στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Ήταν η πρώτη σοβαρή - υπό την έννοια της ουσιαστικής συζήτησης, - συνάντηση με την Ερατώ και τον Ιοθώρ μετά την επιστροφή τους. Ήμουν θα πω περίεργος και κάπως ανυπόμονος να μάθω και να ακούσω από το στόμα της Ερατούς τα όσα βίωσε, τα όσα «είδε», τα όσα «εννόησε» και τα όσα με την καθοδήγηση του Ιοθώρ αντιμετώπισε και ανακάλυψε… Κατανοώντας το «αγχωτικό» γι’ αυτήν « υπέρ φύση άγνωστο » και την σοκαριστική Αλήθεια και πραγματικότητα που συνάντησε πρόσωπο με πρόσωπο, σήμερα ήμουν έτοιμος να μάθω πως ανταπεξήλθε του όλου εγχειρήματος…
Δεν ήθελα από την πρώτη μέρα της επιστροφής, να την βομβαρδίσω με ερωτήσεις ξέροντας το πόσο δύσκολο, αγχωτικό και επίπονο θα ήταν το εναλλασσόμενο περιβάλλον γι‘ αυτήν με την απότομη και καταθλιπτική πραγματικότητα της επίγειας και πάλι πραγματικότητας. Τώρα και μετά το χρόνο που χρειαζόταν να «εγκλιματισθεί» και να «αφομοιώσει» και πάλι στην θνητή πραγματικότητα της ύπαρξής της και μετά το «χαλαρωτικό δώρο» της μουσικής της δημιουργίας που της χάρισα, είχε έρθει η κατάλληλη και χαλαρή ώρα της αλήθειας.
Ο Ιοθώρ – γνωρίζοντας ότι επρόκειτο να ανοίξει η συζήτηση, επενέβη πρώτος, απευθυνόμενος σε μένα…
« Ποτέ μέχρι τώρα δεν σε ρώτησα – αν και γνωρίζω – που ήσουν περισσότερο «ευτυχισμένος», όταν ήσουν με τον Ουριήλ ή όταν επέστρεψες στη Γη και στην προγραμματισμένη θνητή ζωή σου ?»
Σωστή και επίκαιρη η παρέμβαση του Ιοθώρ, που προσπάθησε με επιτυχία να ανοίξει αβίαστα μια τέτοια συζήτηση, που θα ξαναπώ πως για όσους δεν «γνωρίζουν», θα μας κοιτούσαν με οίκτο και κατανόηση, στην καλύτερη των περιπτώσεων…
«θα μεταφέρω ακριβώς την ίδια την ερώτηση σου, εγώ στην Ερατώ ρωτώντας που ένιωσε πιο ευτυχισμένη, μαζί σου εκεί που πήγατε ή τώρα που γύρισε πάλι εδώ ?»
Η Ερατώ δεν απάντησε αμέσως.. Κοίταξε τον Ιοθώρ λέγοντας..
« Γνωρίζεις την απάντηση, τότε γιατί ρωτάς ?»
«Για να δω μήπως άλλαξες γνώμη» της απάντησε
«Δεν έχει νόημα αυτή η συζήτηση συνέχισε η Ερατώ. Ο χρόνος ήταν περιορισμένος, για μένα λίγος. Το πως αισθανόμουν ? Θαυμάσια.. αν αυτή η πεπερασμένη λέξη μπορεί να εκφράσει το πως ένιωθα. Όμως αυτό που στην πραγματικότητα ήταν «στιγμές» δεν μπορεί να αποτυπώσει ή να συγκριθεί με ένα βάθος χρόνου και εξελίξεων που τώρα για μένα εξακολουθούν να είναι άγνωστες, για να απαντήσω οριστικά την γνώμη μου»
Η Ερατώ σταμάτησε για λίγο κοιτώντας μακριά και συνέχισε..
