπομπίνα που έχει πέντε ακτίνες. Οι πέντε ακτίνες είναι για κάθε κλάδο της Ακαδημίας Κινηματογραφου,δηλαδή για τους παραγωγούς, τους σκηνοθέτες, τους σεναριογράφους, τους ηθοποιούς και τους τεχνικούς. Για το όνομα του αγαλματιδίου έχουν ακουστεί αρκετά, ενώ εκείνη η εκδοχή που ακούγεται σαν πιο πιθανή είναι ότι μία υπάλληλος της ακαδημίας κινηματογραφου,ονόματι Μάργκαρετ Χέρικ μόλις είδε το βραβείο είπε ότι μοιάζει σαν τον θείο της τον Όσκαρ».

Κοιταξε πιο λεπτομεριακα αυτόν τον αντρα. Ενα αγαλματιδιο μονοκομματο, χωρις καμια χαρη. Αυτό το αγαλματιδιο επρεπε να ηταν περισσοτερο ένα βραβειο βιας,ανδρειας, για τα παιδια που πανε στον πολεμο κ σκοτωνονται, για επεκτατικους , αρπακτικους σκοπους, ένα βραβειο για τους βετερανους του Βιετναμ, του Ιρακ, τους μυστικους πρακτορες, τους κατασκευαστες πραξικοπηματων, τους δημιουργους έριδων μεταξυ των ανθρωπων, τους κατασκευαστες των κρακ, τους κατασκευαστες κυβερνησεων, δηλαδη τα ΜΜΕ κ τα αφεντικα τους. Είναι ένα αγαλματιδιο με καθολου ομορφια κ χαρη, που κρατα ένα σπαθι κ το καρφωνει πανω σε μια μπομπινα. Κ ολο αυτό το πραμα δεν εχει τιποτε που να εξεχει, να θελει να πεταξει. Ενα φοβισμενο πουλι που φοβαται να πεταξει, με κολλημενα φτερα, κομμενα φτερα.

Εβαλε το αγαλματιδιο μεσα στο ντουλαπι του για να μην το βλεπει, γιατι ενιωσε ότι αρχιζε σιγα σιγα να αγριευει. Δυο αντρες εκει μεσα μονοι τους, σιγουρα τα πραγματα ηταν αγρια. Επρεπε στα γρηγορα να μπασει μεσα στο χωρο κατι το γυναικειο, κατι το ευγενικο, κατι το αξιολατρευτο,κατι ομορφο, κατι ευαισθητο, λιγο ποιηση. Ελειπε κ η φιλη του. Η Ελισαβετ, η φιλη του, ειχε παει με μια αντιπροσωπεια οικολογων στην Αλασκα. Θελαν οι Ρωσσοι να φτιαξουν εξεδρα πετρελαιου κ τους εστειλε η Αμερικανικη κυβερνηση να τους αποτρεψουν. Θελαν να εχουν το μονοπωλειο της Αλασκας οι Αμερικανοι. Στειλαν τους οικολογους να καθαρισουν για αυτους.

Στο δωματιο ακουστηκε ενας γρυλος. Ειχε μερες που τον ακουγε. Εψαξε κ τον βρηκε. Ηταν πισω από την ντιβανοκασελα. Τον αφησε εκει, ομως ο γρυλος του ειπε στασου, κατι θελω να σου πω. Θελω να σου μιλησω λιγο για μενα.

Ειμαι ολος αυτια, σε ακουω, μπορει να είναι αφορμη κ για ένα νέο μεγαλειωδες σεναριο. Σε ακουω. Μιλα. Ο Γρυλος αρχισε να μιλα:

Στην Κινα με βαζουν σε κλουβι, σαν κατοικιδιο, επισης κ οι ευρωπαιοι με βαζουν σε κλουβια. Στο Μακαο για να παιζουν στοιχηματα, με βαζουν κ τσακωνομαι, μονομαχιες μεταξυ γρυλων, όπως μεταξυ τους οι ανθρωποι. Στη Βραζιλια όταν τραγουδω με θανατωνουν, γιατι νομιζουν ότι το τραγουδι μου προαναγγελει θανατο. Εγω τραγουδω για να βρω γκομενα, κανω κανταδα στο γκομενακι κ αυτοι με θανατωνουν. Παραξενος ο κοσμος των ανθρωπων, πολύ παραξενος, δεν σας εχω καταλαβει ποτε μου, με ποιο τροπο σκεφτεσται. Πολλες φορες αναρωτιεμαι γιατι εχεται αυτό το πραγμα που λεγεται μυαλο. Εχεται οντως μυαλο; Στα Μπαρπαντος κ στην Ζαμπια, το τραγουδι μου, φερνει ευημερια κ καλοτυχια, λενε.

Ο γρυλος σταματησε για λιγο κ μετα μου ειπε: «Φιλε, τραγουδω για μενα, επειδη γουσταρω κ μου αρεσει. Ολα τα αλλα είναι εκ του πονηρου. Μαλακίες δικες σας, εγω δεν φερω καμια ευθυνη για την τρελα σας».

Απομακρυνθηκε από μενα κ πηγε στην κρυψωνα του. Αν κ εγω δεν εχω καμια ψυχωση με οτιδηποτε κ μου αρεσουν αυτά τα αθωα ζωακια, εκανε καλα που αποκρυνθηκε από μενα, από τον ανθρωπο κ πηγε οσο γινεται πιο γρηγορα στην κρυψωνα του. Ο ανθρωπος είναι απροβλεπτος, κουβαλα πολύ τρελα μεσα του. Ειναι καλο που κρυβονται τα ζωα από τον ανθρωπο. Είναι θεμα επιβιωσης κ ευθυνης απεναντι στο ειδος τους.

Ο σεναριογραφος εκατσε για λιγο κ σκεφτηκε αυτά που του ειπε ο γρυλος κ τα βρηκε σωστα. Ειμαστε πραγματι το πιο σοφο ειδος πανω στον πλανητη γη; Αληθευει; Η είναι φημες, διαδοσεις ;

Ξαναβγαλε το οσκαρ κ το εβαλε στο τραπεζι. Μπροστα του,

κ ειδε αυτό το ανθρωπακι να δακριζει. Του σκουπισε τα δακρυα, με τα μανικια του πουκαμισου του κ το πηρε αγκαλια

ευχαριστω το logoclub που με φιλοξενει. Δεν θα ελεγα φιλοξενια,

οικιοτητα ισως,

ισως μια φιλια. Ομως ουτε αυτό ταιριαζει στην περισταση. Είναι φτωχο,

δεν υπαρχουν λεξεις. Συντροφικοτητα ισως. Μπορει.

Δεν υπαρχουν λεξεις. Μας εχουν τελειωσει οι ομορφες λεξεις.

Αν θα επρεπε να μιλησω θα ενιωθα μεγαλη αμηχανια να εκφραστω,

ετσι καθομαι σιωπηλος

ευχαριστω το logoclub, κ καθομαι σιωπηλος, ευχαριστω