στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Συνανθρωποι μας δολοφονηθηκαν από αλλους συνανθρωπους μας. Δεν εχει σημασια αν κατοικούν αλλου κ ονομαζονται Τουρκοι. Ανθρωπος σκοτωσε ανθρωπο. Δεν επιζητω καταδικη κ απαγχονισμο των δολοφονων. Το εγκλημα εγινε κ δεν μεταγινεται.
Ανθρωπινη κολαση,
κ απεναντι οι πανανθρωπινες αξιες: αγαπη, ειρηνη, αδελφοτητα, αξιοπρεπεια.
Ομως νοιωθω αμηχανια όταν βλεπω τον ανθρωπο πως συμπεριφερεται σε συνανθρωπο του.Τότε, μου ερχεται μισος για το ανθρωπινο ειδος.
Επικαλεισαι τον θεο να σε σωσει. Απο ποιον όμως να σε σωσει; Ανθρωπος να σωθει από ανθρωπο. Ειναι αρκετα οξυμωρο. Εθνοι στρεφονται εναντιον εθνων, κ ανθρωποι εναντιον ανθρωπων, με τοσο μισος,
σαν να μισουν ο ενας τον άλλο, από γεννησιμιου τους.Τι δεν πηγε καλα μαζι μας; Τι αρρωστια τριβελιζει τον ανθρωπινο εγκεφαλο κ τον τρελαινει κ του οπλιζει το χερι κ την καρδια του –αντι για την αγαπη-, το μισος ο ένας για τον άλλο; Τι εχει να κερδισει από αυτό το παιχνιδι του αιματος; Πολλες φορες εκανα στο μυαλο μου αυτή την ερωτηση κ σαν να μιλαγα σε κουφο, δεν πηρα απαντηση. Ακομα περιμενω κ το μονο που βλεπω να ερχεται προς εμε, μονο φωτια. Κ γω νοσταλγω μια καλη κουβεντα από εσενα, ένα απαλο αγγιγμα.
Αρχισα να μιλω για τους νεκρους του πολεμου αναμεταξυ των ανθρωπων κ η πένα μου με οδηγησε μονη της στο Χαος. Εγω ηθελα να κατσουμε να ξαποστασουμε σε μια ρεματια, κ αυτή, η πένα μου, με οδηγουσε συνεχεια στην κολαση.
-Ελα γρηγορα, θα αργησουμε! Κανε γρηγορα, μου ελεγε η πενα μου.
Κ γω δεν ρωτουσα που πηγαιναμε. Το ηξερα που πηγαιναμε,
Κ την αφηνα να με παρασερνει προς το χαος κ την συντελεια του κοσμου μας. Κ φαινομουν γραφικος να μιλω για το αυτονοητο της αγαπης. Ημουν εκτος θεματος. Το θεμα μας ηταν το Χαος.
Κ πεθανε αυτή η γη,
κ οι ανθρωπινες ψυχες , σαν ερινυες, περιφέρονταν στο απεραντο Συμπαν, ψαχνοντας ένα σπιτι, κ να βασανιζονται από την φοβερη ανατριχιαστικιά μνημη τους . Τους λυπηθηκε ο θεος κ τους αφαιρεσε την μνημη τους, κ διεταξε τον Ηφαιστο να την καψει αυτή την μνημη. Την εριξε μεσα στις μαυρες τρυπες. Αυτές, οι μαυρες τρυπες, εδειξαν για λιγο τα δοντια τους κ την κατάπιαν μεσα στα μεγαλα τους κ αδηφαγα στομαχια τους, γλειφοντας τα χειλη τους.
