Η Ροδιτισσα. Η Ιμαλία

Ερωτικο διηγημα, πανω στα χωματα κ τα λαγκαδια της Ροδου, μεσα στις ρεματιες της.

“Σταθηκε στην ακρη του νησιου κ κοιταζοντας την

απεραντη θαλασσα φωναξε: «πως μπορω να ενωθω

με το ολον;»

«Με τον ερωτα μαζι μου», του ειπε Αυτό.

Κ αυτος πηρε μια πετρουλα κ την εριξε στη θαλασσα που εκανε 5-6

πηδηματακια πριν κανει μπλουμ κ χαθει”

Καλλιστος Παυλος. Ετων 35.

Κ επλαγιασεν ο Γιωργιος του Σαββα με την Αναστασια του πάτερ Ευαγγελου κ εσκασεν μυτην ο ομορφος μπεμπης που αργοτερον, στα εφταμηνιατικα του, ελαβεν το ονομα: Παυλος. Πολύ αργοτερον, όταν εμαθε να περπατα κ να γραφει, του ηλθε η εμμονη να γινει δικηγορος. Όπως κ εγινε. Δικηγορος. Από τους καλυτέρους του νησιου. Μιαν ημεραν όμως αλλαξε κ τα παρατησεν όλα κ εγινεν επιχειρηματιας. Από τους καλυτερους του νησιου. Κ ειχεν μεγαλο σεβασμο από ολους κ αν ειμασταν στην εποχη που καναν βολτα στο λιμανι, με τα υψηλα τους καπελα, οπου χαιρετουσε ο ενας τον άλλο, ανασηκώνοντας τα καπελα τους κ κανοντας υποκληση ο ενας στον άλλο, θα επερνε τον μεγαλυτερο σεβασμο, κ θα εχανες το μετρημα των καπελων τους κ του σεβασμου τους σε αυτόν. Κ ητο μονον 35 χρονων λεβεντης. Καλλιστος Παυλος. Ενας λεβενταρος. Ροδιτης.

Ροδος. Το νησι του ηλιου. Η Νησος του Ηλιου. Επροκειτο ο Διας να μοιρασει την γη στους ολυμπιους θεους.Ο Ηλιος ομως, ελειπε απο τη μοιρασια κι εμεινε χωρις γη. Ο Διας τοτε ειπε να ξανακανουν την μοιρασια, αλλα ο Ηλιος τοτε είπε πως η γη που θα αναδυοταν από τη θάλασσα, οταν θα ανατηλει το επομενο πρωινο, θα γινοταν δική του. Αναδυθηκε ένα πανεμορφο και καταπρασινο νησι, η Ροδος. Ο Ηλιος συνεπαρμενος από την ομορφια της την ελουσε με τις ακτίνες του. Απο τοτε η Ροδος είναι το νησι του Ηλιου. Το πιο λαμπερο κ το πιο ομορφο. Ροδος. Η κορη του Ποσειδωνα κ γυναικα του Ηλιου.

Επερασαν πολλες γυναικες κ ακουμπησαν το κεφαλι του κ το σωμα του Παυλου. Ηταν μεταξενιες κ αραχνούφαντα φορουσαν φορεματα. Κ στα ματια του Παυλου εβλεπες παντα μια λαμψη, όταν αυτες του εκαναν επισκεψη. Ναι, υπεραγαπουσε ολες τις γυναικες κ ηθελε να αγκαλιασει οσο πιο πολλες μπορουσε. Κ αυτές το καταλαβαινανε κ

όταν ενοιωθε μονος του,

κ υστερα το ελαφρυ κτυπημα στην πορτα του,

κ αυτος ανοιγε την πορτα κ της επαιρνε αγκαλια,

κ αυτές εγυρναν το κεφαλι τους στο πλαι κ τα μεταξενια μαλλια τους ακουμπουσαν κ σκεπαζαν το χερι του κ εσκυβε κ τα φιλουσε,

σαν να φυλαγε το χωμα της πατριδας,

σαν να φιλαγε ένα ανθισμενο ροδο.

