στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Ξαφνικα ο καλοκαιρινος ουρανος σκοτεινιασε κ μαυρα συννεφα μαζευτηκαν από πανω
από τη χωρα. Πηρα τηλεφωνο τον φιλο που είναι στην Ισπανια.
-Τι καιρο εχεται φιλε στην Ισπανια;
-Αστα φιλε. Μαυρα συννεφα. Μαυριλλα, που κ ο φιλος μας από την Ιταλια τα ιδια λεει.
-Ποιος φιλος μας; Ο Μπερλουσκονι;
-Όχι. Αυτος καλα περναει. Μιλω για τον Αντρεοτι.
-Αντρεοτι; Αυτόν τον μεγιστανα της Φιατ; Για αυτόν μιλας;
-Όχι, για τον γιο της Κλαουντια.
- Της Κλαουντια Καρτιναλε;
-Της Κλαουντια Κλαουντια. Της απλης μανας που ζει καπου στο Παλερμο κ παλευει να
τα βγαλει περα. Της ασιμης Κλαουντιας που στον ταφο της θα γραφουν μονο το ονομα κ το επιθετο της χωρις κανενα ευσημο κ παρασιμο διπλα της.
Ένα φαντασμα πλανιεται πανω από την ευρωπη. Είναι το φαντασμα, όχι του Μαρξ, αλλα του Διεθνους Ταμειου Των Εθνων κ περιοδευει, κανει τουρνε, πανω από την Ευρωπη.
Διεθνες Ταμειο Των Εθνων!
Ναι εδώ ειμαι! Παρων! Ενας δανειστης.
Το ξερω ότι εισαι εδώ. Ενας παραδεισος πανω στη γη. Μια ευλογια. Οξυγονο για τον πλανητη μας. Ενας καλος σαμαρειτης. Το δεξι χερι του Χριστου. Η ομορφοτερη ευφυια του ανθρωπου. Το αποσταγμα της εκφρασμενο σε έναν απιθανο οργανισμο. Η περηφανεια του
ανθρωπου. Διεθνες Ταμειο Των Εθνων. Εχει παρει φωτια η Ευρωπη κ αυτό μια πυροσβεστικη.
2012, Ευρωπη. Οι οικονομιες της καιγονται η μια μετα την άλλη. Τι φταιει; Τι δεν πηγε καλα; Η τεχνολογια στα υψη κ ο ανθρωπος να εχει την δυνατοτητα να δουλευει 2-3 ωρες την ημερα κ να ζει ομορφα κ ωραια κ να συμβαινει το αντιθετο. Ανεργια, εξαθλιωση, φτωχια, πεινα, μαυριλα.
Τιποτα δεν συμβαινει. Απλα εχει παθει εμφραγμα ο οικονομικος μηχανισμος. Καπου εχει μπλοκαρει η ροη του χρηματος κ επαθε εμφραγμα η οικονομια. Δεν υπαρχουν λεφτα στην αγορα. Καταρευση. Collapse.
Κατω από τον ηλιο συμβαινουν τα πιο απιθανα πραγματα.
Ανθρωποι. Οι πιο απιθανες καταστασεις.
1ος Παγκοσμιος πολεμος, 2ος Παγκοσμιος πολεμος, Κρισεις.
Η βροχη συνεχιζει να πεφτει κανονικα, ητε κατω από τα συννεφα είναι
χαλασματα ητε όχι.
Η βροχη συνεχιζει να πεφτει κανονικα ητε κατω είναι η βομβαρδισμενη
Χιροσιμα κ το Ναγκασακι, ητε όχι.
Η βροχη συνεχιζει να πεφτει κανονικα στα χαλασματα της Ευρωπης.
Η βροχη συνεχιζει να πεφτει κανονικα κ να καθαριζει τους βοθρους.
Η βροχη συνεχιζει να πεφτει κανονικα.
