στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
βαλαμε στον υπολογιστη ολα τα δεδομενα κ η απαντηση του ηταν αρνητικη. Του ειχαμε δωσει διαφορα στοιχεία απο καταβολης του ανθρωπου, να μας πει κατα ποσον θα μπορουσαμε να αλλαξουμε τον κοσμο. Ο υπολογιστης ηταν οτι πιο συγχρονο κ τα δεδομενα ομως παρα πολλα. Αν κ ο υπολογιστης ηταν πολυ γρηγορος με τετραπλό πυρήνα, εντούτοις ομως καθυστέρησε ακριβως καπου δυο μηνες, οσες δηλαδη κ ο χρονος απο τις τελευταιες ελληνικες εκλογες.
Καθησαμε κ κοιταξαμε ολοι το αποτελεσμα. Ηταν ενα αποτελεσμα ακρως αποθαρρυντικό. Δεν μπορουσαμε να αλλαξουμε τιποτε, ηταν ολα προκαθορισμενα, σαν να κ καποιος κινουσε τα νηματα κ δεν μπορουσαμε να κανουμε κατι.
Κοιταχτήκαμε μεταξυ μας, σαν να ειμασταν σε ενα άγονο πλανητη κ δεν υπηρχε τιποτε εκει, ουτε καν οξυγόνο. Ενας εντελως νεκρος πλανητης. Βεβαια βλεπαμε να κινούνται στους δρομους διαφορα οντα, ομως εμοιαζαν μηχανες παρα οντα, κ το χειροτερο δεν υπηρχε κανενας τροπος να μιλησουμε μαζι τους. Εμοιαζαν με κομπιουτερ, με οθονες λαπτοπ. Ηταν ετσι. Ολα τα μηχανοποιημενα οντα ειχαν μνημη, που αλλοι πριν απο αυτους καθορισαν τα δεδομενα κ τους τα περασαν μεσα στον εγκεφαλο. Ετσι λειτουργουσαν βαση αυτων των δεδομενων. Ζουσαν στο παρελθον. Ολα τα δεδομενα του ανθρωπου ειναι παρελθον. Το μυαλο μας ειναι ενα ομορφο παρελθον, ενα ομορφο παρελθον που προσπαθει να ζει στο τωρα. Ομως για να ζησεις το τωρα πρεπει να πεταξεις το παρελθον. Το τωρα ειναι παντα νεο κ δεν υπαρχει τροπος να το βαλεις σε καλουπια. Το παρελθον ειναι πολυ ομορφο για να φτιαξεις αντικειμενα, αλλα οσον αφορα την πλευρα Ανθρωπος δεν εχει καμια απολύτως αξια, τουναντίον ειναι φρένο, βαρίδια.
Κλεισαμε τον υπολογιστη. Εκει εξω ηταν κατι το νεκρο κ δεν υπηρχε τροπος να αναστηθει. Μπηκαμε ξανα στο διαστημόπλοιο κ κατευθυνθηκαμε για το αστρο της Αγαπης. Ηταν ακριβως στο κεντρο του Γαλαξια μας, στην καρδια του, το κεντρο ελεγχου των παντων. Ξεραμε πλεον οτι δεν μπορουσαμε να κανουμε τιποτε για να αλλαξουμε τον κοσμο. Στην πραγματικότητα δεν υπηρχε κατι για να αλλαξεις, ο κοσμος δεν ηταν τοιχος που θα μπορουσες να αλλαξεις το χρωμα του, οσες προσπαθειες κ αν εγιναν στο παρελθον ολες απετυχαν.
Πλησιάζαμε το αστρο της Αγαπης, σε λιγο θα ειμασταν στο εδαφος του. Ενας ομορφος πλανητης με χρωμα μπλε, ενα σημειο αναφορας πιθανον για ολο τον Γαλαξια, ενα παραξενο προτζεκτ που μετετρεπε την υλη σε Ζωη.
Ειμαστε πλεον πανω σε αυτον τον παραξενο πλανητη. Ακουγαμε βεβαια οτι αυτος ο πλανητης ηταν πανεμορφος, αλλα δεν πιστευαμε σε τοση ομορφια. Βγαλαμε τες προστατευτικες μας στολες, υπηρχε αφθονο οξυγόνο, δεν ηταν ενας εχθρικος πλανητης,
σαν να ηταν φτιαγμενος για τον ανθρωπο, για την Ζωη, για την Αγαπη.
ειναι το σπιτι μας. Η Γη. Η Γη μας.
Οι πρωτες ακτινες του ηλιου διαπερασαν τα μαυρα συννεφα που αρχισαν να διαλυονται. Η πορτα της Κιβωτου ανοιξε κ αρχισαν να βγαινουν ολα τα ζωντανα απο κει μεσα κ να κατακλύζουν τη γη. Ο κατακλυσμος ειχε περασει- δεν ξερω πως-κ τωρα ξανα η ζωη ηθελε να ξαναφτιαξει τον εαυτο της απο την αρχη. Παντα η ζωη ειναι στη αρχη, κ καθε μερα ειναι μια νεα αρχη, καθε δευτερολεπτο ειναι κατι το νεο. Ποτέ η ζωη δεν επαναλαμβάνεται, σαν να θελει να αναιρέσει τον εαυτο της. Μια συνεχής αλλαγη, αλλαζει απο μονη της. Ολα εχουν τον χρονο τους, μετα ευχαριστημένα με ενα “γεια σας”, αφηνουν τον χώρο τους για αυτους που ερχονται πισω. Στην πραγματικότητα αυτο το” γεια” δεν ειναι για μας που μενουμε, αλλα περισσοτερο για αυτο το νεο που ερχεται. Ετσι συνεχως η ζωη ειναι με ενα μαντηλι στο χερι κ καποιον αποχαιρετά που φευγει κ καποιον καλωσορίζει που ερχεται. Ειναι μια προβλήτα καποιου λιμανιου,
που κουνα το μαντηλι στους αγαπημενιους της.
να έχετε μια ομορφη μερα
