Η Δικαίωση

( Ένα ποίημα για έναν άνθρωπο που είχε μόνο την καλοσύνη του για περιουσία.
Και για μια δικαίωση που άργησε, αλλά δεν χάθηκε.)

Η Δικαίωση

Φύσαγε πολύ στην προκυμαία,
κόντευε να σκίσει τη σημαία
στην παράγκα του Αντρέα,
στο γιαπί του κακομοίρη
με τα «πλούτη του Εμίρη».

Ο χρυσός του χαρακτήρας,
τα διαμάντια της ψυχής του —
πλούτος άφθονος για όλους,
χωρίς ρόλους, χωρίς δόλους.
Έλαμπαν στο φως της μέρας
και στης νύχτας το σκοτάδι·
απαλό ήταν το χάδι
σ’ όποιον τον αναζητούσε,
κάποιον λόγο του ζητούσε —
έναν λόγο για τον πόνο

που ο καιρός τον είχε μόνο,
χωρίς δίπλα του ένα χέρι,
ένα χάδι καλοσύνης
να απαλύνει τις στιγμές του,
τις στιγμές αλλοφροσύνης —
λίγο λάδι καλοσύνης.

Πάντα απλόχερα να δίνει
και σε όλους με ευθύνη
συμβουλές και καλοσύνη.

Σήμερα τον βρήκα μόνο,
βουτηγμένο μες στον πόνο
που τον εφιλοξενούσε —
εξηγήσεις δεν ρωτούσε.

Στο «γιατί» που τον ρωτούσα,
το ποτήρι που κρατούσε
έπεσε κομμάτια τώρα
εις το χώμα. Με κοιτούσε
και απάντηση ζητούσε.

Τότε είδα στο τραπέζι,
δίπλα απ’ το πετιμέζι
που το είχε να τρατάρει
κάθε ξένο και βαρκάρη,
ένα γράμμα από το κράτος.

«Να, αυτό είναι για σένα»,
είπε κι έγειρε στο πλάι
μην τον δει όποιος περνάει
που να κλαίει και να πονάει.

Φάκελο πήρα στα χέρια
κι ένιωσα πολλά μαχαίρια
να με κόβουν, να τρυπάνε,
το μυαλό μου τυραννάνε.
Αδικία και κακία
μαζεμένες μες στο γράμμα
προκαλούσανε το κλάμα.

Την παράγκα του ζητούσαν
τώρα να την παραδώσει·
η μπουλντόζα περιμένει
να περάσει, να τον στρώσει
και τον δρόμο να τελειώσει.

Φάκελο πήρα στα χέρια
κι έτρεξα εις την πλατεία
που ξεχώριζε στο κέντρο —
μέγαρο παλιό Αρχείο,
τώρα είν’ το Δημαρχείο.
Ανοιχτή ήταν η πόρτα
στο μεγάλο το γραφείο.

Λες περίμενε να μπω —
και αμέσως τι να δω:
στο μεγάλο το τραπέζι
μια «μακέτα» — μια Καμήλα,
δίπλα μια φωτογραφία
του Εμίρη Εμιράτο
κάτω από την Αραβία.

Και ταμπέλα που να γράφει
πως το δώρο για Αντρέα
δωρεά με ευγνωμοσύνη·
όταν ήρθε στην Ελλάδα
και συνάντηση εκείνη,
τότε — επίσκεψη παράγκα.
Τον Αντρέα συναντήσει,
καλοσύνη τον κεράσει
και νερό να ξεδιψάσει.
Κι ο Εμίρης το θυμόταν
και δεν το είχε ξεχάσει.

Το συμπέρασμα είν Ένα…

«Η καλοσύνη δεν χάνεται — μόνο αργεί καμιά φορά να επιστρέψει.»

«Το καλό που δίνεις, μια μέρα γυρίζει — κι ας κάνει κύκλους μεγάλους.»

Νίκος Στυλιανού