προσπαθησε να ανοιξει το παραθυρο του κ δεν ανοιγε. Ειχε πιασει παγο. Πηρε το σφυρι κ το καλεμι, που ειχε προχειρα διπλα στο παρθυρο, εσπασε τον παγο κ ανοιξε το παραθυρο. Κοιταξε προς την Ανατολη,

ο ηλιος εκανε την εμφανιση του πισω από τα μαυρα συννεφα κ μετα χαθηκε,

ηταν η τελευταια φορα που θα τον εβλεπε,

εβαλε το χερι του στις ακτινες του να τον χαιδεψει. Η τελευταια φορα στην ζωη του που θα τον εβλεπε. Η τελευταια φορα που θα εβλεπε αυτόν τον φιλαρακο.

Πανω στο ραφι της ζωης ειχε διαφορα κουτια. Αυτος διαλεξε ένα που εγραφε: «κυνηγι». Το εβαλε στο καλαθι του κ πηγε να πληρωσει στο ταμειο. Πληρωσε κ μολις βγηκε εξω,το ανοιξε αμεσως. Ανυπομονουσε να μαθει τι ειχε μεσα. Ειχε μεσα, αγκιστρια διαφορων σχηματων, δολωματα. Ειχε μεσα μια καραμπινα δικανη, σφαιρες, διχτυ για τα θηραματα. Ο καταναλωτης γυρισε κ με αγριοκοιταξε. Επενεβαινα στα προσωπικα του. Ημουν περαστικος κ γω από το σουπερμαρκετ της Ζωης κ τον ειδα που αγορασε αυτό το κουτι κ από περιεργεια τον ακολουθησα να δω τι ειχε αγορασει, τι ειχε μεσα. Εγω ειχα αγορασει ένα βαζακι μελι, ένα σακουλακι βρωμη της κουάκερ όουτς, ενας μαρουλι, δυο τρις μπανανες κ πορτοκαλια για στιψιμο. Επισης αγορασα κ ένα βιβλιο. Μου αρεσε ο τιτλος του: Ταξιδιωτης της βροχης. Ο ηρωας του εργου, ενας ντετεκτιβ. Περιμενα εξω από το ιατρειο κ μεχρι να με δει, εριξα μια ματια σε ένα ενθετο, μιας εφημεριδας, που ηταν στο τραπεζακι του ιατρειου κ επεσα πανω σε μια κριτικη αυτου του βιβλιου. Εγραφε: «Ο ταξιδιωτης της βροχης είναι ένα μαστ. Αξιζει η αγορα του. Ειναι ενας ντετεκτιβ που προσπαθει να εξιχνιασει ένα εγκλημα. Την δολοφονια του αγωνιστη ποιητη, Δωρου Ποίζου,από εξτρεμιστικα στοιχεια. Ο Δωρος, προσπαθουσε να διασωσει την πνευματικη υγεια της χωρας του κ δολοφονηθηκε για τις αποψεις του»