Εβρεχε, εβρεχε, εβρεχε για χρονια κ για χρονια κ όταν σταματησε κ εβγαλε
Ηλιο, όλα στην πολη παρθενα κ ομορφα, καθαρα. Ακουστηκε
στο βαθος του οριζοντα ένα μπαμ κ ένα παφ μπροστα μας. Ένα νεκρο πουλι
στα ποδια μας. Ηταν ο νεος, καινουριος ανθρωπος, ολοζωντανος μπροστα μου,
με το οπλο παραμασχαλα κ την κανη του οπλου να καπνιζει φρεσκο θανατο.
Καλωσορισες ανθρωπε. Οι μελλοθανατοι σε περιμενουν.
Κ εκραξεν η καρακαξα 3 φορες κ στην 3η ακριβως εγεμισεν ο ουρανος
ακριδες. Σκοτεινιασε ο τοπος. Όμως δεν πειραξαν τιποτε από τις σοδειες των
ανθρωπων κ χαθηκαν στο δασος.Ομως ο ανθρωπος εβαλε παντου εντομοκτονα κ εγεμισεν ο τοπος πτωματα κ δυσωδια. Κ δεν ειχε που να παει ο ανθρωπος για να ξαποστασει γιατι παντου πτωματα κ νοσταλγησε τις ομορφες καθαρες μερες. Κ τοτε εβρεξε ξανα. Εγινε καθαρση. Κ όταν καθαρισε το στερεωμα κ εγινε ξαστερος ο ουρανος, ξανακουστηκε εκεινος ο θορυβος. Ο πυροβολισμος. Μα ουτε πουλι ουτε τιποτε δεν επεσε απο τον ουρανο. Ανησυχησαν. Πηγαμε κοντα κ ηταν εκει ο ανθρωπος. Πεσμενος αιμοφυρτος κατω στο χωμα.
-Αυτοκτονια, απεφανθη ο ιατροδικαστης. Αυτοκτονια.
Κ τοτε επηλθε ισορροπια στη γη κ ηταν όλα μελι γαλα. Τα ομορφα, τα καλα τα χρονια. Χωρις εμας. Κ ουτε καν ένα κλαμα, ουτε ενας οδυρμος για μας. Τιποτα. Τιποτα.
Κ επερασαν οι ακριδες, ένα τσουρμο, πανω από τα εγκατελειμενα χωραφια των ανθρωπων κ ουτε καν τα αγγιξαν. Ηταν μολυσμενα.
Όμως! Ακουστε! Κατι γρατσουναει το χαρτι. Κ ναι! Είναι ενας ποιητης κ γραφει,
γραφει μαρτυριες κ
εγιναν οι μαρτυριες απολιθωματα κ ο ιδιος κατι σαν Σφιγγα που με τον καιρο δεν εμεινε τιποτε, ουτε εστω μια μαρτυρια ότι αυτοι υπηρξαν. Δεν υπηρξαν ποτε. Δεν υπηρξαμε ποτε. Ειμασταν απλα μια καταρα πανω στη γη. Ο εφιαλτης της.
Μειναμε ετσι πεθαμενα πτωματα, σαν Εκτορας, για καμποσο μεχρι που εδωσε διαταγη να φαγωθουμε. Κ η φυση χωρις καμια ορεξη μας καταπιε. Γιατι κ το κρεας μας μολυσμενο κ ανοστο καθως κ όπως η ψυχη μας. Ανοστη.
Παρολα αυτά μαζευτηκαν όλα τα ζωα κ τα δεντρα κ οι πετρες κ τα χορτα κ όλα κ μας κατευοδωσαν. Αξιζαμε για καλυτερα πραγματα ελεγαν μονολογοντας για μας. Προικισμενα οντα αλλα μαλθακα κ ανοητα ταυτοχρονα.
Κ περασαν τα χρονια κ μια μερα εφωναξε ο θεος τους συμβουλους του κ τους ειπε: Θελω να ξανακατεβασετε τον ανθρωπο πανω στη γη.
