Νομιζα ότι ηταν Αυγουστος. Μηνας Ιανουαριος. Ειχα εξαψεις. Παθος. Μια ακατανικητη δυναμη να με τραβα μεσα σου. Σε φιλουσα κ ιδρωνα. Εβαζες το χερι σου πανω στο μετωπο μου κ αστειευομενη ελεγες ότι εχω πυρετο.Ειχα πυρετο. Η ιωση που λεγεται γυναικα. Μηνας Ιανουαριος σαν Αυγουστιατικος καυσωνας.

Πατησα 2-3 φορες το ποντικι κ μου εβγαλε Αξιον Εστι κ απαγγελια Μανου Κατρακη. Αξιον Εστι 1977..

«Ηταν φορες που εσερνανε μαζι τους κ αιχμαλωτους, μολις πιασμενους πριν στα ξαφνικα γιουρουσια που κανανε τα περιπολα. Βρωμουσαν κρασι τα χνωτα τους κ οι τσεπες τους γιοματες κονσερβα η σοκολατες. Όμως εμεις δεν ειχαμε, ότι κομμενα τα γιοφυρια πισω μας κ τα λιγα μουλαρια κ κεινα ανυμπορα μεσα στο χιονι…

Χρονους πολλους μετα την αμαρτια που την ειπανε αρετη κ την ευλογισαν μεσα στις εκκλησιες. Λειψανα παλιων αστρων κ γωνιες αραχνιασμενες του ουρανου σαρωνοντας η καταιγιδα που θα γεννησει ο νους του ανθρωπου. Κ των αρχαιων κυβερνητων τα εργα πληρωνοντας η Κτιση θα φριξει. Ταραχη θα πεσει στον Αδη κ το σανιδωμα θα υποχωρησει από την πιεση τη μεγαλη του ηλιου…»

βλεπω το βιντερακι «Μικρες χαρες» κ θελω να γραψω κατι. Δεν ξερω τι με εχει πιασει, αλλα όταν βλεπω κατι που μου αρεσει, θελω να γραψω κατι. Ισως είναι εσωτερικη αναγκη. Ισως όμως είναι κ το εγω που λεει:Ει, εισαι σημαντικος, γραψε κατι, να μεινει το ονομα σου στην ιστορια, να σε δοξαζουν ολοι.

Τα νεκροταφεια είναι γεματα με σημαντικους τυπους,

κ εδώ περα, σε αυτή τη ζωη,αρχηγος είναι ο θανατος,

κ όχι ο Σαμαρας κ το διευθυντηριο της Ευρωπης,

ουτε καν ο Ομπαμα,

Εδώ θελω να σου πω στο αυτι ότι εισαι πιο σημαντικος από αυτους.

Αυτοι κ οι επομενοι κ οι πρωην. Ανδρεικελα.