στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Ενα ιμέιλ απο βαθος καρδιας,
Επι ευκαιρίας της τελετης απονομης βραβειων για το Διαγωνισμο Διηγηματος 2015.
Στην εκδηλωση συμμετεχει κ το επισημο κρατος.
Αγαπητοι φιλοι λαμβανοντας την προσκληση σας- με την παλαια φωτογραφια, τας δυο όμορφας κόρας κ τους δυο ωραιους νεους-
ηθελα να γραψω κατι προς εσας:
Εχουν περασει τοσα χρονια απο τοτε- απο την καταστροφη-
που ολοι αυτοι που εζησαν την οδύνη του ξεριζωμου δεν ζουν πλεον για να δουν την οδυνη του σημερινου κοσμου μας. Μοιαζει να μην εχει παραδειγματιστει ο ανθρωπος κ συνεχως δημιουργει πόνο κ ξεριζωμο στον συνανθρωπο του. Δεν γνωριζω το γιατι, πιθανον μικροπρεπείς σκοποί. Πολλοι μιλουν δια απληστιαν. Ημπορει να ειναι ετσι, ομως το προβλημα ειναι εκει κ παραμενει σαν λερναία υδρα που μονο ενας Ηρακλης- ενα μυθος- ημπορει να εξολοθρευσει. Εχωμεν ολοι τα ματια εστραμμένα πανω του κ περιμενουμε αυτον να σκοτωσει το θηριο.
Ομως τι βλεπω; Φαινεται πως καποιος αναψε φωτια στο ιερο του Ηρακλεους , εκει πανω στο βουνο Οίτη του νομου Φθιώτιδας, κ ετοιμαζεται να κανει δεηση.
Οταν πλησιασα, να δω, δεν βρηκα κανεναν εκει. Πιθανον καποιος κεραυνος την αναψε
- κ υπαρχουν εκει πολλοι στην περιοχη-
Εμοιαζε η μικρη φωτια περισσοτερο με καπνο απο θυμιατήρι, οπως αυτα που ειχαν οι γιαγιαδες, βαζοντας μεσα λασμαρί- δενδρολιβανο- κ καπνιζαν το σπιτι να φυγουν τα κακα πνευματα, κ συ εκανες ετσι με το χερι σου κ εφερνες καπνο προς το μερος σου, κ εβαζες τον σταυρο σου.
Εκανα ετσι με το χερι μου κ εβαλα τον σταυρο μου. Ας δωσει εμεις οι ανθρωποι να ειμαστε λιγο πιο ανθρωπινοι, οσο μπορει ο καθενας μας. Στωμεν Καλως.
Στελνω αυτο αντι για μενα. Ευχομαι καθε επιτυχια στην εκδηλωση σας . Στελνω το πιο πανω αντι για την υλική παρουσια μου. Ειμαι εκει. Μαζι σας.
με εκτιμηση κριστοφ
