Καλώς ήρθατε
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.
Home 
ΛΟΓΟ - PAGE Ποίηση
ΛΟΓΟ - PAGE Ποίηση
LOGO PAGE **
| Άλλο (15) | Ανένταχτο (69) | Άρθρο (14) |
| Διήγημα (47) | Δοκίμιο (0) | Επιστημονική Φαντασία (8) |
| Μυθιστόρημα (2) | Νουβέλα (0) | Πεζογράφημα (126) |
| Ποίηση (807) |
| 807 results - showing 421 - 430 | « Previous 1 ... 40 41 42 43 44 45 46 ... 81 Επόμενο » |
Ordering
|
Όταν σε σκέφτομαι
χρωματίζω τις σκέψεις μου για σένα,
σαν ζωγράφος σ'ένα έργο
που δεν θα τελειώσω ποτέ.
Ο κόσμος πλημμύρισε
ανισομήκη νεύρα ιδεών
ξεφτισμένα και άχρωμα
πια
δηλητηριασμένα
από την τοξική κληρονομιά
του θανάτου…
Παίζουν τα παιδιάΑνάμεσα στα χρώματαμιλούν με πεταλούδεςΚρατούν το μπλετων ονείρωνγια νανούρισμαΠαιδί κι εγώκατεβαίνωστις νύχτεςΤα βρώμικα σκαλοπάτιαμου δείχνουν λυγμό
Περνάω συρτά από το συρματόπλεγμα της ζωής μου.
ελαφίσια βήματα στο ναρκοπέδιο,
κόβουν την ανάσα.
θα το περάσω...
κυκλώνομαι από κοράκια,
που λαχταρούν την λεία τους.
έγινα αρχαιοκάπηλος εξαιτίας...
Αφού δεν μπόρεσα να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου....
Tα σπίτια ήταν φτωχικά.Στέκονταν οι ξύλινες παράγκεςΔίπλα δίπλα η μία στην άλληΛες και πάλευαν για μια γωνιάΣτο μικρό λόφο.
 |
0.0 |
Written by christos tsiailis
August 08, 2009 Προβολές: 3299 
0
0
Τα βότσαλα στην αμμουδιά χαλάνε το τοπίο γιατί τα πόδια μας πονάν, γι’ αυτό κι η θάλασσα συνέχεια τα χαϊδεύει ωσάν παιδιά της, να πολλαπλασιάζονται, να μικραίνουν, μέχρι τον τελευταίο...
Στους καιρούς αυτούς
της άχαρης και άσχημης ματιάς στο εφικτό
και το στενόχωρο ιδιωτικό
μας έχει μείνει ακόμη ένα περιθώριο...
Νόμιζα κάποτε
πως είχα άπειρα δάκρυα
κι άπειρα πρόσωπα
να τα δεχθούν
Με δυσθεώρητα μεγέθη
αμφιβόλου νεύρου
γέμισες τις μέρες
και τις παρέδωσες
| 807 results - showing 421 - 430 | « Previous 1 ... 40 41 42 43 44 45 46 ... 81 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Powered by jReviews