«Το ότι όμως θα ήμουν κοντά σου, είπε κοιτώντας τον Ιοθώρ, θα σταθεροποιούσε και τα αισθήματα και τα συναισθήματα μου γιατί όταν είσαι κοντά σε ένα πρόσωπο που αγαπάς, όλα αλλάζουν και γίνονται όμορφα στην πορεία. Δεν θα κρύψω όμως, πως όταν ο άνθρωπος καταλάβει
Τότε όντως η «αποκάλυψη» είναι οδυνηρή… Το λέω με λόγο γνώσεως αυτό. Απαντήθηκε και κατανοήθηκε επιτέλους το ερώτημα μου, γιατί κανείς δεν θυμάται τίποτα για το που ήταν πριν γεννηθεί στη Γη… Του αφαιρείται κάθε γνώση κάθε βίωμα κάθε ανάμνηση του παρελθόντος ή των παρελθόντων του… Το πνεύμα δεν γεννιέται ξαφνικά από μια μήτρα… είναι αιώνιο και μόνο τροφοδοτείται… δεν κατασκευάζεται… Μόνο το υλικό σώμα κατασκευάζεται… Γι’ αυτό και υπόκειται σε φθορές, αλλαγές, γερνάει πεθαίνει σαπίζει… Είναι τόσο απλά όλα και τόσο καλά κρυμμένα γιατί όλα εξυπηρετούν ένα και μοναδικό σκοπό που δεν είναι φυσικά η ευτυχία και η ευημερία του ανθρώπου, αλλά η χρησιμοποίηση του για την ύπαρξη, «επιβίωση» και τη «διαιώνιση» μιας Δόλιας Ύπαρξης, που είναι δυστυχώς και ο κατασκευαστής ή πες τον δημιουργό, αλλά το δέλτα με μικρό και όχι κεφαλαίο… Όσος είναι δηλαδή… Μικρός, υποδεέστερος, πονηρός, πλαστογράφος, αιμολάτρης και ανθρωποκτόνος… Ναι όλα αυτά τα άκουγα κάποτε χωρίς να καταλαβαίνω και φοβόμουνα και ανησυχούσα για την ψυχική υγεία αυτού που τα έλεγε. Και δεν ήταν άλλος εκτός από εσένα και τον Ιοθώρ !... Τώρα όμως να που και εγώ, όχι μόνο τα επαναλαμβάνω αλλά και τα πιστεύω πλέον και τα τονίζω και τα υπερασπίζομαι με πάθος !...»
«Ερατώ, βλέπω πως όσο μιλάς τόσο και εισέρχεσαι στον πυρήνα της Αλήθειας… και αυτό είναι το θαύμα της πραγματικής γνώσης και όχι της καθολικής άγνοιας, της επιτηδευμένης θα πω Αμνησίας και Άγνοιας που έχει επιβληθεί και κυριαρχήσει στη Γη και την αιτία που συμβαίνει αυτό πλέον την έχεις γνωρίσει και κατανοήσει χάρις στον Ιοθώρ… έτσι δεν είναι ? Όμως ο Ιοθώρ είναι ένας… και εκτός από εμάς τους δύο κανείς άλλος δεν τον γνωρίζει.. Εννοώ τη φύση του… Πως πιστεύεις ότι μπορούν οι άνθρωποι και αυτοί να ανακαλύψουν τον δρόμο ή καλύτερα το μονοπάτι που εσύ με την βοήθεια του Ιοθώρ ανακάλυψες και διέβεις ? Τι πιστεύεις λοιπόν, ότι οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι όχι μόνο στον θάνατο γιατί αυτός άλλωστε είναι και το φυσικό τους τέλος, αλλά και στον ψυχικό τους αφανισμό, λόγω της λήθης και της άγνοιας που τους έχει επιβληθεί ? επαναλαμβάνοντας έτσι συνεχώς το ίδιο μοτίβο ζωής ?»
«Θα απαντήσω και πάλι με τα δικά σου λόγια αν συνεχίσω. Γι’ αυτό θα σταματήσω εδώ. Η Αλήθεια δεν αλλοιώνεται με περισσότερα ή με λιγότερα λόγια… Είναι πάντα Μία η ίδια και Σταθερή στον Αιώνα και μέχρι το τέλος… Το Τέλος της Αρχής για μένα !....
(………………συνεχίζεται)
Νίκος Στυλιανού