Η τελευταια του κατακτηση η Ολυμπία.Ενας καστανος αγγελος με μαλλια μεχρι κατω στα γονατα, που όταν καναν ερωτα, τους ακουγε η γειτονια κ ξενυχτουσε μαζι τους. Κ όταν ηταν εξω ξαπλωμενοι κ οι δυο γυμνοι, κατω από τον λαμπερο ηλιο πανω στα χορτα κ να κανουν ερωτα , να την χαιδευουν τα χορτα απαλα κ να συναγωνιζονται τον Παυλο στο αγγιγμα κ στα χαδια κ μπορω να πω να τον ζηλευουν. Κ μετα αφου τελειωναν, ο Παυλος να της καθαριζει τα χορτα από το κορμι της κ να παιρνει με το στομα του τα φυλαρακια αναμεσα από τα σκελη της κ να το ξαναφιλα ετσι καθαρο χωρις φυλλα. Κ αυτα, τα φυλαρακια, πεισματαρικα να επιμενουν να την ακολουθουν παντου.Να μπαινουν μεσα στο σλιπακι της κ μεσα στο σουτιεν της. Μεχρι την κρεβατοκαμαρα κ στο σαλονι εβρισκες φυλαρακια.

Ολυμπία.Φωτοστεφανο στα μαλλια σου.

Ολυμπία. Ολυμπιακοι αγωνες.Κ ακουω ουρανομηκεις ζητωκραυγες. Είναι ο Διαγορας ο Ρόδιος κ μολις ανακηρυχθηκε ολυμπιονικης στο αθλημα της πυγμαχιας. Ακουω αναμεσα από τις ζητωκραυγες τον ποιητη Πινδαρο να τον εξυμνει. Χρονια μετα, όταν ηταν πια γερος, ο Διαγορας, καθοταν στο σταδιο κ παρακολουθουσε τους δυο γιους του να στεφανωνονται κ αυτοι ολυμπιονικες . Κ οι δυο γιοι του να τον παιρνουν στους ωμους τους κ να τον περιφερουν θριαμβευτικα στο σταδιο της Ολυμπιας.

-Ωρα να πεθανεις πια Διαγορα, μην περιμενεις να ανεβεις κ στον Ολυμπο! Φωναξε καποιος από τους θεατες.

Κ τοτε ηλθαν οι ιδιοι οι θεοι του Ολυμπου κ τον ανεβασαν οι ιδιοι στον Ολυμπο,

κ ο ιδιος ο Διας επροσκυνησε έναν θνητο,

κ ένα δακρυ κυλισε στο μαγουλο του σκληρου θεου,

κ πολλα δακρυα κυλισαν στο μαγουλο του ημιθεου Διαγορα.

Σκουπιζε τα δακρυα ο θεος , του ημιθεου,

κ ο ημιθεος τα δακρυα του Θεου,

Ετσι που οι θεοι ολοι, που ηταν παρων κ βλεπαν τι γινοταν,

αρχισαν να πηγαινουν ο ενας δεξια κ ο άλλος αριστερα κ να σκορπιζουν,

κ να κρυβονται. Να κρυβουν τα ματια τους. Κ το βραδυ ο Διας κοντα στο τζακι κ ολοι τους εκει γυρω,

αλλοι καθισμενοι κατω στην φλοκατη, αλλοι καθισμενοι σε περιτεχνα σκαμπο κ καναπεδες του Ηφαιστου, ακουαν ιστοριες για αγριους κ τερατα κ κεραυνους του αρχηγου θεου Δια κ ανατριχιαζαν. Γιατι ηταν πολύ παραστατικος κ μεγαλος ηθοποιος κ καθε τοσο γυριζε στον Διαγορα τον Ροδιο κ τον κοιταζε στα ματια κ τον αγκαλιαζε. Σαν πατερας σε γιο. Ναι ετσι ακριβως . Πατερας κ γιος. Χωρις καθολου ηθοποιια κ χωρις καθολου φτιασιδωματα κ ψεμα. Αυθεντικος.Ναι ετσι όπως σου μιλω τωρα. Πατερας κ γιος αγκαλια. Καρδια σε καρδια.Ψυχη με ψυχη. Αγκαλιασμενοι. Ενα οι δυο τους.

-Ολυμπια; Ολυμπια μου; Ολυμπια, ημουν καλος εραστης; Σου αρεσε που καναμε ερωτα; Σου αξιζω; Ρωτα την Ολυμπια ο Παυλος με αγωνια.

