Ξαπλωμένος στη σκιά των αιώνων..
ατένιζα τον κόσμο των ανθρώπων..
προσπαθώντας να καταλάβω
το Παράλογο
και να δώσω νόημα στο Παρανοϊκό.

Κι όταν κατάλαβα
πως είχαν αναπτύξει
δεσμούς.. αίματος !
Όρκο πίστης ανάμεσα τους
αιώνιας συμβίωσης..
και κυβερνούσαν πλέον
τον Κόσμο σαν "μία δύναμη,"
όπως ένα καταστροφικό τέρας !...
Τότε είπα να αντιδράσω...

Σηκώθηκα όρθιος ...

Δεν έχεις, Όλυμπε, Θεούς,
μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γη,
σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν
τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα
και των αρχαίων παλιάτσοι.

Κωστής Παλαμάς
(από το ποίημα "Γύριζε" 1908)

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,
ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι ...
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι,
λύκοι ώ κοπάδια οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη.

Κωστής Παλαμάς

Φανός λιμένος
Ακρωνύμιο αυτοσχέδιο
με τα κεφαλαία
χαραγμένα στα κρυφά

Τα δάχτυλα όργωσαν στα κατάμαυρα μαλλιά τη φιλαρέσκεια. Έγειρε στα δεξιά και το βλέμμα πήρε τις εκφράσεις όλου του χρόνου, του πόθου των υγρών εικόνων.
Μετά ξανά στα αριστερά στο λίκνισμα του καστανού γύρω απ’ τον λαιμό.

"Ένα κυκλάμινο σε πείσμα της φύσης, βγαίνει μέσα απ το τσιμέντο.
Όπως εσύ φυτρώνεις μέσα σε ατέρμονους ανθρώπους.
Κάποιες φορές γίνεσαι ένα με τη φύση, και εκείνη σε ανταμείβει.
Κάνει το χαμόγελο σου αέναο μέσα στο σύμπαν.
Απορείς πως φυτρώνει εκεί κάθε φορά.
Όμως η απάντηση υπάρχει μέσα σου.
Δεν είναι τίποτε άλλο, από έναν αναστεναγμό της καρδιάς σου
Ίσως ένα δάκρυ. Που έπεσε εκεί για να σου θυμίζει.
Να σου θυμίζει Ότι και μέσα από το πόνο που σου προκαλούν,
γεννιέται κάτι όμορφο
Ένα κυκλάμινο μέσα στο τσιμέντο, έχει το χρώμα των ματιών σου
Και όταν λείπεις γίνεται η οικοδέσποινα στη θέση σου"

Dim Stam