Κ εβλεπες αξαφνα τα προσωπα των αλλων θεων αγριεμενα, σαν να τους ειχες στερησει αποτομα την δοση τους. Κ Αυτος σηκωθηκε , κτυπησε το χερι του στο τραπεζι κ ειπε: Άλλη μια προσπαθεια στον ανθρωπο. Ξανα στη γη. Η τελευταια.
Κ κατεβασαν τα προσωπα τους ολοι κ ειπαν με βαρια καρδια: Ενταξει συμφωνουμε. Κ κατεβηκε ο ανθρωπος στη γη. Κ το στοιχημα μεγαλο γιατι ολοι οι θεοι ηταν εναντια κ μονο ένας υπερ μας.
Κ ο ενας θεος, ο υπερ μας, τωρα στριμωγμενος στο τοιχο. Ουτε δεξια να παει, ουτε αριστερα, ουτε πισω, ουτε μπροστα. Εκει, στριμωγμενος.
Κ γω να γραφω. Εγω κ ο θεος μαζι, οι δυο μας. Ψηφοι υπερ δυο. Κατά η πλειοψηφια. Κ παντα φωτιες γυρω μας κ καπνος, να πνιγομαι. Κ μου εβαλε το μαντιλι του στο στομα κ στη μυτη μου κ τον κοιταξα. Ηταν κ αυτος ιδρωμενος. Κ μετα εκανε ένα νευμα κ αρχισε να βρεχει κ να σβηνει μια μια τις φωτιες κ τα γραφομενα μου να μουσκευονται κ να τα περνει το ποταμι. Κ μου εκανε νοημα να σιωπησω κ να κοιταξω περα. Ένα λαμπερο ουρανιο τοξο, σαν ζωγραφισμενο από παιδακια του δημοτικου. Όχι συμμετρικο, ατσαλα ζωγραφισμενο. Κ υστερα ενας δυνατος ηλιος να με τυφλωνει, που όταν ξαναβρηκα το φως μου αυτος ειχε φυγει. Εψαξα κ δεν βρηκα εκει γυρω ουτε εντολες χαραγμενες σε πλακες ουτε τιποτα. Παρα μονο όταν σηκωσα κατι πλακες να δω αν εγραφε κατι από κατω, βρηκα μονο μυρμηγκια κ τις ξαναβαλα στη θεση τους.
Μαυρα συννεφα πλανιουνται πανω από τις καρδιες των ανθρωπων. Ανθρωποι εναντιον ανθρωπων. Κ καπου εκει μια τελευταια ευκαιρια. Ένα στοιχημα.Αξιζουμε να ζουμε σαν ανθρωπινο ειδος πανω στον πλανητη γη; Ας βαλει ο καθενας το χερι στην καρδια του κ ας γινει αυτή ο αφεντης.
Ο Θεος εκοψε ένα μηλο από τον απαγορευμενο καρπο της γνωσης, πηρε το σουηδικο σουγιαδακι του κ το μοιρασε στα 3. Ένα κομματι Αυτος, ένα ο Αδαμ κ ένα κομματι η Ευα.
Ακουστηκε ενας θορυβος μεσα από κατι δαφνες. Φανηκε η μουσουδα του αναμεσα στα φυλλα κ μας κοιταξε. Ένα γουρουνακι. Χαμογελασαμε. Πηγε ο θεος εκει κ του εδωσε ένα κομματι από το δικο του μηλο κ αυτό το εφαγε με πολύ ορεξη. Του εδωσε κ το υπολοιπο.
Το ιδιο εκανε κ η Ευα κ ο Αδαμ. Αυτό τα μασουλησε ευχαριστημενο,ξερογλυφτηκε, γυρισε μας κοιταξε για λιγο κ συνεχισε αμεριμνα τη βοσκη του.
το συστημα Κοσμος
κ απεναντι Εμεις.
ενα ρινγκ; μια παλεστρα;
η μια Ενοτητα;
Αποφασισε. Τωρα!
ευχαριστω για την φιλοξενια. Κριστοφ
