Παμε! Αργησαμε! Το αλογο ηλθε. Το αλογο ειναι ενας Βουκεφαλας. Το αλογο χλιμίντρισε, φαινοταν χαρουμενο. Αφότου πεθανε ο Μεγας Αλεξανδρος αυτο ηταν σε αχρηστια. Καπου ειχε ακουστει οτι σκοτώθηκε σε μια μαχη. Ηταν ενα ψεμα, πιθανον μια δημοσογραφικη γκαφα της εποχης. Πιθανον μια εσκεμμένα ψευτικη ειδησης. Συνηθως, οταν πεθαινε ο ανδρας, σκοτωναν κ το αλογο του μαζι για να τον συντροφευει στον αλλο κοσμο. Η ανθρωπινη βλακεια δεν εχει ορια. Με τον Βουκεφαλα συνεβηκε η ρηξη με το τελετουργικό.

Ωστε ετσι λοιπον. Τα πραγματα ειναι εντελως ξεκαθαρα, ο ανθρωπος ειναι εναντιον του ανθρωπου. Ειμαστε εδω, σε αυτο το σημειο, κ πλεον γνωριζουμε οτι ο ανθρωπος αντιστρατευεται τον ανθρωπο. Ολοκληρη η φιλοσοφια μας, εχει περιοριστεί πλεον σε κατι το πολυ απλο, σχεδον παδαριωδες: η παλη του ανθρωπινου ειδους με το ανθρωπινο ειδος. Σαν να παλευει το ενα χερι μου, το δεξι, με το αλλο χερι μου το αριστερο. Ειμαστε σε αυτο το σημειο. Στην πραγματικότητα δεν εχουμε κανει ουτε μισο βημα, ειμασταν εκει παντα, απλως η κινηση μας ειναι πηδηματακια επι τοπου. Εν δυο κατω, εν δυο κατω. Οι ανθρωπινες κοινωνιες ειναι μια στρατιωτικη σχολη που εκπαιδευει ανθρωπους για να πολεμουν το καθε τι. Το να δωσεις το χερι σου στον συνανθρωπο σου θεωρείται δειλία, να τον σκοτωσεις θεωρειται ηρωισμος. Δεν αναφερομαι μονο στη διαμαχη μεταξυ των κρατων, αναφερομαι στις απλες σχεσεις των ανθρωπων.

Γυρω μας οι μηχανες, η τεχνολογια. Κ δεν ξερω τι συνεβηκε; Καποιος εστρεψε την μηχανη εναντιον του ανθρωπου, εναντιον του ανθρωπου κατασκευστη μηχανων. Σαμπως κ η μηχανη αποκτησε ευφυΐα κ κινηθηκε εναντιον του κατασκευαστη της. Αν κοιταξεις λιγο πιο προσεκτικα θα παρατηρησεις οτι πισω απο την μηχανη στεκεται ενας σκοτεινος τυπος, που φορα ψηλο καπελο, εχει μαυρο χαρτοφυλακα, φορά απαραίτητα γραβατα κ ειναι ντυμενος στα ολομαυρα, ενα κοστουμι του οικου Βουϊτόν αξιας καμποσων εκατομμυριων. Μεσα στο σακακι του,

εκει που ηταν πριν η καρδια του,

εχει ενα Κενό. Η καρδια του ειναι εκει, αλλα ειναι σε κατασταση απλης τροφοδοσίας αιματος για να μην πεθανει-οχι η καρδια- αλλα αυτος που την εχει.

Αυτος ο σκοτεινος τυπος δεν ανηκει μονο στην μερκελ κ στην καθε μεργκελ, αλλα ειναι σημα κατατεθεν ολων μας. Το δακτυλο δεν δειχνει εξω αλλα μεσα.

Μιχαλης Κακογιαννης,

σαν μια κλωστη που πανω της περνιουνται χαντρες.

Αλιακμονας. Η σιωπη.

-Γινεται καπου ενας διαγωνισμος για την αφεντια σου φιλε Αλιακμονα, με τιτλο «το αεναο ποταμι του φωτος κ της ευφοριας»

- Ευχαριστω, αλλα πρωτα απ’ολα δεν εχω ονομα. Εμεις τα στοιχειά της φυσης δεν εχουμε ονοματα σαν εσας τους ανθρωπους. Εμεις απλα υπαρχουμε. Κ αν ηθελες να βαλεις ντε κ καλα ενα ονομα τοτε θα επρεπε να ονοματησεις ολα οσα με αποτελουν, κ μου δινουν υποσταση.

ειμαστε ολοι ξενοι, μονο που ορισμενοι απο μας, οι πιο σπανιοι, προσπαθουν να αποκτισουν μια οικιοτητα κ φαινεται οτι το κατορθωνουν, οχι τιποτε το μεγαλο, κατι το πολυ απλο, μια φραση:

ειμαστε φιλοξενουμενοι της Γης.

Μαθαινω οτι η πατριδα σου εχει χωριστει στα δυο. Εσεις απ’εκει εμεις αποδω. Τι κριμα. Οπως χωριζουν τα προβατα.