Δεν ηταν το πεπρωμενος της να παει τοσο αδοξα η Γη μας. Κ που ζουσε βεβαια ηταν μια κολαση. Σέρνονταν σαν πορνη εδώ κ κει. Ησυχασε από αυτό το μαρτυριο της ταπεινωσης. Κ τωρα ειναι μια καρβουνιασμενη γη χωρις, εστω, κατι ζωντανο πανω της. Τιποτε, ένας νεκρος πλανητης, που γυρω της γυριζει ένας άλλος νεκρος πλανητης, το φεγγαρι κ κατι υπολειμματα από τεχνιτους δορυφορους εδώ κ κει. Κ όπως τα βλεπω εγω,
δεν ειχαμε ποτε μεσα μας, καμια σπιθα από την Ζωη, κανενα τρεμουλο μεσα μας. Τιποτε ζωντανο. Περιφερομασταν,
Νεκροι περιφερόμασταν από χρονια,
κρατιομασταν ζωντανοι πίνοντας ο ένας το αιμα του αλλου. Ζουσαμε σε ενα δικο μας μαστουρωμενο κοσμο.
Κυπρος 1974. Κυπρος 2014. 40 χρονια από τοτε. Τι εγινε τοτε στην Κυπρο; Καποιοι, που πισω τους ηταν αλλοι, εκαναν πραξικοπημα κ ριξαν τον Μακαριο, τον νομιμο προεδρο της. Μετα από 5 μερες μπηκαν οι τουρκοι μεσα στο νησι, με το προσχημα , σαν εγγυητρια δυναμη, να επαναφερει την δημοκρατια. Ηταν όλα ένα παιχνιδι των αμερικανικων συμφεροντων,
Ενα παιχνιδι σκακιερας, με πραγματικα πιονια εσενα κ μενα. Ομως ,ότι εγινε στην Κυπρο, γινεται παντου. Η κριση τωρα, είναι ένα παιχνιδι συμφεροντων. Μονος του ο ανθρωπος βγαζει τα ματια του. Τι εχει να κερδισει σπερνοντας τοσο πονο εδώ πανω; Πεντε δραχμες παραπανω; Ολη η ιστορια, του ανθρωπου εδώ, είναι συμφεροντα. Διαπαιδαγωγουν το κοσμο, όλα τα κρατη, να είναι ένας δουλος για να μπορουν να τον ελεγχουν. Αξιζει να χαθει αυτή, η μοναδικα ομορφη Γη μας, για πεντε εξι πενταροδεκαρες που αποταμιευουν καποιοι, καπου στην Ελβετια; Η δυναμη του ανθρωπου δεν στηριζεται στα οπλα του, στα λεφτα του. Η δυναμη του είναι το ευφυες μυαλο του. Το ένα τριτο του κοσμου, δηλαδη όλα τα παιδια, εχουν ευφυια. Απομενει για τα υπολοιπα δυο τριτα, να το παρουν αποφαση κ να αποτιναξουν από πανω τους όλα τα σπουπιδια περι χωρών κ εθνικων υμνων, κ στρατων κ εξουσιών. Ο κοσμος είναι ενας κ ενιαιος. Οτι προαγει την ενοτητα του κοσμου είναι θεικο. Οτι την διαιρει είναι διαβολικο. Σκούρα τα πραγματα θα πεις. Όλα εκει εξω είναι διαιρεση κ τιποτε άλλο. Ετσι είναι. Ομως κανε το πρωτο βημα εσυ. Αυτος ο κοσμος θα χαθει ετσι κ αλλιως. Όμως..
Καβαφης. Ελα Καβαφη μου να με βοηθησεις λιγο!
«Θερμποπυλες»
Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
…
Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.»
Τιμη σε κεινους!
Καβαφης. Αιωνιος. Ακομα κ αν η γη χαθει, που θα χαθει, κ όλα τα συμφεροντα θα σκορπίσουν κ θα γινουν αμμος, η ελπιδα μας ο Καβαφης. Οχι ότι θα σωσει τον κοσμο, ουτε ότι θα μας λυπηθει ο θεος. Θα χαθει κ ο Καβαφης στα βαθη των αιωνων. Η μοιρα ολων μας η ιδια. Ο χαμός. Καβαφης, που οσο ζουμε, είναι το μηχανημα υποστηριξης, μια φιαλη οξυγονο, σε ένα κοσμο σε βαθια αφασια. να περνατε ολοι ομορφα
