Από τα μονοπάτια της Ποίησης στο Βαθυπέλαγος της Μουσικής

. «Από τα μονοπάτια της Ποίησης στο βαθυπέλαγος της Μουσικής» — Είναι μια μετάβαση που μοιάζει με αλλαγή στοιχείου: από τη γη στο νερό, από τον ψίθυρο στη βύθιση, από τον ρυθμό της ανάσας στον ρυθμό των κυμάτων.

Ποίηση «>>» Μουσική
Η Ποίηση είναι μονοπάτι: στενό, ακριβές, με βήματα που ακούγονται.
Η Μουσική είναι πέλαγος: απέραντο, βαθύ, με ρεύματα που δεν φαίνονται.
Κι όμως, και τα δύο έχουν κοινή ρίζα: τον ρυθμό.
Ο ρυθμός της λέξης γίνεται ρυθμός της νότας.
Ο παλμός της φράσης γίνεται παλμός της ορχήστρας.
Η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις γίνεται σιωπή πριν μπει το κόρνο ή το τύμπανο.

Και κάπως έτσι…

Η πορεία….. ξεκινά από το στεριανό φως της Ποίησης….
και ανοίγεσαι στο θαλάσσιο βάθος της Μουσικής,…
εκεί όπου η φαντασία δεν περπατά — επιπλέει, βυθίζεται, αναδύεται.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ

«Από τα μονοπάτια της Ποίησης
στο βαθυπέλαγος της Μουσικής»

Δεν περνά κανείς τυχαία.
Είναι δρόμος που ανοίγει μόνο
σε όσους αντέχουν να βαδίζουν με λέξεις
και να βυθίζονται με ήχους.

Η Ποίηση μου δίνει το πρώτο φως,
εκείνο που πέφτει λοξά πάνω στα πράγματα
και τα κάνει να μιλούν…

Η Μουσική μου δίνει το βάθος,
εκεί όπου η σιωπή δεν είναι κενό
αλλά υπόσχεση…

Κι εγώ, ανάμεσα στα δύο,
δεν διαλέγω.

Αφήνομαι…

Γιατί κάθε μονοπάτι που γράφεται

ζητά ένα πέλαγος να χαθεί.

Και κάθε πέλαγος που ανοίγεται

ζητά μια λέξη να το ονομάσει…

Από τα μονοπάτια της Ποίησης στο βαθυπέλαγος της Μουσικής η μετάβαση δεν είναι βήμα. Είναι μύηση.

Είναι η στιγμή που η λέξη αφήνει την ανάσα της και γίνεται παλμός.

Η στιγμή που ο ήχος σηκώνεται από το χώμα και ζητά ουρανό.

Η Ποίηση ανοίγει το μονοπάτι. σαν ιερέας της πρώτης ώρας…

Με λέξεις που στάζουν φως, με σιωπές που κρατούν ακόμη τη θερμότητα της νύχτας.

Εκεί γεννιέται η πρόθεση….

Η Μουσική ανοίγει το πέλαγος σαν ναό χωρίς τοίχους…

Με βάθη που δεν φαίνονται, με ρεύματα που δεν υπακούν σε κανέναν νόμο παρά μόνο στον ρυθμό….

Εκεί γεννιέται η πράξη….

Κι εγώ, ανάμεσα στα δύο, στέκομαι στο κατώφλι…

Ακούω το πρώτο χτύπημα, εκείνο που δεν είναι ούτε νότα ούτε χρόνος,

αλλά το κάλεσμα.

Το χτύπημα που ανοίγει τον κύκλο και με προσκαλεί να περάσω.

Δεν γράφω. Δεν συνθέτω.

Τελώ….

Αφήνω την Ποίηση να γίνει άνεμος

και τη Μουσική να γίνει θάλασσα.

Και μπαίνω μέσα τους όπως μπαίνει κανείς σε μυστήριο:

χωρίς εξήγηση, χωρίς άμυνα, μόνο με την αλήθεια του…

Γιατί κάθε μονοπάτι που οδηγεί στη Μουσική

ζητά πρώτα να καθαγιαστεί από την Ποίηση.

Και κάθε μουσικό πέλαγος που ανοίγεται

ζητά μια λέξη να το ευλογήσει πριν το διασχίσεις….

Νίκος Στυλιανού