στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
ΗΤΑΝ Τελειόφοιτοι κ θα πηγαιναν την τριημερη εκδρομη τους. Ο δασκαλος που θα τους συνοδευε ηταν ενας ωραιος τυπος. Ηταν ο καλυτερος δασκαλος που ειχαν. Ολοι μας, οταν πηγαίναμε σχολειο, παντα θυμομασταν τους πιο καλους δασκαλους. Καλος δασκαλος ειναι ο δασκαλος που θελει να γινει ενα με τα παιδια που διδασκει. Καλος δασκαλος ειναι ο δασκαλος που την λεξη «μη» σπανια την χρησιμοποιά, κ αν την χρησιμοποιησει δεν εχει καμια σχεση με το Μη. Που κ που ειναι για να.. περισσοτερο μοιαζει με ερωτηση, που παει να βρει την καρδια, κ να παιξει μαζι της ενα παιχνιδι που ονομαζεται: «γνωθι σαυτον». Αυτο το, «γνωθι σαυτον», αποδιδεται σε εναν απο τους επτα σοφους, στον σπαρτιατη Χειλωνα Δαμαγητου. Αλλοι λενε οτι το ειπε ο Πλατωνας. Γνωθι σαυτον, γνωρισε τον εαυτο σου.
Ο δασκαλος αυτος ειχε σαν αρχη του αυτο,δηλαδη τα παιδια της ταξης του να ειχαν κριτικη σκεψη. Συνηθως ολοι μας σκεφτομαστε μηχανικά, ειναι οπως οταν οδηγουμε αυτοκινητο, γινονται ολα μηχανικα. Το μυαλο του ανθρωπου, αυτη η σπουδαια μηχανη, εχεις πολλες δυνατοτητες. Μια απο αυτες ειναι να γνωρισει τον ιδιο τον εαυτο της. Η αλλη σπουδαια δυνατοτητα ειναι να βαλει τον εαυτο στη παντα. Οτι αξιζει στον κοσμο ειναι η πρωτη δυνατοτητα, ομως για να γινει αυτο πρεπει να ελθεις σε ρήξη με πολλα στάτους κβό που εχεις μεσα στο μυαλο. Στην πραγματικοτητα ολη η ανθρωπινη ιστορια ειναι ενας πολεμος μεσα στο μυαλο μας, αναμεσα σε αυτους τους δυο κοσμους, αναμεσα σε αυτες τις δυο δυνατοτητες. Αν καταφερει ο κοσμος να ισορροπήσει αυτες τις δυο δυναμεις μεσα του, τοτε αυτοματα, αυτεπάγγελτα, γινεται μελος του συλλογου που ονομαζεται Παραδεισος.
Οι τελειοφοιτοι εφτασαν στον προορισμο τους. Εκει συναντήθηκαν με την θαλασσα. Χορεψαν, τραγούδησαν, ετρεξαν, περπατησαν διπλα της,
κ Αυτη, οταν οι τελειοφοιτοι την αποχαιρετισαν κ εφυγαν, τους αποχαιρετησε με μικρα κυματάκια που εσπαγαν ελαφρα πανω στην χρυση αμμουδιά , σαν να την χαιδευαν.
Τωρα που μιλω για θαλασσα, μου ερχεται στο μυαλο οτι το μυαλο μας ειναι ενας μηχανισμος μνημης κ υπολογισμων, κ οτι η καρδια δεν εχει ουτε μνημη ουτε υπολογισμους, δεν εχει κανενα μηχανισμο αποστήθισης. Απλα ειναι εκει, οπως η θαλασσα, μας χωραει ολους μεσα της,
κ οταν κάθεσαι διπλα της σου μεταδιδει αυτη την ηρεμια,
κ δεν θα σου πει ποτέ κανενα μη. Ουτε καν οταν ερχονται κουρσαροι. Οταν ερχονται κουρσαροι κ προσευχομαστε στην Παναγια να κανει τρικυμια κ να τους πνιξει, Αυτη, η θαλασσα, σε κοιταζει απορημένη, βρισκεται σε μεγαλη αμηχανια, γιατι δεν ανακατευεται στις μπιζινες των ανθρωπων. Ειναι απλά εκει κ κοιταζει, ειναι παρούσα στα τεκταινόμενα κ κοιταζει. Οπως η καρδια.
Θυμαμαι στον πολεμο ενα περιστατικο. Καποιος, απο το αντιπαλο στρατοπεδο, πυροβολησε απο πολυ κοντα εναν εχθρο. Ο εχθρος επεζησε. Αργοτερα, μετα απο χρονια, που η σκονη καθησε κ φανηκαν τα πραγματα πιο καθαρα, ο θυτης γυρεψε το θυμα. Το βρηκε κ του ζητησε συγνωμη. Αγκαλιάστηκαν μεταξυ τους, σαν παιδια που νικά η ομαδα τους.
Ειναι μια νικη. Η καρδια.
σημ: το παραπανω γραφτηκε με αφορμη μια εκδρομη καποιου συλλογου υπερ της συνύπαρξης μεταξυ των εθνοτητων στην Κυπρο. Στο λεωφορειο συμμετείχαν τουρκοκυπριοι κ ελληνοκυπριοι. Η εκδρομη εγινε στο Παραλιμνη, διπλα στην κατεχόμενη Αμμοχωστος.
