Η μεγαλη εξοδος από τον μεσαιωνα. Εφουμερναμε ένα βραδυ

μεσαιωνας: η καρβουνιασμενη πετρα που καθεσαι

κ που γραφει με χρυσα γραμματα: μεσαιωνας

Μαζευτηκαμε ολοι πανω στην μαυρη πετρα κ ηλθε κ ο Μαρκος με το μπουζουκακι του. Για σου Μαρκο μου! Εφουμερναμε ένα βραδυ με

ναργιλε, σπαχανι, μαυρη…

Ξερω. Διαβρωνω τους νεους. Οι νεοι παιρνουν παραδειγμα από μας κ συνεχιζουν τον δρομο εκει που τον αφησαμε εμεις.

Βγηκαμε εξω από τον τεκε γιατι δεν μπορουσαμε να αναπνευσουμε άλλο,

κ μπηκαμε στον Μεγαλο Τεκε εκει εξω. Μεσαιωνας. Εβλεπες κοσμο να κτυπιεται μονος του, εβλεπες ανθρωπους να κλεβει ο ένας τον άλλο, εβλεπες ανθρωπους να δηλητηριαζει ο ενας τον άλλο, εβλεπες ανθρωπους να σκοτωνει ο ενας τον άλλο, εβλεπες ανθρωπους,

παντου εβλεπες ανθρωπους,

που εκαναν μια δραστηριοτητα. Ο ενας εφτιαχνε ρουκετες, για να παει στο

φεγγαρι, στον αρη, στα αστρα,

ο άλλος εφτιαχνε αυτοκινητα, ο άλλος ποδηλατα, ο άλλος εφτιαχνε μια τουρτα,

ο άλλος εφτιαχνε κομπιουτερ. Κατι τυποι πιο περα φτιαχναν μια κρεμαστη γεφυρα,

νεας τεχνολογιας. Παντου εβλεπες δραστηριοτητα. Καποιος εγραφε βιβλια. Παντου δραστηριοτητα,

αλλα πουθενα ο ανθρωπος.

Ότι εβλεπες , αυτό που εβλεπες ηταν ενας πυργος της Βαβελ.

Είναι ωραια η ιστορια της παλαιας διαθηκης που μιλα για τον πυργο της Βαβελ. Οι ανθρωποι, λεει ο μυθος, θελαν να φτιαξουν ένα πυργο. Αρχισαν να φτιαχνουν ένα ψηλο πυργο, σαν ουρανοξυστη, για να ξεπερασουν τον θεο.Τοτε ο θεος τους μπερδεψε τις γλωσσες ετσι που ο ενας δεν μπορουσε να συνεννοηθει με τον άλλο. Ο πυργος κατερρευσε, μαζι με τον δημιουργο του. Τον ανθρωπο.

Βαβελ σημαινει συγχυση

Αυτό που φτιαξαμε είναι πλεον ερειπια. Δεν ωφελει άλλο να το επισκευαζεις. Είναι παραγκα. Είναι σαν να προσπαθεις να μετατρεψει την παραγκα σε παλατι. Θα πεσει πανω σου να σε καταπλακωσει. Πρεπει ότι φτιαξαμε να πεταχτει.

-Κ τοσο καιρο δουλευαμε τζαμπα; Θα ρωτησει καποιος. Δεν υπαρχει κατι να κρατησουμε;

Δυστυχως δεν υπαρχει τιποτε για να κρατησουμε. Ο λογος που πρεπει να πεταχτουν όλα είναι επειδη ξεκινησαμε λαθος. Ο δρομος που πορευομαστε είναι προς τον γκρεμο, προς το μεγαλο φαραγγι που ονομαζεται αβυσσος. Κολαση. Ειναι κολαση, η κολαση δεν είναι στους ουρανους, είναι αυτό που ζουμε ολοι μας κ κυριως τα παιδια μας. Αυτο που βλεπεις είναι κολαση. Μετατρεψαμε έναν φανταστικα ομορφο παραδεισο σε κολαση. Αυτό καναμε όλα αυτά τα χιλιαδες χρονια που περιφερομαστε εδώ πανω. Σκαβαμε τα θεμελια του παραδεισου κ φτιαχναμε την κολαση μας. Ειμαστε οι σαταναδες κ ότι βλεπεις γυρω σου είναι το δημιουργημα μας. Κολαση. Μεσαιωνας. Ξερεις τι καναν στον μεσαιωνα; Σκοτωναν στην πυρα ατομα που ηταν αληθινοι. Τον Γαλιλαιο, τον Μπρουνο, τις γυναικες. Οτιδηποτε αληθινο το σκοτωναν κ δημιουργουσαν κολαση, μεσαιωνα. Το πιο αληθινο ον πανω στην γη είναι η γυναικα κ μετα, το δημιουργημα της, ο ανδρας κ οι ανθρωποι. Οτι γεννα ζωη είναι ομορφο. Η γυναικα είναι η κορωνα, το στεμμα της Ζωης.

