στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
ειχε κανει αποτοξίνωση’ χρονια καπνιστης, κ τωρα πλεον ηταν καθαρος. Ανοιξε το παραθυρο του νοσοκομειου κ ανεπνευσε τον καθαρο αερα της πολης. Ηταν μια συνηθισμένη πολης, οπως ολες οι πολεις του κοσμου: πολλα αυτοκινητα, καυσαερια, σχεδον καθολου πρασινο, παντου τσιμεντο που εχει σκεπασει το χωμα,
κ κει ψηλα να μας κοιταζει ο ηλιος απειλητικά λογω της τρυπας του οζοντος.
Πανω στο τραπεζι,μεσα στο πιατο, καθε λογης τοξινες. Οτιδηποτε θριλερ εχεις φανταστεί ειναι μεσα στο φαγητο σου σαν φυτοφαρμακο, σαν ορμονες σαν τεχνιτο χρωμα,
που μετα, αφου το φας περνα στον οργανισμό σου σαν δηλητηριο.
Αυτη ειναι η εσωτερικη ζωη του συγχρονου ανθρωπινου σωματος. Αφόρητη.
Η εξωτερικη ζωη δεν ειναι κ σε καλυτερη κατασταση. Εκει εξω ανθρωποι εναντιον ανθρωπων, μια ανταγωνιστικη κοινωνια, το ποιος θα πεθανει πιο δοξασμενος με οσο περισσοτερα δυναμη κ χρημα.
Μπρος γκρεμος κ πισω ρεμα, η σκυλα κ η χαρυβδη.
Ο αποτοξινωμένος κοιταξε εξω απο το παραθυρο της αποτοξινωτικης μοναδας του νοσοσκομειου κ ειδε εναν ποδηλάτη να φορά μασκα καυσαεριων. Εκλεισε το παραθυρο σαν να ηθελε να κρατησει εξω την βρωμα. Ειχε μπουχτισει τοσα χρονια καπνιστης κ τωρα που εκανε αποτοξίνωση ενιωθε πιο εντονα την βρωμα που τοσα χρονια εβαζε μεσα του. Καποιος ειπε οτι ο ανθρωπος πρεπει να τα ζησει ολα για να την καταλαβει. Πρεπει να ζησει κ στην ομορφια κ στην ασχημια, στην κακια κ στην καλοσύνη, στη απληστια κ στην ταπεινότητα, στην αγιοσυνη κ στην απιστια, στην αγαπη κ στο μισος. Ετσι ειναι η ζωη μας, για να ωριμασει ο ανθρωπος μπαινοβγαινει στην κολαση κ στον παραδεισο συνεχεια.
Ο Ηλιας τα ειχε ζησει ολα κ τα ειχε βαρεθει. Εψαχνε παντα την ευτυχια εξω του κ δεν την βρηκε πουθενα, παντα απογοητευοταν. Τωρα πλεον αποφάσισε να ζησει κ λιγο με το μεσα του, με την ψυχη του. Δεν ηθελε να παει σε μοναστηρι, δεν ηθελε να ριξει μαυρη πετρα πισω του, ηθελε να ειναι ανακατεμένος με τον κοσμο, με την ζωη, δεν ηθελε να ειναι λιποτάκτης. Εκει μεσα στη ζωη ολοι θελουν να καταλάβουν παση θυσια το υψωμα που εχει ο εχθρος, εκει εξω ολοι πολεμουν για κατι. Η διαφορα του Ηλια με τους αλλους ηταν οτι ειχε καταβει οτι ολα ηταν ματαια, ο υλικος κοσμος ειναι ματαιος, εχει παντοτε μια αρχη κ ενα τελος. Ματαιος.
Ο Ηλιας μεσήλικας ΄πλεον καπου εκει στα 50 του, εβγαλε ενα βασικο συμπερασμα που πολυ λιγοι βγαζουν: ο υλικος κοσμος ειναι ματαιος, δεν κρυβει καμια αληθεια μεσα του. Χωρις να το συνειδητοποιήσει ακουμπησε το ενα χερι πανω στο αλλο, σαν να εκανε χειραψία στον εαυτο του. Οταν καταλαβε τι εκανε ειπε ενα ευχαριστω στο σωμα του, στο εαυτο του. Ειχε να το κανει καιρο αυτο κ τωρα που το εκανε συγκινήθηκε, σαν να συναντούσε εναν παλιο φιλο που γυρναγε απο τα ξενα.
Μπροστα του δυο πορτες. Η μια λουσάτη, με φώτα κ ντυμενη με χρυσαφικά, σαν εισοδος καποιου σουπερ μαρκετ, μιας τραπεζας, ενος σόυ ρούμ πώλησης σπορ αυτοκινητων, σαν εισοδος μιας ακαδημιας βραβειων, σαν τα σκαλοπατια που ανεβαίνουν στην εξεδρα των επισημων για παραλαβη του κυπελου απο την βασίλισσα του Ηνωμενου Βασιλειου.
Η αλλη πορτα τιποτε το ιδαιτερο, μια απλη πορτα, ουτε καν ενα πόμολο για να την ανοίξεις, απλα να την σπρωξεις κ αυτη ανοιγει,
κ υστερα ενα χαος,
σαν να ετοιμαζεσαι να πεσεις απο αλεξίπτωτο σε κάποια βραδινή ασκηση, σαν να εξερευνάς ενα αγνωστο γυμνο σωμα για πρωτη φορα,
σαν να βγαίνεις απο μια μητρα μεσα στον κοσμο,
σαν να ερχεσαι απο εναν αλλο κοσμο κ μπαίνεις σε εναν αλλο.
Ο Ηλιας χωρις δευτερη κουβεντα φορεσε το αλεξίπτωτο του, κ αφήνοντας πισω του την πορτα επεσε στο χαος.