Ο ανθρωπος βαζει στο λαιμο του ενα λουρι, μετα κρεμά μια αλυσιδα κ δίνει την αλλη ακρη σε καποιον που νομιζει οτι ειναι σοφος. Ξερεται πως γινονται αυτα:

Κατεβαινουν οι πολιτικοι στον στιβο κ οποιος ειναι ο πιο καπατσος κερδιζει. Η πολιτικη ειναι ενα εργαλειο:

Η γη δεν εχει καρδια, ουτε θα χυσει κανενα δακρυ για σενα. Λιγο την ενδιαφερει αν αυτοι που περπατουν πανω της ειναι μαυροι, λευκοι. Δεν της καιγεται καρφι αν εβαλες πινακιδες πανω σου σαν αυτοκινητο που ξεχωριζουν οι πινακιδες του ενος με του αλλου. Για αυτα δεν σκοτιζεται καθολου. Βεβαια δεν σκοτιζεται αν ο ενας σκοτωνει τον αλλο κ το αιμα χυνεται σαν νερο πανω στο χωμα της. Ουτε εδειξε ποτε κανενα ενδιαφερον αν εσυ εισαι πλουσιος κ ο αλλος φτωχος. Αν εσυ πιστευεις στον Αλλαχ κ ο αλλος στο Θεο, αυτη παντα παραμενει ουδετερη κ δεν ανακατευεται στες υποθεσεις τριτων. Πολλοι θα πουν οτι μολυνουμε την γη με διαφορα χημικα, την καταστρεφουμε, την καιμε, την αγοραζουμε , την πουλαμε. Αδιαφορει παντελως. Κοιταζει τους οικολογους με το ιδιο υφος που κοιταζει ολους τους ανθρωπους που περπατουν πανω της . Σαν προσωρινους. Βεβαια υπαρχουν πολλοι αναμεσα στους ανθρωπους που εχουν αλλη αντιληψη κ δεν δεχονται αυτη την αποψη, κ πιστευουν στην μομιμοτητα. Αδιαφορει για ολους κ για ολα, εχει δωσει σε ολους τους ανθρωπους την ιδια σημασια που αντιστοιχει στον αριθμο ενα. Αν για τον αλφα ή βητα λογο καποιος θα ανεβει κλιμακα αυτο ειναι δικη του ευθυνη. Αδιαφορει κ για αυτον, δεν εδωσε ποτε βραβειο σε καποιον, ουτε επιπληξε κανενα. Ακομα κ αν σηκωσεις το χερι σου να κτυπησεις τον συνανθρωπο σου θα γυρισει κ να σε κοιταξει αλλα θα αδιαφορησει. Δεν θα επιδιωξει να σου πιασει το χερι να σου δωσει την κλωτσια κ να σε εξαποστειλει.

καποιος πολιτικος –πανω στα νευρα του -ειπε σε ενα αλλο συναδελφο πολιτικο οτι ειναι ψυχικα αρρωστος. Αμεσως ξεκινησε μια αντιπαραθεση μεταξυ των κομματων, ποιος ειναι ο πραγματικα ψυχικα αρρωστος κ ποιος οχι. Το διλλημα ελυσε ο ψυχιατρος μικελίδης δινοντας ηρεμιστικα χαπια σε ολους. Εκει μεσα,

ναπολεοντες,

τζεκις χαν,

ρωμαιοι αυτοκρατορες στα κοκκινα,

καθε λογης βασιλιαδες, που χορευουν σε ενα ρυθμο, κατω απο την επηρεια ψυχοτροπων φαρμακων που ονομαζεται απληστια,

ή πιο απλα αισθημα κατωτεροτητας.

Ειναι γεματος φανταχτερα αστραφτερα χρωματα σαν πετεινος. Ειναι πετεινος. Γυρω του οι κοτες να τρωνε σκουλικια κ σπορους απο σιταρι, καλαμποκι, πιτουρα. Καθε πρωι κικιρίζει. Τοτε σηκωνονται ολοι, κ βαριεστημενα πιανουν δουλεια. Η ιδια μερα η χθεσινη. Ο πετεινος δεν ειναι πλουσιος ανθρωπος αλλα ο πλουσιος ανθρωπος μπορει να ειναι πετεινος. Ο πλουτος ειναι ενα παραμυθι που με αυτο σε εχουν νανουρισει απο τα παιδικα σου χρονια. Στην πραγματικοτητα ολα τα παραμυθια ασχολουνται με τους πλουσιους ανθρωπους. Αν καμια φορα χρησιμοποιουν κ τον φτωχο το κανουν σαν εφε, σαν ντεκορ, σαν σκηνικο του εργου που ονομαζεται: Πλουτισμος. Οι κοινωνιες ειναι ενας μηχανισμος που κρατα την μάζα χαμηλα για να δωσει την ευκαιρια σε καποιον να παει ψηλα κ να ξεχωρισει. Ομως τετοια συνθηκη δεν υπαρχει στην Ζωη, περπαταμε ολοι πανω στην γη, ασχετα αν καποιος ειναι ντυμενος με φανταχτερα ρουχα ή ειναι ζητιανος. Πετεινοι κ κοτες ζουν μεσα στο ιδιο κοτετσι. Το προβλημα με τους ανθρωπους ειναι οτι η πορτα ειναι ανοιχτη κ ανα πασα στιγμη μπορουν να βγουν εξω. Ομως για καποιο λογο, που δεν γνωριζω, τους αρεσει να ζουν μεσα σε κοτετσι, ισως τους αρεσει η ασφαλεια του συρματοπλεγματος.