Η κολαση που βλεπεις γυρω σου είναι δημιουργημα ολων μας. Ολοι εχουμε βαλει το λιθαρακι μας με κάθε τροπο κ με κάθε ευκαιρια. Η κοινωνια είναι δημιουργημα των ανθρωπων της.

Δεν μπορει αυτή την κολαση που εφτιαξαν ολοι να την κατστρεψει ενας Σωσιας. Δεν γινεται. Αυτό που το φτιαξαμε ολοι πρεπει από ολους να καταστραφει. Ο ανθρωπος είναι το κυτταρο της κοινωνιας κ πρεπει το κυτταρο, το κάθε κυτταρο, να αναλαβει τις ευθυνες του. Ειναι μια προσπαθεια καθολικη απ’ολους μας να καταστρεψουμε το παλιο κ στην θεση του να φερουμε ξανα την ομορφια. Στην πραγματικοτητα ζουμε μεσα σε παραδεισο, αλλα εμεις οι ανθρωποι το καναμε κολαση.

Η ζωη είναι ενας παραδεισος κ τιποτε άλλο. Το ότι ζεις κ υπαρχεις κ αναπνεεις είναι κατι το απιθανο κ αδιανοητο. Η ζωη είναι ο υπερτατος παραδεισος. Αποτελουμαστε από ανοργανη υλη, που με καποιον τροπο αυτή η ανοργανη υλη γινεται ζωη. Η ζωη είναι κατι το ασυλληπτα ομορφο. Είναι παραδεισος, ας της δωσουμε ξανα την υποσταση της. Την εχουμε καταντησει κολαση με τα ιδια μας τα χερια. Εμεις οι ιδιοι πρεπει να της ξαναδωσουμε το μεγαλειο που της κλεψαμε. Η ζωη είναι μεγαλειωδης.

Είναι πολύ δυσκολο αυτό το εργο, επειδη ζουμε μεσα σε ψευδαισθηση. Ο καθενας φτιαχνει το ονειρο του , το πιστευει κ μπαινει εκει μεσα κ την βρισκει. Είναι όμως ψευδαισθηση όλα. Ονειρα γλυκα που μας νανουριζουν κ που δεν θελουμε να ξυπνησουμε από τον υπνο μας. Κοιμομαστε ομορφα κ γλυκα μεσα στα ονειρα μας, που εμει οι ιδιοι φτιαχνουμε.

Η γυναικα γεννα από την μητρα της, από τα σπλαχνα της Ζωη,

κ ο αντρας την καταντα Θανατο. Κολαση. Μεσαιωνα.

Είναι ανδροκρατουμενη η κοινωνια μας κ ο αντρας, σαν μια ζωη που το παιζει μεγαλος ηγετης, να εχει την μεγαλυτερη ευθυνη της κολασης μας. Ο αντρας ειναι μικρο παιδακι που του εδωσες όπλα κ παιζει μαζι τους. Ετσι είναι η φυση του ανδρα, να είναι παιδακι, που όμως δεν είναι κακο, δεν είναι κακο να είναι παιδακι. Τα παιδακια ειναι ομορφα, όμως εχουν στα χερια τους οπλα κ πρεπει να τους τα παρουμε, πριν είναι πολύ αργα. Στα χερια τους εχουν ατομικες βομβες, πυρηνικες βομβες, μεταλλαγμενα, παιζουν με την υγεια, γινονται φαρμακοβιομηχανοι. Είναι παιδακια. Ας τους αφοπλισουμε πριν να είναι για ολους μας αργα.

