Ολη σου η γνωση δεν είναι για να πας στο φεγγαρι,

αλλα να μπεις μεσα σου,

προσεληνωση πανω σε ένα διαμαντι,

πανω σε να κοκκο αμμου,

πανω σε ένα λουλουδι,

Προσεληνωση.

φοβαμαι.

Ο παγκος ηταν γεματος με ολων των ειδων τα σκουπιδια. Δεν μπορουσε να δουλεψει. Ηταν σπουδαιος γλυπτης κ του παραγγειλε ο βασιλιας ένα αγαλμα. Το αγαλμα της Ελευθεριας. Ηταν σκλαβωμενοι για καμποσα χρονια κ τωρα πλεον ηταν ελευθεροι.

Η διαδικασια της ελευθερια τους ξεκινησε όταν καποιος φωναξε την λεξη «Ελευθερια». Τοτε περασε ένα τυφωνας κ τα σαρωσε όλα. Δεν εμεινε καρφιτσα. Αυτά που πιστευαν ότι ηταν αληθινα, ηταν τελικα ψεματα κ τα σαρωσε η θυελλα,

κ τωρα το βασιλειο των ανθρωπων ηταν ελευθερο από το ψεμα.

Ο γλυπτης καθαρισε τον παγκο του από τα σκουπιδια κ αρχισε να δουλευει πανω στο αγαλμα της Ελευθεριας.

Αγαπημενε μου Οσσο,

Από τοτε που σε ακουω δεν μπορω να θυμηθω τιποτε από οσα λες. Μου μιλας απευθειας στη καρδια μου, αλλα δεν μπορω να θυμηθω τιποτε από τα λεγομενα σου. Μπορεις να πεις κατι; Πραγματικα δεν ακουω;

Εμπηξε το μαχαιρι στο σωμα του κριαριου, κ ετρεξε το αιμα κ ποτισε το χωμα.

Εκανε θυσια. Καλεσε τους φιλους του κ καναν μετα φαγοποτι. Εκλεινε τα 60 κ το γιορταζε,

κ γυρω από το τραπεζι αντρες κ γυναικες να τρωνε.

η Δημιουργικοτητα είναι παντα κεφατη,

Δημιουργικοτητα σημαινει ξεχειλιζω από χαρα,

Δημιουργω Κοσμο.

Ακουω πολλες φορες σε συνεντευξεις συγγραφεων οτι για να γραψουν το ταδε ποιημα κ το ταδε συγγραφικο εργο περνουσαν από μεγαλο πονο.

Οποτε ακους την πιο πανω δηλωση, τοτε σταματα αμεσως να ακους, βαλε ένα «Χ» στον συγγραφεα κ γυρισε σελιδα. Κανε αμεσως ένα χαλαρωτικο περιπατο κ όταν γυρισεις από την βολτα σου κ το μυαλο σου είναι χαλαρο κ ωραιο παρε αμεσως την φιλη σου κ πες της ότι θελεις να βγειτε εξω μαζι το βραδυ. Το βραδυ, εκει μονοι σας, παρε της το χερι, φιλησε το, χαιδεψε το με τοση τρυφεροτητα, σαν να φευγεις μεγαλο ταξιδι. Δεν φευγεις βεβαια για ταξιδι. Η στιγμη όμως που εισαστε μαζι ειναι ιερη. Ετσι πρεπει να είναι αυτές οι στιγμες. Ιερες. Σαν να γραφεται το πιο σπουδαιο βιβλιο. Το βιβλιο της ζωης σας.

να θυμασε:

οι ποιητες δεν μιλουν για ποσοτητα. Ποτε!

Οι ποιητες δεν λενε: Αυτος που σκοτωσε 100 ατομα θα πρεπει να παει ισοβια κ ο άλλος που γρατσουνισε με τα νυχια του καποιον δεν χρειαζεται να τιμωρηθει κ ότι το γρατσουνισμα είναι κατι το ασημαντο. Να θυμασε. Οι ποιητες δεν μιλουν ποτε για τιμωριες. Η λεξη τιμωρια δεν υπαρχει στο λεξιλογιο τους. Πολλες άλλες λεξεις δεν υπαρχουν στο λεξιλογιο τους. Οι περισσοτερες δεν υπαρχουν. Οι ποιητες χρησιμοποιουν ενα άλλο λεξιλογιο, που δεν εχει καμια σχεση με το λεξιλογιο της ελληνικης γλωσσας. Χρησιμοποιουν όμως το ιδιο λεξιλογιο που χρησιμοποιουν κ οι λεγομενοι πολιτες μιας χωρας για να εκφραστουν. Ποιοι ομως είναι οι πολιτες; Πολιτες σημαινει σκλαβοι. Θα μπορουσα να σου το θεσω πιο εξεζητημενα, πιο ευγενικα, αλλα χρησιμοποιω την γλωσσα την απλη κ όχι την καθομιλουμενη κ διπλωματικη.

-τι εισαι;

-δικηγορος των αρνιων.

Αφου εβαλαν τα καλα τους, πηγαν στην Ανασταση. Μετα την Ανασταση εψησαν αρνια κ εφαγαν μεχρι σκασμου, γιατι εκαναν νηστεια σε ενδειξη συμπαραστασης για τα παθη του κυριου κ τωρα ηταν πεινασμενοι. Αναστεναξαν οι στανες από την μεγαλη σφαγη των αρνιων. Τηρησαν όπως παντα το πρωτοκολο.