Κ αυτή ερχεται διπλα του κ τον φιλα τρυφερα στο προσωπο κ νιωθει την ζεστη ανασα της στο προσωπο του κ τα ζεστα της στηθη να ακουμπουν το αντρικο του σωμα κ να τον αναβουν παλι κ να μην μπορει να συγκρατηθει άλλο κ να την σφιγγει στην αγκαλια του κ να λυωνει σαν βουτηρο μεσα της. Όχι ακριβως βουτηρο. Οι ανδρες ειμαστε παγοκολωνες κ παγος που λυωνει στην αγκαλια μιας γυναικας κ γινεται νερο που αρχιζει κ ρεει κ παιρνει διαφορα σχηματα μεσα σε διαφορες κουπες. Κ εχει πολλες κουπες εκει γυρω του.Να! Αυτή ονομαζεται ταυρος, αυτή μαλαγανας, αυτή ονομαζεται οικογενειαρχης, αυτή ονομαζεται εραστης, αυτή ονομαζεται ερωτοκτυπημενος, καυλιαρης. Αυτή είναι ο καυλιαρης. Να κ η κουπα που γραφει Αρχηγος Περικλης . Ο Περικλης των Αθηνων κ πισω από τον Περικλη μια γυναικα.Η γυναικα, αν δεν εχεις καταλαβει που το παω, είναι μια εμπνευση. Η πιο σοφη γυναικα που γνωρισε στη ζωη του ο Περικλης. Η Ασπασια. Η Ασπασια κ ο Περικλης. Πιο κατω είναι η κουπα που γραφει ηδονολατρης. Μα, από ολες τις κουπες που αγαπω περισσοτερον είναι… που είναι δεν την βλεπω;..μου κρυβεται. Είναι η πιο αγαπημενη μου κ παντα την χανω. Είναι ντροπαλη. Α! Νατην. Αυτή εδώ η κουπα είναι η αγαπημενη μου. Η Αγαπη . Είναι η κουπα της Αγαπης. Η αγαπημενη μου κουπα.Δεν ξερω γιατι την αγαπω τοσο πολύ, είναι τοσο παραξενη κ τοσο απιαστη κ τοσο πραγματικη κ τοσο μεγαλειωδης κ τοσο υπεροχη. Είναι ετσι κατασκευασμενη που σηκωνεται καλυτερα με πολλα χερια παρα με ένα. Δεν ξερω ποιος καλλιτεχνης την εφτιαξε αλλα όταν την σηκωνεις για να πιης να ξεδιψασεις…χμ, η κουπα δεν εχει καθολου χερουλια κ για να την πιασεις, πρεπει να βαλεις τα χερια σου γυρω από την κουπα κ να την αγκαλιασεις, όπως αγκαλιαζεις ένα μωρο, που αφου το αγκαλιασεις, αρχιζεις χωρις να το θελεις, να του μιλας γλυκα κ να το κανεις να γελα. Μπορει εκεινη την ωρα να μην νοιωθεις καλα κ να εχεις τις κακες σου, αλλα όταν αγκαλιαζεις ένα μωρο θελεις να το κανεις να γελασει. Κ οταν το καταφερεις κ το κανεις να γελασει κοιταξε τι συμβαινει: αρχιζει κ γελα κ η δικη σου καρδια κ υστερα αυτό το γελιο βγαινει προς τα εξω κ σχηματιζεται πανω στο προσωπο κ στο σωμα σου. Να το θυμασε αυτό παντα. Όλα τα πραγματα βγαινουν από μεσα μας. Μεσα μας εχουμε μια πηγη που αναβλιζει συνεχως. Ξεκινα να ρεει από τοτε που γενιομαστε κ συνεχιζει μεχρι να πεθανουμε. Αυτή η πηγη, εχουν να πουν, αυτοι που γνωριζουν, ότι είναι ηπηγη του συμπαντος. Αλλα ας μην μπουμε σε λεπτομεριες κ σε μυστηρια παντοτεινα κ αλυτα. Μας ενδιαφερει το τωρα. Εδώ κ τωρα . Κ τωρα ο Παυλος εχει αγκαλια την Ιμαλία. Εφυγε η Ολυμπια κ ηλθε η Ιμαλια.

Ιμαλία! Ονομα κ τουτο. Ιμαλία. Χαθηκε να είναι μια Αννα, μια Μαρια, μια Αντιγονη, μια Ισμηνη;

Ιμαλία. Στην αρχαιοτητα κ στην μυθολογια, η Ιμαλια, ηταν νυμφη της Ροδου. Οι νυμφες ηταν νεαρες υπαρξεις που ζουσαν μεσα στη αγρια φυση κ τριγυριζαν στα βουνα κ στα λαγκαδια κ συνοδευαν την θεα Αρτεμη. Πανεμορφες κ η Ιμαλια δεν αποτελει εξαιρεση. Εκλεψε την καρδια του Παυλου κ τον ιδιο τον Παυλο ένα βραδυ σε μια μπυραρια. Μην πιστευεται στους μυθους που λενε ότι ο αντρας εκλεψε την αγαπημενη του. Αυτοι είναι οι ψευτικοι μυθοι. Οι αληθινοι μυθοι είναι όταν, η γυναικα κλεβει τον εραστη της.

