στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Ειναι μεσα στο αεροπλανο. Πεταει στα συννεφα. Στα αυτια του εχει τα ακουστικα κ ακουει απαλη μουσικη. Φαινεται τον ειχε παρει ο υπνος για λιγη ωρα, γιατι το τραγουδι που ακουγε από το MP3 του,ηταν το τεταρτο στη σειρα. Εβγαλε τα ακουστικα. Καθοταν πανω στο φτερο κ ακουσε τις μηχανες . Ενα ελαφρυ βουισμα σαν πολλες μελισσες μαζι. Όταν οι στροφες του κινητηρα είναι χαμηλες, στο ρελαντι, μπορεις να ξεχωρισεις τον ηχο της. Όταν όμως είναι υψηλες, στις 8000 στροφες , τοτε ακουγεται ένα βουιτο. Όπως μια μοτόρα του δρομου όταν τρεχει με 200. Όπως μια φορμουλα 1.
Ξαναβαλε τα ακουστικα, ανοιξε το χαρτοφυλακα του, πηρε από μεσα κατι φωτοτυπιες κ αρχισε να διαβαζει Οσσο:
«Η μουσικη είναι σιωπη. Όταν ενας μουσικος αρχιζει να μεταφερει την προσοχη του από τις νοτες στην σιωπη, τοτε η μουσικη του γινεται σχεδον τελεια. Όταν αρχιζει να ακουει την σιωπη κ ξεχνα ολους αυτους τους ηχους, τοτε η μουσικη του είναι τελεια. Κ για να δειξει την τελειοτητα πετα μακρια το μουσικο του οργανο- είναι ένα ειδος ενοχλησης-η πιο ομορφη ενοχληση μεσα στη σιωπη. Μα η ενοχληση είναι ενοχληση. Πετά μακρια το μουσικο του οργανο.
Η μουσικη ερχεται πολύ κοντα στην σιωπη. Κ αυτό δεν σημαινει ότι ολες οι μουσικες σε φερνουν στην εσωτερικη σου σιωπη. Οι συγχρονοι ανοητοι μουσικοι σε απομακρυνουν ολο κ περισσοτερο από την εσωτερικη σου σιωπη. Από τους Beatles, την τζαζ, τους Talking Heads. Αυτό δεν είναι μουσικη. Απλα κανουν θορυβο. Παρενοχλουν την σιωπη.
Στην Ανατολη, η μουσικη παντα θεωρουνταν σαν ένα πνευματικο φαινομενο. Αν η μουσικη που ακους, δεν μπορει να δημιουργησει μεσα σου εσωτερικη σιωπη, τοτε δεν είναι μουσικη. Αν δεν μπορει η μουσικη να καθαρισει τα σκουπιδια του μυαλου σου κ να σε αφησει με πεντακαθαρο κ αμολυντο αθωο μυαλο, τοτε αυτό που ακους είναι σκουπιδια. Σκετος θορυβος. Κομπρεσερ.
Συνεβηκε στο Lucknow, όταν την πολη διοικουσε ενας από τους πιο λαμπερους βασιλιαδες της. Ο Nawab Valid Ali Shah. Ηταν ενας πραγματικα ασυγκριτος, μοναδικος ανθρωπος. Οταν τα Βρεττανικα στρατά εμπαιναν στην πολη για να την αιχμαλωτισουν, αυτος ακουγε μουσικη. Καποιος του ειπε ότι ο εχθρος μπηκε στο Lucknow κ αυτος ειπε: « Καλωσοριστε τους, είναι φιλοξενουμενοι κ μεις ειμαστε οι οικοδεσποτες. Καντε χωρο για αυτους, εχουμε τοσους χωρους. Βολεψε τους καπου. Είναι φιλοξενουμενοι».
Κ ο υπηρετης του ειπε,οτι αυτοι ηλθαν σαν κατακτητες , ηλθαν να κατακτησουν.
Ο βασιλιας τοτε ειπε: «Δεν υπαρχει κανενα προβλημα. Μπορουν να κατακτησουν, μα πρωτα ας τους να ξεκουραστουν. Γιατι βιαζονται; Το να κατακτησουν δεν ειναι κ τοσο προβλημα γιατι δεν προκειται να αντισταθουμε, ειμαστε ανθρωπινα οντα. Αν απολαμβανουν να διοικουν κ να ελεγχουν, ας το κανουν αργοτερα».
Κ μετα γυρισε στους μουσικους του κ τους ειπε: Συνεχιστε!
Αυτή είναι η ποιοτητα του ανθρωπου απεναντι στην μουσικη, στο Lucknow. Μια φορα ο ιδιος Βασιλιας, ειχε προσκαλεσει τον καλυτερο μουσικο, αλλα οι απαιτησεις του μουσικου ηταν τοσο παραξενες που κανεις δεν τον προσκαλουσε για να παιξει. Οι ανθρωποι του βασιλια προσπαθησαν να τον πεισουν λεγοντας του ότι αυτος ο μουσικος είναι τρελος. Σπουδαιος μουσικος αλλα τρελαμενος. Μην τον φερεις εδώ,του ελεγαν.
