Καλώς ήρθατε
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.
Home 
ΛΟΓΟ - PAGE Ποίηση
ΛΟΓΟ - PAGE Ποίηση
LOGO PAGE **
| Άλλο (15) | Ανένταχτο (69) | Άρθρο (14) |
| Διήγημα (47) | Δοκίμιο (0) | Επιστημονική Φαντασία (8) |
| Μυθιστόρημα (2) | Νουβέλα (0) | Πεζογράφημα (126) |
| Ποίηση (807) |
| 807 results - showing 581 - 590 | « Previous 1 ... 56 57 58 59 60 61 62 ... 81 Επόμενο » |
Ordering
|
0
Τον έλεγαν Σίσυφο·ήταν καταδικασμένος
Στο δέντρο της σιωπής κρέμονται οι καρποί της γαλήνης
Μέρες που βρέχει κόκκινη
Λεπτή βροχή.
Οι άνθρωποι που εξατμίζονται
Σε ένα άσπρο σύννεφο.
Απόψε σκέφτηκανα σβήσω το φεγγάριμε λίγα σύννεφαένα κομμάτι ουρανό...
Τα άστρα αν σβήσουν στον ουρανό,
το χάραγμα είναι, μη το φοβάσαι,
στις τσέπες σου ψάξε βαθειά,
χαμένες σκέψεις ίσως να βρεις,
ξεφτισμένες κλωστές θα ψηλαφίσεις,
δέσε τις απορίες σου...
Είσαι τόσο όμορφη!
Πήρες απ'τα μάτια μου
μια χούφτα σκοτάδι
κι έγινε μες τις παλάμες σου
ένας μικρός, ολόλευκος κρίνος
Πως το'κανες αυτό;
...
Η νύχτα καταφύγιο της σιωπής μου
με το φεγγάρι σκουπίζει τις βαθιές πληγές μου
Το βλέμμα σου
Αναζητώντας έναν διαλύτη σκότους
Ακρωτηρίασε όλους τους ουρανούς
Κι έχει ξεχυθεί
Σαν άτακτο παιδί
Στις εξοχές της Άβαλον
Κι είναι κάτι άνθρωποι που λένε την πείνα τους μυρίζοντας ένα λουλούδι που λένε τη δίψα τους ζητώντας λίγο ουρανό έχουν ξερά τα χείλη μα δεν πειράζουν το μελίσσι...
ξέρω ότι πενθείς
ένα χαμένο απόγευμα
που λησμονήθηκες
ως κι απ’τον εαυτό σου
δίπλα στην εκδίκηση
προσθέτεις τώρα και την απρονοησία
| 807 results - showing 581 - 590 | « Previous 1 ... 56 57 58 59 60 61 62 ... 81 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Powered by jReviews