Εκεινο το βραδυ, όταν γνωριστηκαν κ ο Παυλος ενοιωσε να πεφτει κ να αιχμαλωτιζεται μεσα στην αγκαλια της Ιμαλίας, ηθελε να παει να δει τον πιο κρισιμο ποδοσφαιρικο αγωνα των τελευταιων αιωνων μεταξυ των πρασινων κ των κοκκινων. Κ οταν εφτασε η ωρα του μεγαλου αγωνα των αγωνων κ επρεπε να φυγει κ επεχειρησε να της πει, ετσι κ ετσι κ τωρα πρεπει να φυγω γιατι εχει τον μεγαλο τελικο κ περιμενε από τα χειλη της να του πει: «Ενταξει αγορακι μου,αφου σου αρεσει η μπαλα καλυτερα από εμενα, μπορεις να φυγεις»,

Αντι αυτου ξεσπασε σε κλαματα,

κ θα με αφησεις μονη μου,

Κ πηγε να τα σκουπισει, τα δακρυα της, με το μαντηλι του.Σκουπισε τα δακρυα της κ αυτή πηρε το μαντηλι του κ το φιλησε κ το γεμισε κοκκιναδια,

κ αναψε τοτε η γνωστη φωτια στο στηθος,

στο μερος της καρδια, που δεν σβηνει ευκολα,

κ ειπε ο Παυλος, το μεγαλο ναι. Ναι! Θα μεινω.

Κ ως δια μαγειας τα δακρυα της εξαφανιστηκαν κ το προσωπο της

ελαμψε τοσο. Κ πανω στο λαμπερο προσωπο της, δυο ματια ομορφα να παρατηρουν τον κοσμο με σιγουρια,

γιατι ετσι δουλευει αυτό το συστημα: κράταμε να σε κρατω να ανεβουμε το βουνο.

Αργοτερα ο Παυλος, την άλλη μερα οι φιλοι του – μεσα από καπνους κ τσιγαρα-του λεγανε ότι εχασε τον καλυτερο αγωνα ολων των εποχων κ επρεπε να ηταν εκει. 3 γκολ ,το ένα καλυτερο από το άλλο. Κ ο Παυλος μη εχοντας τι να απαντησει κουναγε απλα τους ωμους του,

Γιατι αν ηταν τυπος εγωιστης κ του αρεσε να επιδεικνειεται θα τους ελεγε απλα:

Κερδισα. Κ σεις χασατε.

Δεν μιλησε. Κοιταξε εξω από την καφετερια που καθοντουσαν κ ειδε δυο σπουργιτια που καθησαν πανω στη νερατζια κ πετουσαν από κλαρι σε κλαρι χαρουμενα.

Δυο πουλια. Εζησε την καλυτερη βραδυα της ζωης του. Αφου φυγαν από το μπαρακι που γνωριστηκαν κ κατευθυνονταν για το σπιτι της, ξαφνικα 0 Παυλος, εβγαλε φλας δεξια - μπορει να είναι κ αριστερα κ δεν θυμαμε καλα-εβγαλε φλας κ μπροστα τους εμφανιστηκε καποιος ξεμοναχιασμενος δρομακος.Τραβηξε χειροφρενο κ τα χερια του προσπαθησαν να παρουν ένα τσιγαρο από το κουτι κ μετα να το αναψουν αλλα δεν τα καταφερε. Ετρεμαν . Σημαδι ότι επικειται μαχη.Εγινε μαχη κ ο αγωνας εληξε ισοπαλος με αμετρητα γκολ εκατερωθεν.

Κ στο τελος ηθελε να συνεχισει κ αλλο τον αγωνα,

γιατι το σωμα της ηταν τοσο ομορφο,

μα,

το μεν πνευμα προθυμο, αλλα το σωμα δεν.

Παραδωθηκε για παντα σε αυτην. Για παντα. Για παντα.

Αργοτερα, πολύ πολύ αργοτερα, όταν τα δεντρα αρχιζαν να ριχνουν τα φυλλα τους, ο Παυλος που ανακαλυψε ακομα ένα ταλεντο του, το γραψιμο, εγραψε ένα ποιημα που της το διαβασε. Ακουστε το. Εχει τιτλο: για τις αισθησεις

«για τις αισθησεις

ακουμπω το στηθος σου. το ιδιο στηθος που μικρος επινα

το γαλατακι μου, τωρα το ιδιο στηθος φιλω με παθος, ηδονικα.

Ομορφα πραγματακια!. Εισαι προικισμενη! Σε θαυμαζω!

Τοτε εσυ μου ψυθιρισες ότι: όταν θα γερασω θα με φιλας το ιδιο; Θα φιλας

αυτό το στηθος με το ιδιο παθος; Σου απαντησα μονολεκτικα, Όχι.

