Χρησιμοποιουν τον πιο υπουλο τροπο,

Επονοματι Του. τον πιο υπουλο. Επονοματι Του

Στον πιο πανω ποδοσφαιρικο αγωνα, δηλαδη, Ανθρωπος εναντιον θρησκειας, κερδισμενος βγηκε η θρησκεια. Το ματς βεβαια ηταν στημενο. Στημενο ξεστημενο ο μεγαλος χαμενος είναι ο Ανθρωπος. Ετσι ο Ανθρωπος από Ανθρωπος εγινε ανθρωπος, εχασε δηλαδη το κεφαλαιο γραμμα, το Α, κ στη θεση του εβαλε ένα μικρουτσικο α. Στην πραγματικοτητα δεν είναι ένα α καποιας λεξης, αλλα είναι ένα επιφωνημα: ααααα! ενα επιφωνημα φοβου, απογνωσης, τρομου, τρελας.

Ετσι στον κοσμο επικρατει το μαυρο σκοταδι,

είναι ένα νεκροταφειο με χρυσους σταυρους.

Παιζω κ γω τις ρακετες μου στο ιδιο γηπεδο που επαιζε κ ο Λιαντινης. Ολες οι ομιλιες του Λιαντινη, ολη του η προσπαθεια, ηταν να σε φερουν μεσα σου, στην Σιωπη σου. Μεσα μας κατοικει μια Κυρια, η ομορφοτερη του κοσμου. Η Σιωπη. Δεν είναι η σιωπη του νεκροταφειου, είναι η σιωπη των δεντρων , των λουλουδιων, της Φυσης. Η σιωπη του χιονιού. Πολυ φλυαρια εκει εξω, ενα μποτιλιαρισμα, σε κεντρικο Αθηναικο δρομο. Το γηπεδο που παιζω τις ρακετες μου ειναι ένα παραξενο γηπεδο, ριχνω το μπαλακι στον αντιπαλο κ αυτος το ριχνει σε μενα. Ομως δεν βλεπω τον αντιπαλο, εχει φοβερη ομιχλη, απλα ριχνω το μπαλακι κ αυτό επιστρεφει σε μενα χωρις να βλεπω τον αντιπαλο. Αν τυχει κ καθαρισει αυτή η ομιχλη που εχεις μπροστα σου, μενεις εκπληκτος. Επαιζες μονος σου! Απεναντι σου ένας τοιχος κ τιποτε άλλο. Είναι η Σιωπη. Ειμαστε μονοι μας εδώ, νομιζουμε ότι παντου γυρω μας είναι κοσμος. Ειμαστε μονοι μας. Μια απεραντη σιωπη. Εσυ κ εσυ. Δεν ξερω ποιος καθαρισε την ομιχλη κ ειδα ότι επαιζα μονος μου. Πιθανον ο Λιαντινης, ο Σωκρατης, ο Ηρακλειτος, ο Οσσο. Δεν ξερω. Η αληθεια τσουζει, γιατι καιει το ψεμα σου.Εδω περα ειμαστε μονοι μας, ο καθενας μονος του, ειτε το παραδεχεσαι ειτε όχι. Πολύ λιγοι το παραδεχονται κ ακομα πιο λιγοι διδασκουν Αυτην.