στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Όταν ένας κόκκος σκόνης μπήκε στο μάτι μου και έτσουξε κοίταξα με μίσος το χώμα και το ρώτησα αυστηρά, γιατί σηκώνει σκόνη ;
«Δεν φταίω εγώ..» μου απάντησε « Δεν έχω υγρασία – που για μένα είναι - αγάπη – ελπίδα – και συναισθηματική ισορροπία - για να είμαι συμπαγές και όχι όπως τώρα που είμαι στεγνό και σαθρό και σηκώνεται η σκόνη μου τόσο εύκολα από τον αέρα και ενοχλεί τον κόσμο…»
« Βέβαια.. έχεις το δίκιο σου…» του απάντησα.
Αλλά το χώμα είχε όρεξη για συζήτηση και βρήκε εν προκειμένω την ευκαιρία…
«Να ξέρεις λοιπόν, πως όταν βλέπεις σκόνη, αυτή φανερώνει την εύθραυστη ψυχολογία μου και φθάνει η ώρα που δεν έχω πια καμία αντοχή έτσι η σκόνη μου σκορπίζεται με το παραμικρό φύσημα…» ομολόγησε.
«Και εσύ πρέπει να ξέρεις πως η σκόνη σου κάνει την ατμόσφαιρα βαριά και αποπνικτική και μεταδίδει στους ανθρώπους την αίσθηση του πνιγμού και της έλλειψης οξυγόνου και αυτό μας δημιουργεί το συναίσθημα μιας έντονης κρίσης άγχους…» Απάντησα.
Όμως ένα ήταν το σημείο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και προκάλεσε προβληματισμό… Όταν ανέφερε έτσι γρήγορα – αβίαστα και ψυχρά, για «συναισθηματική ισορροπία» που παραπέμπει στην ψυχολογική κατάρρευση σε.. ένα έμψυχο ον…
Ήδη δεύτερες και τρίτες σκέψεις άρχισαν να τρέχουν στο μυαλό μου κάνοντας έντονες παρεκκλίσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, έως ότου καταλήξουν στο συμπέρασμα ό,τι «Μήπως τελικά κι εμείς οι άνθρωποι, όταν στερεύουμε από την "υγρασία" της αγάπης, γινόμαστε μια εύθραυστη σκόνη που τυφλώνει και πνίγει όσους προσπαθούν να μας πλησιάσουν;»
Λοιπόν ;… Τώρα τι ;;… Αναρωτήθηκα.
Και συνειδητοποίησα ξαφνικά πως δεν διέφερα σε τίποτα από εκείνο το διψασμένο χώμα. Όταν χάνουμε την ελπίδα και θρυμματίζεται η εσωτερική μας ισορροπία, στεγνώνουμε. Γινόμαστε σαθροί, ανίκανοι να κρατήσουμε τον εαυτό μας ενωμένο, και με το πρώτο φύσημα του ανέμου σκορπιζόμαστε, πληγώνοντας άθελά μας τα μάτια εκείνων που απλώς προσπάθησαν να μας κοιτάξουν.
Νίκος Στυλιανού