Ποιος πηδα τωρα μια γρια; Κανενας. Μονο οι μαστουρωμενοι στρατιωτες

στο πεδιο της μαχης μπορουν να το κανουν. Βιαζουν γριες.

Εισαι νεος κ θα πρεπει να γνωριζεις από τωρα ότι το δερμα σου προκειται να ζαρωσει.

-ελα να σου βαλω κρασακι κ να πιουμε. Εις υγειαν!

-εις υγειαν!

Αφησαμεν τα ποτηρακια μας στο ξυλινο τραπεζι κ πηγαμε μια βολτα εξω. Η μερα

ηταν καλη κ την απολαυσαμε με ολο μας το είναι. Γυρισαμε πισω, όταν ο ηλιος

εφευγε. Όταν μπαιναμε μεσα στο σπιτι ηταν ηδη σκοταδι. Πηγες να αναψεις το

φως κ δεν σε αφησα. Αναψα ένα κερι. Ηταν αρκετο.

Κρατοντας σου το χερι αποκοιμηθηκαμε ο ένας στην αγκαλια του αλλου.

Ακουστηκαν φωνες εξω από το παραθυρο μας. Ηταν νεανικα γελια κ καποιο

ζευγαρακι ερωτοτροπουσε. Σταματησαν τα γελια. Μπηκαν στο δωματιο της

Ηδονης.

Σχηματιστηκε στο προσωπο μου ένα ελαφρυ χαμογελο κ επειδη το χερι μου ακουμπουσε

το προσωπο σου καταλαβα ότι χαμογελασες κ συ. Αποκοιμηθηκαμε.»

Στην Ιμαλία

Της το διαβασε όταν καθοντουσαν κ κοιταζαν την κατακοκκινη Ανατολη του ηλιου. Ο ηλιος δεν ειχε φανει ακομα που ετσι που νομιζες ότι μπουρουσε να ηταν κ η Δυση. Μια Ανατολη, η ένα ηλιοβασιλεμμα. Μπορει να ηταν κ ετσι.

Κοιταχτηκαν κ την εβαλε μεσα στην αγκαλια του,

Ενα μικρο μυρμηγκακι περπατησε πανω στο μανικι της Ιμαλίας κ περασε στο μανικι του Παυλου κ εφτασε μεχρι τα γενια του κ χαθηκε μεσα στα μαλλια του. Εγυρε η Ιμαλία το κεφαλι της πανω στα μαλλια του Παυλου κ δεν ξερω, αλλα ειδα ένα φωτοστεφανο πανω στα κεφαλια τους, σαν αυτά που βλεπουμε στες αγιες εικονες της εκκλησιας. Θυμαμε, όταν πιτσιρικας πηγαινα εκκλησια με την γιαγια μου, μου αρεσε η εικονα της Παναγιας με τον Χριστο βρεφος αγκαλια. Σπανια βλεπουμε αγκαλιασμενους αγιους. Αγκαλιασμενους αγιους κ να χαμογελουν κ να γελα το χειλακι τους. Σπανια. Σχεδον ποτε! Ποτε! Ενω θα επρεπε να ηταν το αντιθετο. Χαμογελα κ χαρα μεσα στις εκκλησιες. Η πολλή σοβαροτητα είναι βλαβερη κ προκαλει καταθλιψη κ η ζωη δεν ειναι τιποτε άλλο παρα μονο γελιο. Ειμαστε ενα μυστηριο μεσα σε μια μυστηριακη ζωη. Ανατολη η ηλιοβασιλεμμα; Ενα ερωτημα αναπαντητο για παντα. Ενα διστρατο κ ποιο δρομο να παρω κ ποιος δρομος είναι ο σωστος;

Ολοι είναι οι σωστοι. Βαλε το χερι στην καρδια σου κ ακουμπησε ένα φυλακτο πανω της.Την ζωη σου. Η ζωη σου είναι το φυλακτο σου. Ζησε την ζωη σου.

Η ζωη είναι το δωρο της φυσης σε σενα. Ζησε την. Να εχεις την ευχη μου.Να είναι ανθοσπαρτος ο δρομος σου,

κ αν αγκαθια τα ποδια σου καμια φορα τρυπουν,

να ξερεις είναι τα τριανταφυλλα,

τα τριανταφυλλα με τα κοτσανια τους.

Σας φιλω ολους.

αφιερωμενο στη Ροδο, στις ομορφες Ροδιτισσες. Ροδος.Ροδον.Ροδον πανω στην αντρικη στηθοτσεπη του σακακιου, πανω σε γυναικεια μαλλια