στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Χαμενος μεσα σε τοσες σκοτουρες,
Που τελικα χανεις τον εαυτο σου,
Αναμεσα με τα βελονακια του ραψιματος. Ηθελες να κρεμασεις μια κουρτινα, να ραψεις ένα τραπεζομαντιλο, ένα σεντονι με στριφωμα. Όχι τιποτα σπουδαιο, απλες καθημερινες πραξεις που λεει κ ο Ριτσος, απλα καθημερινα πραγματα, να δεσεις το κορδονι σου, να ποτισεις τα λουλουδια. Κ είναι κ αυτό το φεγγαρι που περιμενει να το εξερευνησεις, κ μετα είναι η σειρα του Αρη, του Πλουτωνα, του Κρονου. Περιμενουν από σενα τοσα να κανεις, μα δεν τα προλαβαινεις όμως όλα, μια ζωη τι να πρωτοκανεις;
Χαμενος μεσα σε τοσες σκοτουρες. Χαθηκες αναμεσα τους κ εχεις
Γινει μια σαν αυτές. Μια σκοτουρα.
Κ στο κατράν να παιζουν σαν τρελοι οι δεικτες του χρηματιστηριου. Ανεβαινουν ,
κατεβαινουν, μενουν στασιμοι. Σαστισμενος κοιτας την ζωη σου που φευγει, θελεις να προλαβεις,
Κ αυτή φευγει, συνεχως να φευγει μακρια σου, σε φοβαται. Θελει να ελθει κοντα σου, όμως σε φοβαται, εισαι τοσο θρασυς. Κ αυτή, ένα πουλι ελευθερο στον αερα, που
Πετά σαν αεροπλανο χωρις πιλοτο. Εχουν φτιαξει κατι πολεμικα αεροπλανα, οι βιομηχανιες πολεμων, που είναι χωρις πιλοτο, τηλεκατευθυνομενα, για να παρακολουθουν τον εχθρο. Πετουν πανω από τις εχθρικες θεσεις κ φωτογραφιζουν τες κινησεις του εχθρου. Αφου το κανουν, οι πολεμικες υπηρεσιες καταστρωνουν σχεδια για να κατατροπωσουν τον εχθρο. Τον κατατροπωσαν. Νικησαν τον εχθρο.
Το πουλι σου, η ζωη σου, πετα πανω από το κεφαλι σου χωρις πιλοτο. Δεν σε κατασκοπευει, σε περιμενει να επιβιβασθεις κ να ταξιδεψετε μαζι. Πηρες το οπλο κ την σκοτωσες . Το κατερριψες, το θεωρησες εχθρικο κ το κατερριψες. Στα χερια σου, νεκρα πουπουλα από νοτες καποιου τραγουδιου, στιχοι ενός πεθαμενου ποιηματος ,
που πεφτουν από τον ουρανο .
Χαμενοι εκει μεσα σε τοσες σκοτουρες,
ενα τραγουδι καποιου CD , που σε λιγο τελειωνει. Η ενταση του ηχου είναι χαμηλωμενη. Το τραγουδι σε λιγο τελειωνει.
*Εψαχνα, στο ιντερνετ, να βρω καμια φωτογραφια για να βαλω στο κειμενο, αλλα δεν βρηκα κατι. Μου εκανε εντυπωση κατι. Οτι όταν συναντουσα γυναικειο γυμνο, εστρεφα το βλεμα μου αμεσως προς τα κει, με τραβαγε σαν μαγνητης,
ενα εμπορευμα, που θελει να πουλησει την πραματια του.
Αγορασε με!
Η ζωη είναι ποιηση,
κ αυτό, το γυναικειο κορμι, που αποζητα με τοσο παθος, τον επαινο των σατυρων,
το χαρεμι του βασιλια. Ακουω την βασιλικη αμαξα που σταματα εξω από την πορτα του παλατιου. Ειναι γεματη με νεοφερμενους φερεντζεδες. Ο οδηγος χουφτωνει καποιαν κ ακουγεται κατω από τον πολυχρωμο φερεντζε μια γυναικεια κραυγη,
Εξω, στον κηπο του παλατιου, πανω στα δεντρα, εχει κουρνιασει ο ανεμος,
σαν αετος ακουνητος, συγκεντρωμενος πανω στην λεια του.
Να περνατε ολοι ομορφα