Ζουμε στον μεσαιωνα κ σε αυτό κανεις δεν αμφιβαλλει. Επισης κατι που κανεις δεν αμφιβαλλει, είναι ότι θα μας παρει καιρο για να βγουμε από κει μεσα. Οι γονεις μας εζησαν δυο παγκοσμιους πολεμους κ μεις τωρα ένα καθολικο μεσαιωνα, μια κολαση του Δαντη. Ολα αυτά δεν εγιναν σε μια νυχτα, ηταν αποτελεσμα μιας συνεχους διαβρωσης αυτό που μας εφερε στο σημερινο χάλι. Το χαρακτηριστικο αυτης της κολασης είναι ότι δεν παιρνει πλεον διορθωμα. Πρεπει να πεταχτει ολοκληρη στα σκουπιδια. Μας εφερε μονο δεινα κ τιποτε άλλο. Είναι αχρηστος πλεον αυτος ο παλιος τροπος ζωης κ επιζημιος για την υγεια μας. Μπορει να μην θελεις να τα πεταξεις. Επαιξες χιλιαδες χρονια μαζι τους κ τα εχεις συνηθισει όπως το τσιγαρο. Οκέι, φυλαξε τα στην ντουλαπα σου σαν ενθυμια, σαν ενθυμια από την γιαγια σου κ τον παππου σου. Φυλαξε τα στην ντιβανοκασελα. Είναι ωραια σαν παλιες φωτογραφιες στο αλπουμ σου, που τες κοιτας κ νοσταλγεις τους παλιους ωραιους καιρους,

Κουβάλα τις αναμνησεις σου, αλλα να μη σου είναι βαρος,

κουβάλα τες σαν τσιμπιδακι στα μαλλια σου,

σαν δακτυλιδι,

σαν χρυσο δοντι. Μεχρι εκει είναι ωραια. Είναι αναμνησεις . Είναι ωραια.

Ας γυρισουμε σελιδα. Μια ολοφρεσκια σελιδα. Ολολευκη, μυρωδατη σελιδα. Τι ωραια που μυριζει το φρεσκο χαρτι!

Θα ηθελα να σε σφιξω στην αγκαλια μου κ να σου πω ποσο σε αγαπω! Ωραιο συναισθημα να σφιγγεις καποιον στην αγκαλια σου. Μια ζωη να σφιγγει μιαν αλλη ζωη στην αγκαλια της. Είναι ενας παραδεισος αυτό! Ο πιο ομορφος!

Θα ηθελα να σε σφιξω στην αγκαλια μου κ να σου πω οτι όλα θα πανε καλα. Ολα. Δεν είναι για να σου δωσω θαρρος. Μου βγαινει αυθορμητα αυτό. Το νιωθω. Το νιωθω πανω μου κ το νιωθω σε σενα.

Χθες ημουν βολτα με τα σκυλακια μου εκει εξω κατω από την ψιλη βροχουλα, αναμεσα από τα δεντρα κ το ενιωθα αυτό το συναισθημα εκει γυρω μου κ μεσα μου. Σε μια στιγμη σταματησε η βροχη κ το αερακι κ μειναμε να κοιταζει ο ενας τον άλλο. Η φυση κ ο ανθρωπος αντιμετωποι κατω από τον ανοιχτο ουρανο. Δεν ηταν αντιπαλοι, ηταν φιλοι,

Συντροφοι σε αυτό που συνηθιζεται να λεγεται Ζωη.

Βαβελ σημαινει συγχυση. Η συνεχεια της ιστοριας μας λεει, ότι οι ανθρωποι ξαναβρεθηκαν μετα απο πολλα πολλα χρονια κ ξαναπροσπαθησαν να δημιουργησουν τον κοσμο με μια νεα γλωσσα που ανακαλυψαν. Την γλωσσα της αγαπης κ του αλληλοσεβασμου, πρωτα απ’όλα στον εαυτο του ο καθενας κ μετα τα αλλα ερχονται μονα τους, σαν παραγγελιά.

Ζαμπετα μου βαλε ένα ζειμπεκικο!

Giorgos Zampetas-TAXIMI ME ZEIMPEKIKO,

να περνατε ολοι ομορφα, Αλαααα

WWW. ΖΑΜΠΕΤΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΑΣΗ