στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
κ ειδεν ο θεος τα εργα του,
κ μετα αφου εφτιαξε το τελευταιο του δημιουργημα: τον ανθρωπο,
Ειπε: ολα ειναι τελεια τωρα. Ας αναπαυτω. ητο ημερα κυριακη.
αργοτερα οταν επερασαν τα χρονια κ ο ανθρωπος εκατεβηκεν απο τα δεντρα κ εγινεν ανθρωπος κ εφορεσεν ρουχα κ απεκτησεν αξιωματα, μια μερα, ειπεν ο ανθρωπος: καταργώ την μερα ξεκουρασης κ απο δω κ στο εξης ολες οι μερες της εβδομαδας θα ειναι εργάσιμες,
διοτι υπαρχη κρισης, κ θελουν εσοδα τα μεγαλομαγαζα.
Κ ολες οι μερες της βδομαδας ηταν εργασιμες,
κ ολα τα σπιτια ειχαν απο εναν, δυο, τρις, τεσσερις ανεργους,
κ οι συνταξεις των γεροντων εθρεφαν τα ανεργα παιδια τους,
κ οσοι δουλευαν μοιραζοντουσαν τον μισο μισθο με τις τραπεζες, κ ο αλλος μισος πηγαινε σε διαφορους φορους. Υπηρχε παντου εξαθλιωση.
Κ ειδεν ο θεος αυτα κ δεν πιστευε οτι, ο κατεικονα του, ηταν ο κυριος υπευθυνος ολων αυτων. Ας κτυπησουν οι καμπανες ειπε, να ξεσηκωθουν σαν μια αλλη παλιγγενεσία για την σωτηρια του εθνους. Κ εκτυπησαν. κ...
κ οταν γυρισαν απο το μετωπο οι αγγελιαφοροι αγγελοι να του πουν τι ειδαν,
αυτοι, οι αγγελοι, ειχαν χαμηλωμένο το προσωπο κ δεν μιλουσαν. Τοτε ο μεγαλοδυναμος καταλαβε οτι οι πιστοι του κατω στη γη τον ειχαν προδωσει, δεν πολεμουσαν πλεον για το καλο. Ομως οι αγγελοι του ειπαν οτι ειναι κατι πολυ πιο χειροτερο απο αυτο. Ενας παγκοσμιος εμφυλιος. Το ανθρωπινο γενος εφτανε στο τελος του, στο αφανισμο του απο τα ιδια του τα χερια. Αυτοκτονουσε.
Τοτε μη εχοντας αλλο τι να κανει τραβηξε τις κουρτινες να μην βλεπει τι γινόταν εκει κατω, φωναξε να του φτιαξουν ενα καφε κ ζητησε να μην τον ενοχλησουν. Ηταν Κυριακη, κ οπως παντα το ειχε συνηθειο του, ηταν ημερα αναπαυσης κ ριλάξ.
Εκει κατω , οσοι τυχεροι επεζησαν του εμφυλιου σπαραγμου, λεγαν πως ηταν κάλιο να ειχαν πεθανει, κ θεωρουσαν τους εαυτούς τους ατυχους.
Αυτη η μεγαλη ιστορια, η ιστορια του ανθρωπου, ξεκινησε σαν ενα ωραιο οραμα με μεγαλες προσδοκιες κ μεγαλο παθος κ κατέληξε απο ερωτας ενας διαλυμενος γαμος. Ασυμφωνια χαρακτηρων, καπου εκει στα 70 με 80.
Αν η δουλειά ειναι ομορφη, ανθρωπινη, γεματη αξιοπρέπεια, γεματη σεβασμο ο ενας στον αλλο, γεματη με ανθρωπισμο, γεματη με ανθρωπο τοτε:
τοτε ολες οι μερες της βδομαδας ειναι χαρα κ διασκεδαση. Η δουλειά αυτη καθε αυτη ειναι χαρα, κ ολες οι μερες της βδομαδας ειναι κυριακες.
Δειλινιασε. Σε λιγο θα πεσει το βαθυ σκοταδι. Τα φωτα στους δρομους λογω οικονομιας δεν αναβαν, κ οσοι, ακομα, ειχαν ρευμα στα σπιτια τους εκαναν οικονομια. Μονο λιγοστα φωτα ηταν αναμμένα κατω στην πολη, οι τραπεζες για να μην τις κλεψουν, κ κανενα ξεχασμενο φως καποιου ανθρωπου καταναλωτη μπροστα στην αναμμενη ηλεκτρονικη τηλεοραση του με το τηλεκοντρολ ακομα σφικτά στο χερι του.
Πεσαμε ολοι σε μεγαλη παγιδα. Ολοι μας, κ οι κατέχοντες κ οι μη έχοντες,
σαν να κηνηγουσαμε φαντασματα, καλικατζαρους. Πεσαμε ολοι μας σε παγιδα, κ μονοι μας θα πρεπει να βγαλουμε το φιδι απο την τρυπα. Σαν μια μεγαλη κουβερτα που μας σκεπασε ολους μας κ ροχαλιζουμε. Δεν τίθεται θεμα εγω κ εκεινοι. Βραζουμε ολοι στο ιδιο ζουμι, στην ιδια κατασαρολα. Ονομαζομαστε ολοι ανθρωποτητα, με τα ιδια χαρακτηριστικα, η πρωτη υλη που ειμαστε ολοι φτιαγμενοι ειναι η ιδια, κ ονομαζεται: ανθρωπιά.
Εκει ψηλα τα αστερια, τωρα φαίνονταν πιο λαμπερα κ τρεμοπαιζαν οπως παντα, σαν να εκανε διακοπες ρευματος η Δεη,
ή σαν να κανενα παιδι επαιζε με τα φωτα.
τα επιδόματα ανεργιας που ονομαστηκαν μεροκαματα,
κ τα μεροκαματα που ονομαστηκαν επιδοματα ανεργιας,
ολα τοσο μπερδεμενα,
σαν να ψαχνει η κυριακατικη λειτουργία την μερα της για να λειτουργησει,
κ η καθημερινοτητα λιγο χωρο να απλωσει τα ποδια της.
Το απεραντο Διαστημα να συνεχιζει να παιζει με τα τρεμάμενα αστρα, κ ο ηλιος εκεινη την μερα αποφάσισε για πρωτη φορα να κανει αργια.
«Σήμερα είναι Κυριακή
Για πρώτη φορά με άφησαν σήμερα και βγήκα στη λιακάδα
Δε μου ‘τυχε ποτέ σε όλη τη ζωή μου
Να μείνω έτσι ακίνητος κοιτάζοντας ψηλά τον ουρανό
Ναζίμ Χικμέτ, “Κυριακή”, 1947»
Κόσμος 2015, κ τα πραγματα 70 χρονια απο τοτε, ειναι πολυ χειροτερα,
τα πραγματα τοτε ηταν τοσο αθωα!