Το αρνακι ηταν μονο του κ φοβοταν. Η μανα του πηγε για ψωνια στο παζαρι. Κτυπησε η πορτα κ δεν ανοιξε. Η μανα του του ειπε να μην ανοιξει σε κανενα. Ο Ρογήρος , το αρνακι δεν ανοιξε. Όμως η πορτα συνεχισε να κτυπα. Ακουστηκε κ μια γυναικεια φωνη να λεει ότι είναι γρια κ πεινά κ θελει ένα κομματι ψωμι. Νηστικη 10 μερες. Σας παρακαλω καλη μου νοικοκυρα ανοιξε μου. Τελικα το αρνακι επειδη ειχε καλη καρδια της ανοιξε κ την πατησε. Ηταν ο λυκος στην πορτα. Ο κακος λυκος. Ετσι αρχιζει η μεγαλη περιπετεια του Ρογηρου, του μικρου αρνιου.

…πες μου ένα ονομα,

στα σιγανα θα σε ακουσω,

κ εφυγε ο ψιθυρος στα ανοιγμενα χερια.

Ειναι ενα αποσπασμα από το: «Ακουσματα περιορισμενης αισθητικης» του φιλου admin.

Μολις διαβασα το: «Θεοφιλος Καϊρης: ενας δασκαλος της πρωτοποριας» δημοσιευμενο σημερα στο logoclub μας από τον ιδιο. Τον φιλο μου admin. Αναφερεται για ένα ατομο που πρωτη φορα το ακουω προσωπικα. Τον Θεοφιλο Καϊρη. Στο τελος του αρθρου γραφει ο admin:

«Η κυβέρνηση, με το από 28 Οκτωβρίου 1839 δι­άταγμα, διέταξε την εξορία του Θεόφιλου Καΐρη στη Σκιάθο και μετά στη Θήρα. Με τη Συνταγματική Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 ο Καΐρης, με τη βοήθεια του παλαιού συμμαθητή του Ιωάννη Κωλέττη, επανήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθη­κε στην Άνδρο, όπου συνέχισε τη λειτουργία του Ορφανοτροφείου του. Παρ’ όλα αυτά, έχει μπει ήδη στο στόχαστρο του σκοταδιστικού κατεστημένου της Εκκλησίας και του κράτους. Έτσι, ο υπουργός Δικαιοσύνης Βόλβης, στηριζόμενος σε έγγραφο της Συνόδου, διατάζει τον εισαγγελέα Πλημμελειο­δικών Σύρου να προβεί εκ νέου σε δίωξη του Καΐρη και των συνεργατών του. Το δικαστήριο της Σύρου εκδίδει την υπ’ αριθ. 181/21.12.1852 καταδικαστι­κή απόφαση, με φυλακίσεις για όλους και ειδικότε­ρα διετή φυλάκιση για τον Θεόφιλο Καΐρη.
Ο Καΐρης, ασθενής ήδη και σε προχωρημένη ηλι­κία, μεταφέρεται στις φυλακές Σύρου, όπου λίγες μέρες αργότερα, στις 13 Ιανουαρίου 1853, αφήνει την τελευταία του πνοή.»

Ανοιξε την πορτα της κοκκινης του φερραρι κ βγηκε εξω. Αφησε την πορτα ανοικτη κ βρηκα την ευκαιρια να κοιταξω μεσα στην καμπινα της. Δερματινα καθισματα, μπακετ κ καμποσα οργανα στο ταμπλο. Πανω στον χειροποιητο μοχλο των ταχυτητων ζωγραφισμενο το πανεμορφο αλογακι. Προσεξα ότι πανω στο καθισμα του συνοδηγου ειχε ένα βιβλιο: «Καβαφης κ ποιηματα». Ανοιξα το βιβλιο στη θεση του σελιδοδεικτη κ διαβασα το τιτλο του ποιηματος: Ιθακη.

Σαν βγεις στον πηγαιμο για την Ιθακη…

Μπηκε στην φερραρι του, εβαλε μπρος κ απομακρυνθηκε. Στο αυτι μου τραγουδα ακομα η μουσικη Μπεττοβεν από την ορχηστρα της μηχανης Της. Φερραρι. Είναι μια θεα.

Συρος, Αιγαιο πελαγος,Κυκλαδες.

Το ονομα Συρος προερχεται από τους πρωτους κατοικους του νησιου, τους Φοινικες. Προερχεται ητε απο την λεξη Ουσύρα που σημαινει ευτυχης, ητε από την λεξη Συρ που σημαινει βραχος. Ας τις ενωσουμε. Συρος, ο ευτυχισμενος βραχος.

Στη Συρο εζησε ο Φερεκυδης, ο αγαπημενος δασκαλος του Πυθαγορα κ εφευρετης του Ηλιακου ρολογιου. Οταν πεθανε ο Φερεκυδης , ο Πυθαγορας που τον υπεραγαπουσε ηλθε από την Σαμο να απαιτησει να ταφει στο ιερο νησι της Δηλου. Δεν θελαν οι παπαδες της τοτε εποχης να τον θαψουν στην Δηλο γιατι ηταν αθεος.