Τοτε ο βασιλιας τους ειπε: « αν η μουσικη δεν μπορει να γιατρεψει την τρελα, τοτε δεν θεωρειται μουσικος κ αν η μουσικη δεν μπορει να δημιουργησει μεσα σου θεικη τρελα, τοτε δεν είναι μουσικος. Ας τον αφησουμε να ελθει». Ο μουσικος ηλθε κ ειπε: « Για να παιξω θα θεσω ένα ορο. Ενοσω παιζω, ολοι θα πρεπει να παραμεινουν ακουνητοι. Εντελως ακουνητοι, σαν να είναι βραχοι. Οποιος κουνηθει θα του κοπει το κεφαλι αμεσως. Γυρω από το ακροατηριο θα πρεπει να στεκονται φρουροι, με γυμνα καλοακονισμενα σπαθια κ οποιος κουνηθει είναι τελειωμενος».
Το Lucknow ηταν ένα απο τα πιο ομορφα, με γεματα χυμους, μερη της Ινδιας εκεινη την εποχη κ ακομα κρατα απομειναρια από τις παλιες του δοξες.
Αν κ ηξεραν τον ορο, μαζευτηκαν να ακουσουν τον μουσικο 10,000 ατομα. Που ακομα κ ο μουσικος δεν πιστευε στα ματια του, βλεποντας αυτές τις δεκα χιλαδες ατομα να ρισκαρουν ακομα κ την ζωη τους για να τον ακουσουν. Οταν τελειωσε η παρασταση, οι αξιωματικοι υπηρεσιας του εφεραν μπροστα του 25 ατομα που ειχαν κουνηθει κατά την διαρκεια της παραστασης . Ο βασιλιας ρωτησε τον μουσικο αν θα τους αποκεφαλισουν κ ο μουσικος απαντησε: «Όχι! Θα μεινουν μαζι μου. Θα συνεχισω την παρασταση μαζι τους, μονο με αυτά τα ατομα. Είναι οι μονοι πραγματικοι εραστες της μουσικης. Εγιναν ένα με την μουσικη κ δεν μπορουσαν να αντισταθουν να μην λικνιστουν μαζι με την μουσικη . Ολοι οι αλλοι, οι υπολοιποι, ηταν οι δειλοι, καθοντουσαν σαν αγαλματα, νεκρωμενοι».
Εμειναν μαζι του αυτοι οι 25 κ συνεχισε την μουσικη μαζι τους κ ελεγαν αργοτερα στους φιλους τους ότι η πραγματικη μουσικη αρχισε αφου μειναν μονοι τους, μαζι του κ τους εφερε στη μεγαλυτερη εσωτερικη σιωπη. Ενιωθαν ξαναγεννημενοι, καθαροι, αμολυντοι, αθωοι.
Η συγχρονη μουσικη σε απομακρυνει από το μεσα σου, είναι περισσοτερο σεξουαλικη, σε τραβα προς τα κατω, σε πετα στο χαντακι. Οι πραγματικοι μουσικοι δεν ανεχονται αυτές τις ανοησιες που γινονται στο ονομα της μουσικης. Αλλα οι νεαροι παρασερνονται από ολους αυτους τους ανοητους μουσικους. Σε αλλες εποχες, πιο σοφες, ολοι αυτοι, οι δηθεν μουσικοι, θα επρεπε να κλειστουν σε ψυχιατρεια. Βλαβη στα φρενα. Φρενοβλαβεις.»
-Σε λιγο αρχιζει η διαδικασια προσγειωσης, παρακαλω προσδεθειτε, ανακοινωσε ο πιλοτος.
Εβαλε μεσα στο χαρτοφυλακα του τις φωτοτυπιες του δασκαλου του Οσσο κ εγυρε πισω το κεφαλι του. Απεξω από το παραθυρο ηταν τα συννεφα που τους αγκαλιαζαν. Χαμηλωσαν υψος κ φανηκε το αεροδρομιο. Ο πιλοτος αρχισε να κανει μανουβρες με τα φτερα για να το ευθυγραμμισει με το διαυλο,
κ σκεφτηκε αμεσως τα δικα του φτερα. Το ένα φτερο είναι η Ζωη του κ το άλλο ο δασκαλος του ο Οσσο,
Aκουστηκαν οι τροχοι που ακουμπουσαν το εδαφος.
Ο Οσσο εκλεισε με ένα ανεκδοτο: Ενας σπουδαιος βιολιστης πεισθηκε ότι μπορουσε η μουσικη του να εξημερωσει ακομα κ τα αγρια ζωα της ζουγκλας. Πηγε λοιπον στην ζουγκλα κ μολις αρχισε να παιζει, αρχισαν να μαζευονται τα αγρια ζωα κ να ακουνε μαγεμενα την εξαισια μουσικη του. Τοτε ακριβως, ενας κροκοδειλος, βγηκε από το παραδιπλα ποταμι, πηγε προς τον βιολιστη κ χραπ, τον εκανε μια χαψια.Τα αλλα ζωα αμεσως ξεσηκωθηκαν εναντιον του: « βρε βλακα. Τι εκανες; Ολοι μας απολαμβαναμε την ωραια μουσικη».
Ο κροκοδειλος εβαλε το χερι του στο αυτι του κ ειπε: « Τι;»
