στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
…να σου διαχωριζει την ηλιοκαμενη σαρκα απ το κλειδωμενο αποκρυφο λευκο.
… κ οι αναπνοες μαζευτηκαν μοναχες κ ακουμπησαν τα βοτσαλα.
…ενας ελαφρυς κυματισμος ξεβρασε στην καταληξη της ξηρας ένα ξεροκλαδο…
( αποσπασματα από το κειμενο του Admin: «Ανελεητα, να εξεγειρονται οι αισθησεις»)
Καθομαι εκει στην παραλια κ αγναντευω, περιμενοντας τον Κοντό να φερει κατι. Να φερει ένα λουλουδι, μια ευωδια, τον Ποσειδωνα. Ναι, ειχα μεγαλες προσδοκιες. Να ρθει ενας θεος.
Κ η θαλασσα εφερε στα ποδια μου ένα ξεροκλαδο. Το πηρα στα χερια μου. Πιθανον από καποια ελια, ένα πλατανο, από ένα δεντρο του Αμαζωνιου. Πιθανον όμως να είναι κ ένα κλαδι από καποιο ταπεινο θαμνο.
Το εχω στα χερια μου κ το περιεργαζομαι. Αυτό το κλαδι. Το ξεροκλαδο.
Το ξεροκλαδο που ταξιδευε κ εκανε αυτό τον μολο, το λιμανι του. Μπορει όμως κ να μην ταξιδευε. Καποιος ερασιτεχνης ψαρας νευριασμενος που δεν επιασε κανενα ψαρι να το πηρε κ να το πεταξε στη θαλασσα, ετσι για εκτονωση.Μπορει κ παλι καποιοι νεαροι να αναψαν φωτια στην παραλια κ αυτό να μην τους γουσταρε κ να φωναξε τον ανεμο κ μπλουμ στην θαλασσα,
Κ να σου τωρα στα χερια μου.
-Εισαι ευχαριστημενο μαζι μου; Με γουσταρεις;
Κ ετσι ξαφνικα το πεταξα ξανα στη θαλασσα. Το ειδα να λικνιζεται πανω στο ελαφρυ κυματακι.Ετσι ξαφνικα όπως το πεταξα ετσι ξαφνικα αρχισα να βγαζω τα ρουχα μου κ να πεφτω στη θαλασσα. Κολυμπησα, πηρα το ξεροκλαδο κ το εφερα πισω στη ξηρα.Εγω ενας ναυαγοσωστης. Το φιλησα κ το εβαλα στην τσεπη μου. Το εφερα σπιτι κ το εβαλα μεσα στο ποτηρι που βαζω τα στυλο κ τον νυχοκοπτη μου. Πανω στο γραφειο.
Κ ετσι ξαφνικα μια μερα το πηρα κ το εφερα κατω στον κηπο μου. Το φιλησα κ το εριξα πανω στο γκαζον μαζι με κατι αλλα ξεροκλαδακια.
στον Admin
απο Κριστοφ
